‘En toen kwam de dag dat het risico om opgevouwen in de knop te blijven zitten,

groter was dan het risico om te bloeien’

De dag dat ik echt naar mijn gevoel ging luisteren. De moeilijkste en pijnlijkste dag ooit in mijn leven, maar achteraf het meest waardevolle wat ik voor mezelf heb kunnen doen…..

De keus om te gaan scheiden van de vader van mijn kinderen.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. We stonden (notabene) samen onder de douche op een koude dag in februari. Ik keek naar hem en het vloeide vanzelf uit mijn mond. Woorden die ik al jaren voelde maar die mijn hoofd wegberedeneerde…. ‘ik wil niet meer verder’. Ik herinner me dat, na mijn uitgesproken woorden, mijn hele buik zich opende en er een warm gevoel door mijn hele lijf stroomde. Vanaf dat moment wist ik dat, wat er ook gebeurde, ik nooit meer terug kon naar voor dit moment.

Wat ik al had voorspeld gebeurde…. Weerstand, boosheid, proberen te overtuigen, verdriet, beschuldigingen, onbegrip. Alles waarom ik niet eerder de keus had durven maken. Mijn omgeving die het niet begreep en mij aan alle kanten ook probeerde de keus te laten intrekken. En dan… het verdriet van de kinderen.. Alsof iemand mijn moederhart eruit rukte…  Dit alles maakte mij wankel en mijn hoofd en hart begonnen het gevecht…..

I had it all…..  Een knappe man, drie prachtige kinderen, financiële vrijheid, een droomhuis, liefdevolle vrienden en familie. En dat was ook het probleem. Ik mocht van mezelf niet klagen. Ik mocht niet luisteren naar die innerlijke stem, die mij al lang vertelde dat dit een prachtig leven was voor de buitenwereld, maar het was niet mijn leven. 

Ik was veertien toen ik ‘verkering’ kreeg met mijn (ex) partner. Deze relatie is altijd turbulent geweest. Hele vette ups, maar ook dikke downs. Ook wel de romantische liefde genoemd. Maar oh, wat was ik verliefd, en bedekte alle rode vlaggen met de mantel der liefde. De jaren van knipperlicht relatie gingen voorbij toen ik op mijn 20e ontdekte zwanger te zijn van mijn eerste echte grote liefde, onze zoon Sem. Op het moment van ontdekking van de zwangerschap voelde ik aan alles dat dit is wat er voor mij bedoeld was. Moeder worden. De relatie met zijn vader stabiliseerde zich enigszins en was eigenlijk voor mij niet meer prioriteit nummer één. Dit was het opvoeden van mijn zoon, zorgen dat hij niets tekort kwam aan liefde, aandacht en zorg.

Drie jaar later werden wij verblijd door de geboorte van onze dochter Roos en mijn moederhart vermenigvuldigde zich met liefde voor dit mooie meisje. Veertien maanden later had het leven nog een groot cadeau. Onze tweede dochter Lotus. Voor altijd mijn kleine meisje.

Ik ontpopte mezelf als de lieve, zorgzame vrouw en moeder die altijd bezig was met de ander. Dit ging lang goed door de zorg, drukte en hectiek van een jong gezin. Maar zoals het gaat werden de kinderen ouder en hadden ze de fysieke zorg minder van mij nodig. Ik kreeg ruimte, oftewel mijn ziel voelde ruimte. Ruimte om aan mijn deur te gaan kloppen en het onbestemde gevoel naar boven te laten komen. Ik was mezelf compleet verloren en bovendien voelde ik mij niet gezien en gehoord in mijn huwelijk. Probeerde hierover het gesprek aan te gaan, maar dit liep telkens op niets uit. Wij waren elkaar kwijtgeraakt, of misschien hadden we elkaar wel nooit echt gevonden. Mijn partner vond ons leven prima, maar ik miste iets. Ik miste echte verbinding, gevoel van een team zijn, liefde. Mijn ziel zocht zingeving.

