Moeder aan het woord: Marian.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 

MarianHet verhaal van:
Marian, getrouwd en moeder van 3 kinderen.
Marian heeft een brede (werk)achtergrond en is onlangs gestart als Virtual Assistent.

 

Op mijn 22e heb ik mijn ouders laten weten dat ik ze geen opa en oma zou ‘maken’. Ik had niets met kinderen en het leek me verschrikkelijk om moeder te zijn. Toen mijn zus, die twee jaar ouder is, kinderen kreeg en ik tante werd, veranderde er al iets bij mij. En toen ik mijn huidige man leerde kennen, wist ik dat ik wel degelijk moeder wilde worden.

Toen mijn man en ik elkaar leerden kennen, had hij al een dochtertje, Amber (toen 2 jaar), uit een eerder huwelijk. Onze beginperiode was soms best zwaar, want mijn man vond het fijn als ik me met de opvoeding van Amber bemoeide, maar zijn ex en zijn omgeving wilden dit absoluut niet. En dat begreep ik ook, dus heb ik er toen voor gekozen om me op de achtergrond te houden, omdat ik de band tussen moeder en kind te belangrijk vind. Die houding heeft de eerste jaren goed gewerkt, totdat wij zelf kinderen kregen. In 2008 is onze dochter Lynn geboren en in 2009 Tess. En naarmate zij ouder werden, werd het verschil tussen mijn eigen kinderen en Amber groter. Omdat ik me maar met de opvoeding van 2 kinderen bemoeide, had Amber een heel aparte positie in ons gezin. En dit zorgde voor veel wrijving.

Tot vorig jaar iemand aan mij vroeg wat ik het liefst wilde. Mijn antwoord was: ‘gewoon ook de moeder van Amber zijn in ons huis en gezin’. En dat kwam heel diep binnen. Want doordat ik altijd het gevoel heb gehad dat ik niet haar moeder mocht zijn, omdat ze er al één had, had ik ook mijn liefde voor Amber afgesloten. Ik deed alles wel voor haar, maar voelde geen liefde zoals voor mijn andere twee dochters. Vanaf het moment dat ik Amber vertelde hoe ik me voelde, ging die liefde stromen en heeft dat enorm veel veranderd in ons gezin. Amber gaf aan dat zij mij in ons gezin ook als haar moeder ziet en daardoor lijkt het of iedereen in ons gezin ineens op de juiste plek terecht is gekomen. De irritaties die er nu zijn, zijn die van een normaal gezin met puberende kinderen (Amber is inmiddels bijna 17, Lynn 11 en Tess bijna 10). De verhoudingen tussen de drie zussen zijn nu zoals ze horen te zijn. Lynn is bijvoorbeeld nu gewoon het middelste kind en niet meer de ene keer de middelste en de andere keer de oudste. En tussen mijn man en mij is geen verdeeldheid meer, we zijn nu een team, wat onze band alleen maar sterker maakt.

 

Moeder aan het woord: Marian


Dit was natuurlijk een proces van jaren. En in die jaren heb ik altijd mijn best gedaan alle borden omhoog te houden. Ik werkte 32 uur, volgde een 4,5-jarige opleiding tot Levenstherapeut en zorgde voor de kinderen. Mijn man was door de weeks vaak in het buitenland, dus het grootste gedeelte van de opvoeding kwam op mij terecht. Gelukkig wonen mijn ouders en schoonmoeder in de buurt en pasten zij eigenlijk altijd op als ik moest werken. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Hoewel ik me ook vaak schuldig voelde naar de kinderen toe. Ik kon daardoor niet ook nog oppas regelen om iets voor mezelf te doen, bijvoorbeeld. En dat zorgde ervoor dat ik in de overlevingsstand ging. Ik vond dat ik dit alles prima moest kunnen doen en wilde ook goed zijn in alles wat ik deed. Maar het maakte me een gestreste moeder en ik werd steeds onzekerder. En toen begon mijn lichaam te protesteren. Op een gegeven moment zo erg, dat ik verging van de onverklaarbare pijn. Ik heb allerlei onderzoeken gehad en er werd niets gevonden. Dus ik kreeg ook nog het gevoel dat ik me aanstelde.

