Deze week in Moeders aan het woord: Judith. In Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en hoe dit zich verhoudt. Ze vertellen onder andere over de keuzes die ze hebben gemaakt.

 

 

 

Het verhaal van Judith:
alleenstaand, 26 jaar en moeder van Emma (5jr).
Judith werd zwanger op haar twintigste en kwam er vrij snel alleen voor te staan. 

Het leven als alleenstaande moeder is als een puzzel. Net op het moment dat je denkt dat alle stukjes het goede plekje hebben gevonden, verandert er iets en kan je weer helemaal opnieuw beginnen.
Toen ik zwanger werd van Emma was ik een twintigjarige, tweedejaars studente. Ik studeerde Culturele Maatschappelijke Vorming in Rotterdam, woonde nog bij mijn ouders en leefde het goede studentenleven. Al snel nadat ik zwanger bleek te zijn, eindigde mijn relatie met de vader en stond ik er echt alleen voor.
Ik heb mijn tweede studiejaar versneld afgerond, wat met een beetje moeite precies kon. 31 januari 2013 had ik mijn laatste toets, 14 februari 2013 was ik uitgerekend. Door het versneld af te ronden creëerde ik tijd. Tijd om rustig te bevallen en voor Emma te zorgen.
Ik ben nog steeds blij dat ik toendertijd de beslissing heb genomen dit te doen. Een halfjaar lang ben ik thuis geweest. Daarna ben ik uit huis gegaan en heb ik mijn hbo-studie weer opgepakt. Ik kon zo weer in het derde jaar instromen, terug in mijn oude klasje.
Maar man, man, man, wat was het zwaar. Twee jaar lang moest ik vijf dagen per week naar school. Ik stond elke ochtend stipt half acht voor de deur van het kinderdagverblijf, omdat ik elke dag weer de trein van tien over half acht moest halen. Emma was een half jaar en zat in een stellage achter op mijn fiets, veilig in haar maxi-cosi. Alleen de aanblik van die lege stellage heeft me heel wat tranen gekost. Emma wegbrengen naar het kinderdagverblijf zal voor altijd in mijn ‘top tien van moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen’, blijven staan.
Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Ik heb mijn diploma gehaald en mede daardoor heb ik nu de meest fantastische baan ooit. Ik ben in dienst van de Bibliotheek als coördinator Taalprojecten. Een baan die perfect bij mij past, maar misschien nog wel belangrijker: een baan waarbij ik de vrijheid heb gekregen om mijn eigen uren in te delen. En misschien nóg wel belangrijker: ik fiets in vijf minuten van de school van mijn dochter naar mijn kantoor. Dus ik heb mijn 26 werkuren verdeeld over vijf dagen, zodat ik Emma elke dag zelf kan brengen en halen. De boodschappen doe ik in mijn pauze.
Het lijkt de ideale situatie en ik realiseer me ook echt hoe luxe het is. Ik heb een prachtig huis, met een prachtige tuin, ik ben goed bevriend met al mijn buren en ik heb de perfecte baan. Maar elke dag om 19.00 uur ben ik weer opgelucht dat alles is gelukt. Dat mijn kind weer schoon, veilig, gelukkig en met een gevulde buik in bed ligt. Pas als alle puzzelstukjes die dag hun plekje hebben gevonden, heb ik rust.

 

De avond is echt voor mij. Ik denk dat het heel belangrijk is om naast het moederschap ook je eigen dingen te blijven doen. Hoe cliché dat ook klinkt. Ik schrijf heel veel, spreek af met vriendinnen, doe een cursus of ga naar de bioscoop. Emma slaapt, dus die weet niet eens dat ik weg ben. De oppas kost me handen vol met geld, maar dat is het dubbel en dwars waard. Het zorgt er voor dat ik een ontspannen, gelukkige, leuke moeder blijf.
En het blijft een gepuzzel, elke dag weer. Ik heb chronisch haast en ben chronisch moe. De verantwoordelijkheid voor een heel mensenleven drukt zwaar op mijn schouders en ik zou de last best wel eens willen delen. Maar jeetje, wat hebben we het goed met z’n tweetjes.
Emma wordt bijna vijf en ik heb het voorrecht haar te zien opgroeien tot een lief, zorgzaam meisje dat heel goed weet wat ze wel en niet wil. Ze is de meest fantastische persoon op aarde. Zoals Emma altijd zegt: “ik houd het allermeest van paarden, dus ik houd van jou tot de manege en weer terug.” En daar sluit ik me volledig bij aan.
Nieuwsgierig naar de verhalen van de andere moeders? Lees ze hier.