Moeder aan het woord: Blanche

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren 😀.

 

Het verhaal van: Blanche.Moeder aan het woord: Blanche
Moeder van 4 en samen met Gerben. Ze vertelt openhartig over haar zoektocht naar ‘je hart volgen.’

 

Ik zat in de trein op weg naar de tweede cursusdag. De dag daarvoor was er iets in mij aangeraakt. Het gaf een gevoel van heel de dag buitenspelen en thuiskomen op hetzelfde moment. Mijn hart werd aangesproken: werken vanuit je onderbuik, met oog voor schoonheid en de energie in de ruimte, luisteren naar je intuïtie om zo het grootste potentieel uit een groep naar boven te halen. Een bevestiging van hoe ik graag wilde werken. Maar wat in mijn werk vaak werd gezien als vaag zweverig en te weinig concreet.

Op dat moment in de trein, luisterde ik naar ‘Various storms and saints’ van Florence and the machine en rolde er binnen een paar seconden dikke tranen over mijn wangen. Mijn hoofd wegdraaiende van mijn medereizigers ontmoette ik mijn eigen ogen in de weerspiegeling in het raam. Ik kon niet anders dan mijzelf diep in de ogen kijken en naar binnenkeren. Iets heel krachtigs bloeide op de klanken van de muziek op en een heel ‘zeker weten’ stroomde door mijn aderen. Ik moest iets anders gaan doen. Vasthouden aan mijn hart en in die richting meegaan.

Mijn naam is Blanche. Ik ben moeder van 4. Lief van Gerben (en hij van mij), dochter, zus, vriendin en vrouw.

Een paar maanden voor het moment van inzicht in de trein, werd ik smoorverliefd op één van de favoriete mensen in mijn leven. Gerben en ik hadden elkaar 8 jaar daarvoor voor het eerst ontmoet als collega’s en veel samengewerkt. Een goed team omdat we allebei totaal andere kwaliteiten meebrachten. Meten is weten versus Volg je gevoel.

Gerben was favoriet omdat ik hem als heel open, oordeel vrij en oprecht nieuwsgierige man had leren kennen. Maar verliefd worden had ik nooit bedacht. Toch gebeurde het, juist toen hij en zijn dochters door een zware periode heen gingen na het overlijden van zijn vriendin. De liefdes goden en godinnen waren het toch met elkaar eens en zo waagde wij de sprong in het diepe. Een flinke sprong!

Voor ons allemaal een fase van transformatie en voor ons allemaal ook een liefdevolle troostende volgende stap. Het was heel intens om vanaf hier met elkaar verder te gaan en niet alleen Gerben maar ook zijn dochters, Nienke en Amber, iedere dag weer meer te leren kennen. Ondanks de intensiteit stroomde het enorm en was er weinig twijfel over de richting die we op gingen.

En juist in al die avonturen, kwam het besef dat de baan als community manager en carrière bij een grote corporate, waar ik al heel lang heel veel energie in stopte, niet écht dat was wat ik te doen had of in ieder geval, niet meer. Ik heb fantastische dingen mogen neerzetten en ontwikkelen, heel veel ruimte gekregen om te leren en te proberen. Veel liefde gestoken in het verzachten van het ‘corporate” systeem. Van alles bedacht om Yin & Yang op de werkvloer in balans te krijgen, omdat ik geloof dat, dat uiteindelijk tot daadwerkelijke duurzame innovaties zal leiden.
Maar ineens was het klaar, op.

Mijn twee liefdes dochters hebben mij enorm geïnspireerd, twee meiden van toen nog 8 en 10, die al zoveel pijn moesten voelen. Vanuit mijn onderbuik voelde ik heel sterk dat deze twee een veilige, warme basis verdiende. En ik wilde niets liever dan investeren in die basis, zodat ze daar als jonge tieners en vrouwen, later op zouden kunnen vertrouwen. De pijn wegnemen kan nooit, maar ik kan er wel zijn! Dit klinkt misschien heel zacht en zoet, maar is in de praktijk vaak juist heel rauw, hard werken en balanceren tussen tijd, aandacht en inleven. Dat ik hier tijd en ruimte voor wilde maken was mij helder en Gerben gelukkig ook.

Wat ‘werk’ betreft wilde ik mijn hart gaan volgen en stond ik het mezelf toe (dacht ik) het even niet te weten. Het gevoel van nuttig zijn en er toe doen, waren voor mij sterk verbonden met werk en hoe succesvol je daar in bent. Mijn baan en wat ik daar in bereikte, vormde een enorme drug voor mijn ego en gaven mij een zogenaamd ‘goed gevoel’ over mijzelf.

