Sinds ik moeder ben geworden ben ik fanatiek op zoek naar de juiste balans tussen werk en moeder zijn.

Mijn zoektocht is als volgt gegaan:

de start van mijn zwangerschapsverlof in 2015 was ook mijn laatste werkdag bij mijn werkgever, een re-integratiebureau. Dit was juli 2015. Ik had namelijk ervoor gekozen om een vaststellingsovereenkomst te ondertekenen.

Waarom ik deze beslissing durfde te nemen!

Een grote beslissing. Eentje die ik eerder nooit had durven nemen. Voordat ik zwanger werd ging ik namelijk altijd voor zekerheid. Na vele analyses en gesprekken met coaches, vrienden en wie nog meer! weet ik waarom: geldgebrek in mijn jeugd. Mijn moeder, alleenstaand met 2 kinderen, kwam rond van het minimum. Al vroeg in mijn leven kwamen de geldzorgen. Vanuit het gevoel ‘dit wil ik absoluut niet!’ ben ik vervolgens altijd voor zekerheid (van inkomen) gegaan.
Maar door mijn zwangerschap vond ik de keuze om akkoord te gaan met de vaststellingsovereenkomst, en dus een onzekere toekomst, makkelijker. Ik twijfelde namelijk al een tijdje of ik nog wel op de goede plek zat en ik wilde mijn dochter niet wegbrengen naar een oppas, voor iets waar ik niet gelukkig van werd.

 

Op het moederschap kun je je niet voorbereiden!

Hoewel ik genoot van mijn dochter, kraamtijd en een lang zwangerschapsverlof (in totaal 8 maanden), vond ik het af en toe zwaar. Mijn wereld voelde klein en dit was ik niet gewend. Ik kon moeilijk de rust vinden om te genieten van de kleine dingen. Ik had moeite met de overgang naar het moederschap. Dit bracht een onrust met zich mee. Een worsteling tussen mijn nieuwe rol (moeder zijn) en mijn oude ik. Nu zou ik elke nieuwe moeder adviseren om deze worsteling te omarmen, om er bewust bij stil te staan. Zelf ben ik er (onbewust) overheen gestapt en ben ik de oplossing gaan zoeken in het vinden van werk. Want door te werken werd ik ook weer gewoon Ilona (en niet moeder van).

Nieuw werk zoeken

Weer werken dus, en wel parttime. Zelf had ik de weekverdeling 3 dagen werken (24 uur) en 2 dagen thuis in mijn hoofd. Dit leek de juiste balans en voelde goed. Toch vond ik het niet zo makkelijk om parttime werk te vinden in mijn vakgebied. Ik zag allemaal vacatures van minimaal 36 tot 40 uur. Tijdens gesprekken kreeg ik regelmatig te horen dat 32 uur echt een minimum was. Uiteindelijk vond ik een plek als coach en omdat ik zo graag wilde werken heb ik ja gezegd op 32 uur.

…En hoe ik toch weer vast kwam te zitten!

De eerste maanden gingen heel goed. Ik vond het erg fijn en leuk om weer te werken. Achteraf kan ik zeggen dat dit kwam doordat ik van het ene uiterste in het andere ging. Ik was blij om meer te zijn dan alleen moeder.
In de weken die volgde kreeg ik langzaamaan een gehaast gevoel en het idee dat ik allerlei ballen in de lucht moest houden. Ook mijn rol als moeder kwam in gedrang, ik had het gevoel dat ik tekort deed. Ik liep vast. Ik begon mij af te vragen waarom ik toch was afgeweken van mijn gevoel over wat de juiste balans voor mij was?
Het antwoord? Eigenlijk omdat ik voor de makkelijkste weg ging: ik had gekozen voor het oude vertrouwde. Angsten en gedachtes met doemscenario’s kregen de overhand. Wat als ik geen baan kan vinden voor 24 uur? Als ik niet in mijn vak terecht kan, wat moet ik dan doen? Hoe doen we dat financieel?
Mijn vriend was er overigens veel relaxter onder. Die kan goed zijn hart volgen en vertrouwen op een goede uitkomst. Maar hoe vaak mijn vriend deze mantra ook zei, toch wonnen mijn angsten het innerlijke gevecht en ben ik dus akkoord gegaan met 32 uur.

Opnieuw een belangrijke beslissing nemen…

Na 10 maanden heb ik mijn gevoel gedeeld met mijn werkgever en ik ben alsnog 24 uur gaan werken.
Ondanks dat ik de werkzaamheden leuk vond, merkte ik wel dat het veel was. Teveel voor 3 dagen. Dit kwam niet (alleen) doordat de werkgever de taken bij mij neerlegde, ik zocht ze zelf geregeld op.

 

Ik voel mij namelijk snel verantwoordelijk, wil graag betrokken zijn en sta open voor nieuwe initiatieven. In het verleden kon ik dit allemaal doen, want ja, een uurtje later thuis maakte allemaal niet uit. Deze werkwijze, die ik door de jaren heen had geleerd en vertrouwd was, paste eigenlijk niet bij mijn huidige leven en zat mij nu in de weg.
Ondanks dat ik een dag minder was gaan werken, merkte ik dat de energie nog steeds aan het minderen was. Ik heb er voor gekozen om hier wederom open over te zijn naar mijn werkgever. Vooral om te voorkomen dat ik overspannen zou raken. Ik wilde op tijd aan de bel trekken. Mijn werkgever zag dit ook in. De functie en ik waren geen match meer. Mijn contract werd niet verlengd en dit was het moment waarop het bezinnen weer opnieuw begon. Dit keer niet overspoeld door angsten en doemscenario’s, maar vanuit kracht. Geen splitsing meer in de rollen: moeder, werknemer, en vrouw. Dit ben ik allemaal en op elk gewenst moment wil ik dit ook zijn. Ik ben de voorwaarden die ik nodig had goed in kaart gaan brengen.
En wat dan wel?
Een belangrijke voorwaarde voor mij is: uitdagend werk dat goed te combineren is met thuis. Hierbij wil ik geen concessies doen qua werkinhoud, geen zogeheten ‘stapje terug’. Ik ambieer werk waar ik plezier uit haal en waardoor ik blijf groeien als persoon. Daarnaast wil ik er zijn voor mijn gezin wanneer nodig. Ik wil meebewegen met het leven. En het leven is soms een ziek kind dat opgehaald wilt worden.
Voor mij is de keuze gevallen op het zelfstandig ondernemerschap (freelance coach) en het opzetten van Moeders in de maatschappij. En deze keuze pakt goed uit voor mij en ons gezin. We ervaren geen ratrace meer, ik krijg volop energie van het werk en de hoeveelheid bepaal ik zelf.
Ik ben benieuwd naar jullie zoektochten. Deel ze hieronder!

 

 

Photo by Martin Sanchez on Unsplash