Uiteindelijk stelde mijn werkgever de vraag of ik nog wel aan het doen was waar ik blij van werd. En na lang nadenken, kwam ik erachter dat dat niet het geval was. Ik had mezelf zulke hoge verwachtingen opgelegd en dacht dat anderen dezelfde verwachtingen van mij hadden. Het werd tijd om een rigoureuze beslissing te nemen. Ik besloot te stoppen bij mijn werkgever en te kijken wat er op mijn pad zou komen. Gelukkig werkte mijn werkgever daar heel goed in mee, waardoor ik ruim de tijd had om te onderzoeken wat ik nu eigenlijk wilde. De afgelopen 16 jaar had ik bij een communicatieadviesbureau gewerkt, eerst 10 jaar als Personal Assistant van de directeur, daarna als HR manager en weer later als trainer en coach. Tussendoor hielp ik ook met projectmanagement als dat nodig was. Ik had dus een hele brede achtergrond. Allereerst ging ik solliciteren, maar eigenlijk iedere mogelijke baan, was het net niet. Tot ik een artikel tegenkwam over het beroep van Virtual Assistant. Toen ik dat las, dacht en voelde ik meteen: dit is het! En ik besloot om voor mezelf te beginnen als Virtual Assitant. Op die manier kan ik alle ervaring die ik in de afgelopen jaren heb opgedaan inzetten om zzp’ers en ondernemers te ondersteunen in alle randzaken die bij het ondernemen komen kijken. Het werk is divers en ik kan voor meerdere klanten werken, wat ervoor zorgt dat ik alleen maar meer leer en groei. En ik kan dit werk vanuit huis doen, waardoor ik mijn eigen tijd in kan delen en er ook voor de kinderen kan zijn.

Ik doe nu dingen die ik anders nooit durfde. Alleen naar netwerkborrels gaan bijvoorbeeld. Of mezelf zichtbaar maken. Hoe vaak ik in mijn leven al gehoord heb dat ik mezelf zichtbaar moest maken! Ik vond het verschrikkelijk, ik wilde niet dat mensen mij zagen en een oordeel over mij konden vellen. En nu? Ik bruis van zelfvertrouwen, want ik doe iets wat ik zelf echt wil en waarvan ik weet dat ik het goed kan. Ik kan mijn eigen beslissingen nemen en hoef daarbij geen rekening meer te houden met wat een ander daarvan vindt. Het zorgt ervoor dat ik heel dicht bij mezelf kan en moet blijven. En dat geeft me heel veel energie.

Vanaf het moment dat ik ben gestopt met werken in loondienst, verdwenen mijn klachten als sneeuw voor de zon. Ik kreeg weer energie en de nieuwe ideeën stroomden binnen. En ook kwam er een grote rust over me heen. Ik heb niet meer het gevoel dat ik uit elkaar getrokken word door overal te moeten en willen zijn. En door het goed te willen doen voor iedereen. Ik bepaal nu zelf wat goed is. Door mijn hart te volgen, hoop ik een voorbeeld te kunnen zijn voor mijn kinderen. Zodat zij ook hun hart gaan volgen. Ik werk nu zo’n 30 uur in de week en ik ben er voor de kinderen als dat nodig is. Ik hoef me niet meer in allerlei bochten te wringen om oppas te regelen, me niet meer schuldig te voelen dat ik er weer niet ben. En dat geeft zoveel rust, waardoor ik ook een relaxtere moeder ben geworden. Bovendien heb ik veel meer energie als de kinderen uit school komen, waardoor er ook meer ruimte is voor leuke dingen.

Mijn vertrouwen in de toekomst is nog nooit zo groot geweest. Dit had ik een aantal jaren geleden niet durven dromen. En ik hoop dit vertrouwen aan mijn kinderen door te kunnen geven en dat zij net zo in zichzelf geloven als ik nu in mezelf geloof.

Ben je benieuwd naar het werk van Marian? Kijk dan op www.marianvanofferen.nl.

Foto’s gemaakt door Emma Lamberts

 

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier