Moeder aan het woord: Eva.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 

Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 

Eva
Het verhaal van Eva: moeder van Daantje (3) en Mignus (8 maanden). Ze is Leiderschap en Tranformatie Expert. Zij werkt als Senior Manager bij Efeso en ontwikkelt mooi leiderschap om een mooiere wereld te maken bij www.livingleadership.nl.

 

Ik wilde altijd al moeder worden. Zolang ik mij kan herinneren. Mijn beeld over mijn toekomst heb ik eerst wel een paar keer moeten aanpassen. Eerst, omdat ik erachter kwam dat ik gevoelens bleek te hebben voor vrouwen, later omdat mijn vriendin nog zo jong was dat zij niet zeker wist of zij wel kinderen wilde.

 

En toch ben ik moeder geworden en zie ik dat de “gedwongen” aanpassingen in mijn leven juist goed zijn geweest: Ik moest er eerst achter komen wie ik ben. Mijn bewustzijnsontwikkeling is essentieel voor de moeder én persoon die ik nu ben en voor de manier waarop ik mijn leven en dat van mijn kinderen -samen met mijn vrouw- vormgeef in onze maatschappij.

 

 

Ik ben Eva (39), moeder van Daantje (3) en Mingus (8 maanden) en vrouw van Tamar (33). Mijn leven begon op een zondag op een koude winterdag in Nuenen. Ik was een zondagskind, voorbestemd om te voldoen aan het ideaalbeeld van mijn ouders en dat van de maatschappij. Ik zou gelukkig worden met een man, een mooie carrière hebben en een paar leuke kinderen krijgen. Het liep allemaal anders.

 

Op mijn 21e ontmoette ik mijn eerste grote liefde. Een vrouw. De liefde was confronterend voor mij en overweldigend. Ik leerde een kant van de wereld zien die mij en mijn geliefde regelmatig ontkende en zelfs bedreigde. Maar ik voelde aan alles dat ik niet gelukkig zou zijn als ik deze liefde zou ontkennen. Ik zou mezelf verloochenen.

 

Op mijn 30e ontmoette ik Tamar. Wij zijn dit jaar 9 jaar samen. Zij was nog student toen wij elkaar ontmoetten en ik had een prachtige internationale carrière als consultant. In het weekend feesten we samen en de rest van de week was ik keihard aan het werk. We wisten al snel dat wij samen verder wilden, maar Tam wist nog niet zeker of zij wel kinderen wilde. Ze wist wel dat ze niet alleen een weekend-relatie wilde hebben. Ik had al een relatie verbroken door mijn werk en het “altijd-maar-doorgaan” had mij geholpen om mijn emoties, zowel positief als negatief te onderdrukken. Dus ik wist dat het tijd was om mijn leven, ons leven, anders vorm te geven en weer een stap dichterbij mijzelf te komen. Ook had ik nog de overtuiging dat ik in de eerste plaats Tam gelukkig wilde maken. Ik kocht een huis en vond een baan dichtbij in Amsterdam, waar ik 4 dagen per week ging werken.

 

Naarmate de tijd verstreek leerde ik steeds beter voelen en wilde meer weten en ervaren over wie ik ben. Ik was niet meer gelukkig in mijn werk en kwam thuis te zitten, omdat ik continu het gevoel had dat ik niet mijn potentieel benutte en iets deed waar ik niet in geloofde. We gingen reizen en daarna begon ik mijn eigen bedrijf als Levenstherapeut. Ik voelde dat Levenstherapie mij de kennis en ervaring zou brengen die ik nodig had. Om mijn visie te ontwikkelen op wat er nodig is om als persoon en als organisatie het potentieel te leven, zodat wij een mooiere maatschappij kunnen creëren. In mijn werk ben ik mij vanaf dat moment steeds meer gaan richten op moeiteloos werken, in verbinding staan met jezelf en de ander. Op zo een manier dat er een wezenlijke transformatie plaatsvindt om het volledige potentieel te benutten van mens en organisatie.

 

Tam en ik leerden onszelf en elkaar steeds beter kennen en Tam vond het op een dag toch tijd om aan kinderen te beginnen. Dat was een heel proces met vragen als: “willen wij, twee vrouwen, een kind op de wereld zetten?” en “wie wordt dan de donor?”. Deze vragen maakten ons wederom bewust van wat we wilden en hoe we ons gezin wilden beginnen.

 

Het werd een anonieme donor, waar veel informatie over was, zodat we onze kinderen een beeld kunnen geven van hun donorpapa. We kunnen zelfs zijn stem horen op een audio-opname. Ik zou als eerste zwanger worden. De tweede keer was het raak. Het moment van creatie voelde alsof we samen met ons kindje waren. Tijdens ons huwelijk was ik precies 2 weken zwanger.

