Moeder aan het woord: Marlinde.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-).

 

Moeder aan het woord: MarlindeHet verhaal van: Marlinde
Getrouwd en moeder van 3 kinderen. Ze is juf en heeft afgelopen jaar een bewuste keuze gemaakt om geen vaste klas te hebben, maar om te werken via de invalpool.

 

Beperkt?!
Daar ga ik, kriskrossend over de kronkelwegen door de weilanden……zonnestralen schitteren door de boomtoppen heen, kleine stukjes dauw zweven nog boven het gras. Ik draai mijn raampje open en snuif de frisse ochtendlucht op. Heerlijk. Ik geniet van dit vrije moment!

Ondertussen mijmerend over het feit of ik ook deze ochtend weer als een reddende engel onthaald zal worden door de schooldirecteur.

Ik ben op weg naar een dorpje een paar kilometer van mijn woonplaats vandaan. Vanmorgen rond zeven uur kreeg ik de oproep of ik kon invallen in groep 8. Ik stond al op stand-by, de kids waren al gewassen en aangekleed en zaten braaf aan de ontbijttafel hun boterham met hagelslag op te eten, waarvan ik vanmiddag natuurlijk nog weer meer dan de helft kan gaan opzuigen van de keukenvloer, maar goed. Voor nu iedereen blij en applausje, we zijn op tijd klaar. Ik ben opgewekt in mijn Ford kaatje gesprongen, nadat ik manlief en kids tot ziens heb gekust en op pad gegaan.

Sinds een klein jaar, ben ik na 21 jaar eigen groepen gehad te hebben als juf, de invalpool van mijn werkgever ingegaan. “Vrijwillig?” vragen diverse collega’s die ik ontmoet op de vele scholen waar ik nu kom. Ja, vrijwillig, antwoord ik dan. “O, je komt zeker net van de Pabo!” was zelfs laatst een opmerking. Ik nam het maar dankbaar aan als compliment. De invalpool wordt vooral gezien als een verzamelbak voor leerkrachten, die (nog) niet aan het werk kunnen komen. Maar als ik dan uitleg wat mijn reden is voor deze niet- alledaagse “carrière switch”, zijn de reacties meelevend en positief.

Twee jaar en 9 maanden geleden kwam ons zoontje levenloos ter wereld met een spoed keizersnee en na een reanimatie van ongeveer 5 minuten, was daar dan toch zijn eerste huiltje! Wat een opluchting na deze helse spanning. Na ruim een week ziekenhuisopname mochten we naar huis, wat fijn! Er wachtte een schat van een kraamverzorgster en ik lag intens gelukkig met mijn zoontje in mijn armen, in mijn schone kraambed. Onze 2 oudste dochtertjes er gezellig bij, die het kraampakket mochten uitpakken. Thuis, we hadden het gered!

Maar ons zoontje bleek door zijn lage weerstand door zijn geboorte, meer dan vatbaar voor allerlei ziektes en al snel gingen we het ziekenhuis in en uit. Vele infecties en virussen passeerden de revue en dan lag hij aan de antibiotica, zuurstof en sondevoeding. Weken zaten we aan zijn bed. Wat voelde ik me opgesloten tussen die 4 muren van dat ziekenhuiskamertje. Mijn man en ik wisselden elkaar af, zodat de een dan weer een goede nacht kon maken, maar vooral om de boel thuis draaiende te houden voor onze twee prachtige dochtertjes. Zij moesten er in ieder geval zo min mogelijk onder lijden. Wat een geluk dat we lieve opa’s en oma’s om de hoek hebben wonen en ons opvingen waar nodig.

Maar toen mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof voorbij was, was ik zo ontzettend uitgeput en getraumatiseerd door zijn geboorte en ziekenhuisopnames, dat ik meteen door kon in de ziektewet. Deze maanden werkte ik hard aan mijn herstel en nam heel bewust soms een dag voor mezelf, zoals bijvoorbeeld een dag in mijn eentje naar het strand. Mijn man ondersteunde mij in alles, nam veel van mij over en ging ondertussen ook nog gewoon naar zijn werk.

Zo langzamerhand krabbelde ik weer op, ons zoontje werd minder vaak ziek en ik begon weer op therapeutische basis te werken. Alles leek weer normaal te worden.