Na jaren mijn gevoel te hebben weggestopt en mijn hoofd te volgen, kon ik letterlijk en figuurlijk niet anders meer dan voor mezelf kiezen. En, wat ik al eerder benoemde, daar begon het gevecht tussen ego en ziel.

Er volgden vier jaren van een wervelstorm aan emoties: verdriet, spijt, terug willen naar veiligheid, trots, vertrouwen, geluk, liefde, boosheid, schuldgevoel, schaamte en dit herhaalde zich keer op keer in de meest random volgorde. Ik raakte compleet uitgeput en belandde in een burn-out.

Totdat ik weer keuzes ging maken…..

Keuze 1: (deze keuze maakte ik al heel snel trouwens) Focus op de kinderen. Hen begeleiden in dit proces en zo snel mogelijk weer veiligheid creëren.

Keuze 2:  Verantwoording nemen en volwassen worden. Door de jaren heen merkte ik dat ik toch vaak de slachtofferrol opzocht. Dit was natuurlijk comfortabel en ik hoefde mijn eigen aandeel in mijn leven niet aan te kijken. Daarnaast was ik van binnen nog steeds dat 14-jarige meisje. Ik ontdekte dat ik gestopt was om mijn eigen ik te ontdekken toen ik een relatie kreeg. Dat als ik liet zien wie ik was en daar op afgewezen werd of later al de mogelijkheid zag tot afwijzing, ik mezelf altijd aangepast had aan de ander. Er was dus veel werk aan de winkel en daar kreeg ik de kracht voor terug. Eigenlijk haalde ik de pubertijd in om mezelf te ontdekken.

Ik ging veel doen aan persoonlijke ontwikkeling, las ontzettend veel boeken over zingeving en geluk, volgde online cursussen en workshops, verzamelde gelijkgestemde mensen in mijn omgeving en begon een rode draad te zien in deze ontwikkeling. Alles kwam voor mij terug op relaties. De relatie met jezelf, partnerrelatie, ouder-kind relatie en vriendschappen. Inmiddels ontdekte ik ook dat ik hoog sensitieve eigenschappen bezit. Ik leerde in vier jaar, door veel vallen en opstaan, eindelijk wie ik ben, wat ik wil, waar ik blij van word en bovendien wat ik door wil geven aan mijn kinderen en de wereld. En dit is 180 graden anders dan de jaren dat ik aan het maatschappelijke plaatje voldeed, iedereen om me heen wilde pleasen, niet bezig was met bewustzijn en niet naar mijn gevoel luisterde.

Wie ben ik nu dan? Marcia Breeschooten is mijn naam, 38 jaar jong en alleenstaande moeder van drie pubers. Die de balans tussen het moederschap en mijn eigen leven prioriteit heeft gegeven. Die mijn kinderen wil leren dat je altijd de vrijheid hebt om keuzes te maken die je naar jouw pad leiden en dat je je gevoel mag volgen in de snelle wereld waarin we leven. Ik houd van het bos, muziek, zinvolle gesprekken, dansen, lekker eten, samenzijn met familie en dierbare vrienden. Ik ben gestart als coach op liefde, relatie en systeem gebied. Mijn missie is vrouwen/moeders te helpen om eerder te luisteren naar hun gevoel zodat ze kunnen kiezen vanuit liefde in plaats van angst. Indirect hoop ik hier tegelijkertijd ook hun kinderen mee te helpen, zodat ze in een veilige liefdevolle omgeving mogen opgroeien.

Toch ben ik dankbaar voor alles waarnaar mijn leven mij tot nu toe geleid heeft. Zonder het een had ik het ander niet gehad of gekend. Ik ben niet meer op zoek naar geluk of succes. Ik geniet van elk zinvol moment en de groei die ik ervaar… Dit is wat mijn leven waarde geeft.

‘Change is hard at first, messy in the middle and gorgeous at the end..’

Wil je Marcia blijven volgen? Kijk dan op haar Instgram account @marcia_breeschooten.