Moeder aan het woord: Janneke.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 
Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 


Het verhaal van:
Janneke – moeder van 2 zoons – Janneke is zich aan het omscholen tot docent Aardrijkskunde.

 

 

Het onderwijs roept!
Ik had het voor mekaar: Een flexibele werkgever, mooi salaris, veel vrijheid en fijne collega’s op 10 minuten fietsen van mijn huis. En toch was ik niet tevreden.

 

Het is hard werken om over het gevoel van ondankbaarheid heen te stappen en mezelf de vraag te stellen: Wat dan wel? En als ik dat, vele maanden later, heb uitgeknobbeld is de drempel om daadwerkelijk mijn werkgever gedag te zeggen ook heel hoog. Maar ik doe het toch en ik vertel graag waarom en hoe.

 

Mijn naam is Janneke, getrouwd met Heijn en moeder van Jelle (bijna 4) en Gijs (net 1). Al op de basisschool krijg ik hartkloppingen van vulkanen, aardbevingen en landschappen. Het ligt dan ook voor de hand om fysische geografie (natuurlijke aardrijkskunde) te gaan studeren. In 2008 heb ik deze studie afgerond.

 

Een inspirerende docent zorgt er tot mijn grote verbazing voor dat ik na mijn studie tóch verder ga in het onderzoek. Misschien speelt het ook een rol dat ik daarvoor maandenlang op de Tibetaanse Hoogvlakte mag doorbrengen. Enfin, ik ben dus gaan promoveren op klimaatontwikkeling in Azië aan een Duitse universiteit. Fantastisch veldwerk en Duitsland is een leuk land om te wonen.

 

Ik miste echter wel de maatschappelijke toepassing van mijn werk. Mijn droom was destijds om te werken bij een bekend kennisinstituut op het gebied van water en bodem. Daar kan ik mijn kennis gebruiken ten behoeve van de mensheid, dacht ik. Ik solliciteerde op verschillende plekken, en had geluk: het kennisinstituut bood mij een baan aan. Ik kon mijn kennis gebruiken in de strijd tegen overstromingen. Daar heeft de maatschappij tenminste echt wat aan!

 

In 2011 ben ik hier begonnen. Ik werkte fulltime en deed veel afwisselende klussen. Heel leuk, maar het waren geen zaken waar ik me in zou willen specialiseren. In 2014 werd mijn oudste zoon Jelle geboren. Ik vond het heerlijk om een tijd niet te werken. Wel had ik moeite om mijn draai te vinden als moeder; ik zat geestelijk niet lekker in mijn vel.

 

Op het moment dat het me wat lichter en luchtiger begon te vallen, begon ik weer na te denken over mijn werk. En het viel me op dat ik helemaal geen zin had om weer te beginnen. Toch startte ik weer met drie dagen per week. Mijn man werkte vijf dagen, waarvan één dag per week thuis. Onze zoon is dan ook thuis en die combinatie bleek lastig. We besloten daarom vrij snel het thuiswerken in te ruilen voor een gezellig mannendagje thuis. In deze periode ging Jelle 2 dagen per week naar de crèche.

 

Omdat ik niet echt mijn plek vind binnen het bedrijf en niet goed weet wat ik daarmee moet, meld ik me in 2015 aan voor een cursus zelfleiderschap via mijn werkgever. Ik ga intensief, met een klein groepje collega’s, op zoek gaan naar mijn interesses en sterke punten.

 

In eerste instantie ben ik intern- binnen het kennisinstituut- op zoek gegaan naar iets wat meer mijn interesse had. Tijdens dit proces heb ik mijn eigen afdeling onder de loep genomen en ben ik met andere onderdelen binnen de organisatie gaan praten. Helaas kwam er geen match uit. Dit maakte dat ik ben gaan zoeken buiten de organisatie.

 

Het kwartje valt bij mij door het zien van een documentaire. Een documentaire over een dirigent die koren opricht op kansarme middelbare scholen in Groot-Brittannië. Na tien jaar bezoekt hij de scholieren uit die koren weer en heeft bij veel scholieren een blijvende invloed op hun leven gehad door in ze te geloven.

 

Bij een bezoek aan de open dag van een Hogeschool valt het kwartje nogmaals. Zij bieden mij een opleidingstraject tot groendocent op een VMBO aan van 1,5 jaar. Dit is alleen niet wat ik wil. Maar aan de andere kant biedt het wel de mogelijkheid om allemaal didactische en communicatieve vakken te volgen. Groendocent wil ik niet worden maar van de vakken word ik toch enthousiast … Het kwartje valt en het zegt: onderwijs en wel aardrijkskundedocent!

 

Ik loop al langer rond met het idee dat mijn kind een bofkont is: ouders niet gescheiden, regelmatig voorgelezen, voldoende financiële middelen. Veel risicofactoren voor een ongelukkige jeugd zijn er voor onze zoon niet. Waar wij dat vanzelfsprekend vinden, er zelden bij stilstaan, is dat voor veel kinderen helemaal niet zo vanzelfsprekend. Het lijkt me geweldig om juist die kinderen, bij wie de omstandigheden niet meezitten, een extra zetje te geven. ‘Gewoon’ door interesse, aandacht en moeite te tonen. Zo iets krachtigs.