Kort nadat ik besloot te stoppen met mijn baan, bleek ik in verwachting. Ik dacht dat ik al op een stormachtige zee zat, maar de golven bleken nog hoger te kunnen. Super blij was ik, maar wel dubbel onzeker over mijn keuze. We besloten de zwangerschap als kans te zien om nog meer in verbinding te komen met wat ik vanuit mijn hart echt wilde gaan doen.

 

Moeder aan het woord: Blanche

 

De vraag: “wat ga je nu precies doen?” werd mij het meeste gesteld en vond ik op dat moment ook de meest irritante vraag die er bestond. Het confronteerde mij keer op keer met het nog niet weten wat ik ging doen voor de kost. Ik voelde me daar bezwaard over. Hoezo wist ik nog niet wat ik ging doen, terwijl ieder ander zich voor dag en dauw naar hun werk haastte. Wie was ik om daar zo maar niet meer aan mee te doen.

Schrijven, verhalen maken, illustreren” leek altijd als een windvlaag om mij heen te dansen, maar vond ik zo ontzettend moeilijk om hardop te zeggen. Nog moeilijker waren de woorden die van een laag dieper kwamen, vanuit mijn buik via mijn hart: ‘ Ik ben zwanger en wil er zijn voor Nienke en Amber in zorg en in voorleven. “En wat levert dat dan op aan het einde van de maand?” , hoorde ik mijn ego er dan spottend achter aan zeggen.

Ik begon met een opleiding illustreren en genoot van het moeder worden op de verschillende manieren waarop dit voor mij op plaatsvond. Zowel voor Nienke en Amber als voor het meisje dat in mij groeide.

Op de momenten dat mijn hart voor mijn hoofd ging verdiepte ik mij meer en meer in gezonde voeding, mediteren, moestuinieren en tijd nemen om te zijn in plaats van te doen. Allerlei ideeën stroomde binnen en overspoelde mij regelmatig. Maar niets daarvan kreeg echt vast vorm, alsof ik iedere keer heel liefdevol werd teruggebracht bij het moeder worden, aandacht voor wat er speelde en nodig was.

Toen in het voorjaar onze dochter werd geboren, besloot ik in september echt concreet van start te gaan met een kinderboek. Onze jongste dochter zou 1 dag per week naar de crèche gaan, dan had ik een opleidingsdag en verder werkte ik als zij sliep en de oudere meiden naar school waren. Als jonge moeder van 3 vloog ik hier behoorlijk uit de bocht, als het ging om alles wat ik wilde doen op een dag en de dosering van mijn energie. Nog steeds ging er energie verloren doordat ik het lastig vond om echt te gaan staan en hardop te zeggen dat ik zorgde voor onze 3 dochters en dat ik in de tijd die over was mijn dromen uitwerkte of veel tijd stopte in het bereiden van verse maaltijden.

Onderhuids borrelde er ook een financieel issue, een schuldgevoel omdat ik niet meer op hetzelfde niveau financieel kon bijdragen. De waarde van geld en een ‘serieuze’ baan, had ik toch nog steeds hoger staan dan de waarde van tijd, aandacht voor het gezin en investeren in zelfontwikkeling.

Door mijn keuze (die we natuurlijk samen hebben gemaakt, maar dat vergeet ik op die momenten) moesten we bewuster gaan leven op verschillende vlakken. Bewuster leven om ruimte te creëren voor wat je vanuit je hart echt wilt of wat je gevoel je ingeeft. Ondanks dat dit van binnen heel goed voelde en ik wist dat het heel veel rust, warmte en voldoening op zou leveren, vond ik het aan de buitenkant heel lastig om er voor te gaan staan. In een samenleving waar meer (vakantie, spullen, geld…) vaak gelijk staat aan beter, het goed hebben, succesvol (gelukkig) zijn.

En daar kwam de volgende golf om op mee te gaan.
Al zolang als ik me kan herinneren heb ik iets met stenen. sleep ik ze overal vandaan mee naar huis. En zocht ik bij bepaalde situaties een passende steen om met me mee te gaan en te versterken. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lief een cursus ‘helende edelstenen.’ RAAK, het mediteren en werken met de stenen ging als vanzelf, DIT IS WAT IK TE DOEN HEB. Deze kracht van de natuur afstoffen en opnieuw dichtbij onze eigen natuur brengen. Kristal helder was het me ineens.

Tijdens de cursus bleek ik, 9 maanden na mijn bevalling weer in verwachting, na de eerste schok en angst gedachten vanuit praktische overwegingen, was daar bij ons allebei een volmondig ‘JA Hier gaan we voor!’ Kom maar kleine ziel, je bent welkom!

Vol verwachting en liefde, hadden we al heel snel namen, waren we vol passie aan het bedenken en bespreken hoe we ons leven, huis etc. gingen inrichten. Omdat ik nog borstvoeding gaf aan Amélie, was het lastig in te schatten hoe lang ik al in verwachting was. Bij het eerste bezoek aan de verloskundige werd dit nog niet echt duidelijk. Toen we voor de tweede keer naar haar toe gingen, was er geen teken van leven meer.
En toen werd het stil, heel stil.

Ik had al die tijd zo’n sterke verbinding gevoelt en nu werd dat hier zo ineens stop gezet. We besloten de natuur en mijn lichaam de ruimte te geven om dit loslaten op eigen tempo te doen. Wat betekenende dat ik nog een paar weken zwanger was inclusief alle symptomen. Het uiteindelijke loslaten brak mijn hart en kostte mij zowel fysiek als mentaal heel veel moeite. Juist omdat het gevoel van verbinding bleef. Ik begreep er niets van.

In het donker vond ik mijn troost bij het maanlicht. Ze gaf me de kracht om simpelweg te zijn. Niet te vluchten, niet door te rennen, maar te zijn met alles wat er door mij heen ging en wat ik voelde. Super hard werken vond ik dat. Er bouwde zich een enorme energie op een heel krachtig gevoel en dat moest eruit. Als vanzelf kreeg dit vorm in schilderingen en korte versjes. Schilderingen en teksten vol vrouwelijke energie, vertaalt naar deze wereld en deze tijd. Het bracht me rust, helende tranen en ruimte van binnen om heel aanwezig met alles wat er gebeurde mee te bewegen.

Meer dan ooit werd ik me bewust van de maancyclus, mijn eigen cyclus, de cycli in de natuur om mij heen en de verbinding tussen al deze bewegingen. Ik leerde over de verschillende fase in de cycli, de kracht en waarde van deze fasen en de wijsheid die schuil gaat en helder wordt in dit natuurlijke ritme. Ik ging ervaren hoe fijn het voor mij is om bewust met het ritme van mijn cyclus en de maancyclus te leven. Hoe verrijkend het is om mijn activiteiten, werk, afspraken, voeding, kleding…hier op af te stemmen. Het maakt me helder, bewust van de wijsheid en de magie van onze eigen natuur. De maan en de vrouwelijke cyclus kwamen steeds vaker en meer op mijn pad en vertaalde zich steeds vaker in versje, verhalen en manen.

Mijn onrust werd zachter
Mijn haast trager
Mijn vuur ging ik gericht gebruiken in het schilderen en schrijven
Angst werd steeds sneller liefde voor het leven
Schuldgevoel werd dankbaarheid dat ik er voor onze dochters kan zijn en de verbinding met het 4e zieltje mag voelen.

Moeder aan het woord: Blanche


Mijn manen noem ik edelmanen een visualisering van energie, geïnspireerd op de maan, een edelsteen, een persoon of situatie. Een creatie die raakt op veel verschillende niveau’s. Ze tonen iets dat gezien of gehoord wil worden. Ze laten je zijn met alles wat er nu is. Een reminder aan dit moment. Een bron van vrouwelijke energie om harmonie te brengen.

De periodes van het niet weten, het loslaten en meebewegen niet wetende waar naar toe, gaven iedere keer ruimte aan creativiteit, onverwachtse wendingen die mij lieten groeien. Vertrouwen op het leven en mijn innerlijke wijsheid is wat deze ervaringen mij leerde.

En als ze me nu vragen wat ik doe?
Ik zorg voor onze dochters, besteed veel aandacht aan ons voedsel, ik leef onze dochters een liefdevol, duurzaam, leergierig leven voor met alle donkere en lichte tijden die daar bij horen.
Ik schilder en schrijf geïnspireerd en ingefluisterd door de edelstenen, de maan, de mens en de natuur om mij heen. Ik begin elke dag opnieuw als leerling en durf tegelijkertijd mijn innerlijke wijsheid steeds meer te delen. Ik volg mijn hart en mijn cyclus en soms weet ik het nog steeds niet.

Door het te ervaren ben ik overtuigt van de behoefte aan meer vrouwelijke energie in onze samenleving. Zodat er balans komt, harmonie en duurzaamheid op vele lagen. Meer ruimte voor creatie, zorg, rust, intuïtie en het ritme van ieders eigen natuur zal leiden naar behoefte aan gezonde voeding, oprechte aandacht voor elkaar, respect en dankbaarheid voor onze planeet en leergierigheid naar wat het leven je te brengen heeft.
Dat wil ik mijn meiden graag voor doen!

Bekijk het werk van Blanche op: www.blanchebeijersbergen.nl

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier

Pin It on Pinterest

Shares
Share This