 

Mijn zwangerschap was een cadeau en bracht mij dichter bij mezelf: ik kwam volledig in mijn lichaam en ik voelde mij helemaal verbonden met onze baby. Ik voelde mij leniger, krachtiger en aanweziger dan ooit. Ik deed veel lichaamswerk zodat ik contact kon maken met mijn lichaam en met de baby, Daantje. Ik wist dat wanneer ik dat niet zou doen, ik zou verkrampen tijdens de bevalling en ik Daantje een trauma zou kunnen bezorgen. Ik verkrampte niet. Ik was volledig aanwezig en in controle tijdens de bevalling en ik was continu in verbinding met Tam en Daantje. We deden het echt met zijn drieën.

 

De basis voor ons gezin werd hier geboren en met Daantje werden wij als moeders geboren. Ik had nooit gedacht dat ik zelf aan de basis kon staan van de mooiste creatie van mijn leven. Het was een diepe transformatie in het moederschap, in het vrouw-zijn. We wilden Daantje niet al na 3 maanden naar de crèche doen, maar voelden dat we haar minimaal 6 maanden thuis wilden houden om haar een veilige bedding te bieden. Ik werkte niet en Tam studeerde. Zij wilde namelijk ook een carrièreswitch maken, zodat zij werk kon doen dat bij haar past. We leefden van ons spaargeld en mijn zez uitkering (zelfstandige en zwanger uitkering).

 

Dankzij Daantje ontdekte ik dat de confrontatie met jezelf blijft. Ik voelde mij niet meteen moeder. Althans, ik was de eerste maanden, en ook nu nog regelmatig, streng voor mezelf. Waar Tam al meteen het moedergevoel had, moest het bij mij groeien. Naarmate de eerste maanden verstreken, ontdek ik bepaalde frustraties die daarvoor niet aanwezig waren. Het moederschap vroeg mij om nog maar weer eens naar mezelf te kijken. “Gelukkig” was ik mij door alle opleidingen en trainingen bewust van mijn gedrag. En toch merkte ik dat ik een extreme boosheid kon voelen wanneer Daantje ’s nachts wakker werd. Hoe meer ik die boosheid wilde onderdrukken hoe erger hij werd. Ik wist dat de boosheid niets met Daantje te maken had en toch kon ik niet zien dat zij een baby was die honger heeft en ik haar moeder die haar kan voeden. Ik was boos omdat ik wilde slapen. Het was een onderdrukte boosheid die ik heb ontkend als kind. Het was en is mijn wond en het lukt mij om er steeds beter mee om te gaan. Door bewust adem te halen, een hand op mijn buik te leggen en mij bewust te worden van de realiteit. Eerst zorgen voor mezelf, zoals in het vliegtuig.

 

Kinderen zijn mijn spiegel, er is niks mis met hen, maar het zegt alles over mij. Wanneer ik wat wil veranderen, dan zal ik iets moeten veranderen. Tam beweegt makkelijker mee en blijft bij zichzelf. Voor mij is zij een moeder zoals een moeder hoort te zijn. Ze kijkt altijd vanuit het kind en ziet altijd wat de behoefte van onze kinderen is. Doordat zij mij hun behoeften laat zien kan ik beter met mijn eigen “kind-pijn” omgaan en daardoor een puurdere moeder zijn.

 

Vorige zomer is onze zoon Mingus geboren. Zijn geboorte heeft ons moederschap en onszelf wéér verdiept. In zijn geboortejaar werd onze basis, die wij voor ons gevoel hadden opgebouwd, door elkaar geschud. Het voelde alsof we “naakt” waren en vanaf “nul” ons leven opnieuw moesten opbouwen, zonder (zelf opgelegde) belemmeringen. Het voelde bevrijdend en vernieuwend. Een nieuw huis, een nieuw dorp, een nieuwe baan, een nieuwe balans. De basis die wij onze kinderen mee willen geven is nog duidelijker geworden.

Moeder aan het woord: Eva

We willen onze kinderen zoveel mogelijk “open” houden door ze als mens te zien, met oog voor hun behoeften, liefdevolle grenzen stellen en structuur bieden. En vooral laten zien dat het leven leuk is en dat wij samen kunnen genieten. We vinden het belangrijk dat wij allebei zoveel mogelijk met de kinderen zijn, onszelf ontwikkelen en werk doen waar we gelukkig van worden. Ik werk 4 dagen, mijn vrouw straks 3, en de kinderen gaan allebei 2 dagen naar de crèche.

 

 De manier waarop wij met onze kinderen omgaan, neem ik mee naar mijn werk, waardoor ik een waardevollere bijdrage kan leveren. Ik hoef Tam niet in de eerste plaats gelukkig te maken, maar eerst mezelf. Dan is mijn gezin ook gelukkig. Ik waardeer mezelf als moeder en als mens. Mijn beeld van de toekomst is nu anders. Zolang wij ons hart volgen en kunnen leven met de realiteit hebben we een rijk leven en bewegen we moeiteloos mee met de maatschappij.

 

Wil je meer verhalen van moeders lezen? Bekijk ze hier.

Pin It on Pinterest

Shares
Share This