 

Maar weten wat je wil gaan doen, maar het ook daadwerkelijk doen zijn twee verschillende dingen. Ik hak de knoop begin 2016 door: Ik ga mij omscholen naar docent.

 

Ondertussen werd ik zwanger van zoon twee. In die periode ben ik nog één jaar bij mijn werkgever gebleven. Daarnaast volgde ik een aantal vakken aan de universiteit. Vakken die nodig zijn om in te mogen stromen in een master docent aardrijkskunde.
Ik haal een vak, krijg een tweede zoon, haal nog een vak. Zoon twee blijkt een stuk makkelijker te zijn dan zijn broer en ik blijk een relaxtere moeder te zijn. Deze setting helpt bij zo een rigoureuze beslissing. Als de jongste een jaar is, stop ik met werken en begin met studeren (master aardrijkskunde).

 

Dit is inmiddels anderhalve maand geleden. Mijn man neemt grotendeels de financiële lasten voor zijn rekening, en ik doe er maandelijks iets van mijn spaarrekening bij. Ik doe bovendien een no-spend-jaar ☺.

 

Verder ziet mijn week er als volgt uit: Maandag volg ik de hele dag colleges in Utrecht. Om 7:30h stap ik op de trein en 12 uur later rol ik er weer uit. De jongens zijn op de crèche en mijn man brengt en haalt ze. Dinsdag studeer ik thuis. Genoeg te doen! De jongens op de crèche. Woensdag ben ik thuis met de jongens. Donderdag gaan ze naar de crèche en loop ik stage. En op vrijdag is mijn man thuis met de kinderen. Drie dagen crèche, dat vind ik acceptabel.

 

Mijn nieuwe leven bevalt tot nu toe goed. De theorie is hartstikke interessant, mijn stageschool is echt een warm bad en de scholieren… Ondanks hun bronstige hersenen vind ik het echt vreselijk leuke kids. Ik heb nog geen enkele zondag tegenzin gehad voor maandag. Een fijn gevoel!

 

Mijn master duurt een jaar. Daarna hoop ik aan de slag te gaan als docent aardrijkskunde. Het aantal dagen zal afhankelijk zijn van eventuele vacatures, maar 5 volle dagen is niet mijn wens.
Het onderwijs is druk, maar heeft één voordeel: schoolvakanties. Dat valt mooi samen met het aanstaande schoolleven van mijn zoon van bijna 4. Onze zomervakantie wordt geen oppasprobleem, volgestopt me logeerpartijtjes en kampen. Mijn zonen mogen gewoon spelen tot ze een ons wegen en zich af en toe vervelen. En daar ben ik superblij mee.

 

Het was echt zwaar om aan mezelf toe te geven dat ik niet tevreden was, ondanks dat ik- voor de buitenwereld- het perfecte leventje had. Aan mezelf toegeven dat ik daar toch niet gelukkig mee was, en mezelf toestaan iets nieuws te gaan onderzoeken, vroeg veel energie en moed.

 

Ik ben er trots op dat ik mezelf de lastigste vragen heb gesteld én er antwoorden op heb gezocht. Ik ben ook trots op mijn man, net zo’n fan van zekerheden als ik, die echt niet blij was dat ik mijn goedbetaalde baan op het spel ging zetten voor een slecht betaald avontuur met een onzekere afloop. En die mijn beslissing nu praktisch en financieel ondersteunt. Wat heeft ook hij een grote switch gemaakt! Echt fijn. En ik ben trots dat ik keuzes maak die goed doen aan mezelf, aan mijn gezin (want ik ben echt veel vrolijker, gemiddeld dan ☺), en die goed doen aan jonge mensen (scholieren). Misschien hebben ze er wel 70 jaar wat aan.

 

En ik krijg nu al veel van ze terug. Wat is het onderwijs toch een dankbare plek. Tot dusverre dan hé, na anderhalve maand. Op dit moment ben ik helemaal tevreden met mijn leven (al mocht de jongste weleens gaan doorslapen)…

 

PS: Als ik met oud-collega’s besprak wat ons niet beviel in het werk, dan kreeg ik soms de reactie: ”Maar ja, ik heb niet zo’n duidelijk beeld van wat ik dan wel zou willen, zoals jij!”. Maar mijn beeld viel niet uit de lucht. Ik heb hard gewerkt om het uit te zoeken en ik heb er veel bij gejankt. En dat was het allemaal waard!

 

En in die tijd dacht ik weleens, bij mensen die al een switch achter de rug hadden: “Jij hebt makkelijk praten. Jij hebt al besloten wat je wil!”. Met de kennis van nu weet ik, dat deze mensen vaak net zo hard hebben moeten zoeken. Zo rigoureus een ander pad in slaan is hard werken, eerlijk zijn tegen jezelf, moeilijke vragen stellen en de antwoorden niet uit de weg gaan. Ik ben er trots op dat ik mezelf daar doorheen hebt gejankt en geduwd. En ik hoop dat – door hier eerlijk over te vertellen- ik andere twijfelaars dezelfde moed kan meegeven!

 

Foto’s: privébezit van Janneke.

 

 Wil je meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier.

Pin It on Pinterest

Shares
Share This