Maar toen kwam de mokerslag: ons zoontje had niet alleen een lage weerstand en was geen overstrekte baby, nee hij had CP! ( cerebrale parese). Een fikse hersenbeschadiging, opgelopen door het zuurstofgebrek rond zijn geboorte, wat voor hem inhoud dat hij niet zelfstandig kan zitten, staan en lopen. En last heeft van stijve spasme. Bam!

Na een aantal weken klapte mijn man in elkaar, na maanden hoopvol en positief de kar getrokken te hebben, deze diagnose kwam als een knock out voor hem.

Ons zoontje heeft een lichamelijke beperking, en pas na een aantal maanden kon ik het woord gehandicapt uit mijn mond laten komen. Want dat is wat het is.

En nu, zeiden we tegen elkaar, hoe gaan we dit handelen en overleven met elkaar en ons gezin? Concreet betekent het nu dat we elke dag, op het weekend na, met ons zoontje naar een therapie gaan, wekelijkse gesprekken met behandelaars, WMO medewerkers, zorgverzekeraars, artsen enz. Op zoek naar een nieuw huis of toch ons bestaande huis verbouwen met een slaap- en badkamer op de begane grond. En daarnaast nog de alledaagse beslommeringen en huishouden van een gezin van 5.

Ik kreeg een heldere ingeving en wist dat ik de invalpool in moest gaan. Dit zou mij verlichting geven van de vele verplichte (extra) taken in het onderwijs, denk aan vergaderen, rapporten en groepsplannen schrijven, oudergesprekken, commissie overleggen, huisbezoeken enz.

Moeder aan het woord: Marlinde

Ik ben nu een invaljuf, of zoals een leerling laatst opmerkte, de oppasjuf. Ja, zo zou ik me kunnen voelen inderdaad, een veredelde oppas.

Maar hé, ik ben wel een juf met 21 jaar ervaring en het lukt me vaak al in een paar minuten een klas naar mijn hand te zetten en heb ik alle kinderen in mijn vizier; de lolbroek, het stille meisje, de computertechneut (die zijn zo’n dag goud waard), de bijenkoningin, de ADHD’er, de dromer, de kletskousen en de haantjes. Wat een geweldig bonte stoet aan kinderen heb ik toch al voorbij zien komen.

En wat is het genieten als de dag gezellig verloopt en ik zelfs nog uitdagende rekenlessen heb kunnen gegeven en inspirerende geschiedenislessen. Elke dag een klas is zo verschillend, de ene groep kinderen is zeer geïnteresseerd in mij als persoon, terwijl de andere mij tolereert voor een dagje voor de klas en vriendelijk doet wat ik van ze vraag, maar meer ook niet. En wat een verschillende directeuren hebben mij al niet staan opwachten. Zelfs een directeur a la Anton van De Luizenmoeder, die ik na zijn niet-helpende dreigende prietpraat tegen de leerlingen aan het begin van de dag, vriendelijk doch beslist “mijn” lokaal uit heb gebonjourd. Ik red me wel hoor, Anton! Ik moest mezelf nog beheersen om die dag niet verder te openen met :”Hallo allemaal, wat fijn..”

De beperking van onze zoon, brengt ook voor ons als gezin heel wat consequenties met zich mee, zowel in tijd, energie en financieel. Maar we gaan de uitdaging aan en proberen te genieten van elke dag. De beperkingen leren ons denken in nieuwe oplossingen en andere perspectieven. Het leven is perfect onvolmaakt!

En ja, ik kan de uitgebreide takenpakket van een eigen klas hebben er nu eerlijk gezegd niet bij hebben. Hoe ik ook genoten heb van al die jaren met mijn eigen klasjes. Voor nu is het goed zo. Deze tijd en energie heb ik nu hard nodig voor de extra zorgtaken in mijn gezin. Toch doe ik nog wat ik leuk vind en goed in ben, lesgeven aan kinderen! Wat anderen er ook van vinden, ik kies ervoor om het niet als een degradatie te zien. Het is een nieuwe uitdaging, er gaan nieuwe (school)deuren voor mij open, ik voel me fris en vrij in deze nieuwe functie, krijg waardering en er worden me zelfs banen aangeboden. Ja, ik zie nieuwe mogelijkheden aan de horizon gloren. Ik vraag me af, hoe beperkt is beperkt?!

 

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier