Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt

Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt

Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt.

 

Velen zullen nu zeggen dat dit komt door de technologie van vandaag. De technologie die ervoor zorgt dat we altijd bereikbaar zijn, altijd bij ons werkmail kunnen en waardoor thuiswerken mogelijk is. De scheidingslijn is moeilijker vol te houden, want je kan 24/7 werken. Onafhankelijk van waar je bent: thuis of op kantoor. Dit vraagt meer van ons dan voorheen. We moeten in ons dagelijks leven constant een afweging maken wanneer we iets wel of niet doen. Het vraagt van je dat je je grenzen bewaakt in plaats van dat dit voor je wordt gedaan door praktische zaken, zoals het sluiten van het kantoor om 17:00 uur.

En natuurlijk …..bovenstaand is een oorzaak waardoor het volhouden van een scheidingslijn tussen werk en privé moeilijker is. Maar laten we een laag dieper gaan en de volgende vraag stellen:

WAAROM wil je een scheidingslijn tussen werk en privé?


Het creëren van deze scheidingslijn komt voort uit de gedachte dat je werk niet leuk is (of minder leuk) en je er thuis daarom afstand van wilt nemen. Of puur alleen om inkomen te genereren…om in de privésfeer leuke dingen mee te kunnen doen.


De vraag ‘leef je om te werken, of werk je om te leven?’ wordt vaak gesteld. En het is eigenlijk geen vraag, het voelt meer als een test, want stiekem wordt het laatste als antwoord verwacht: ‘ik werk om te leven!’ En bij het geven van dit antwoord kloppen we onszelf op de borst.


Maar juist door het te benaderen als een verschil – leven óf werk- creëren we automatisch een setting waarbij werk dus niet verenigbaar is met wie we zijn en wat we graag doen (ons leven). En wordt werk een opzichzelfstaand ‘iets’ en een noodzakelijk kwaad waar we continue afstand van willen nemen. Waar we een scheidingslijn voor creëren.


Het creëren van deze lijn zorgt voor frictie. Zeker bij de jongere generatie. Zij willen juist werk doen dat een verlengstuk is van wie ze zijn. En waarom? Vanwege de welvaartsontwikkeling in Nederland: de jongere generatie hoeft geen keuzes te maken op basis van overleven of armoede. Dit in tegenstelling tot mensen die voor en net na de oorlog zijn geboren (en de generatie erna). Die de noodzaak hebben gevoeld om elk werk te accepteren, zodat er brood op de plank kwam. Waarbij gezinnen nog groot waren en je gewoon je steentje moest bijdragen als oudste zus of broer, punt!


Tegenwoordig is de keuzevrijheid groter doordat basisbehoeftes zoals veiligheid en zekerheid ten aanzien van voedsel en onderdak vrijwel zeker aanwezig zijn. Ook het volgen van onderwijs is toegankelijker geworden.


Kortom: de jongere generatie is opgegroeid met meer maar ook met een ander soort welvaart. Individuele gevallen van armoede zijn er overigens helaas wel, maar het merendeel kent geen schaarste. Juist door deze welvaartshift kan je je keuzes ‘veroorloven’ die op het vlak van persoonlijke ontwikkeling liggen: ‘wat wil ik nu echt? Wat vind ik leuk om te doen? Waar wil ik aan bijdragen?’


Maar laten we eerlijk zijn…dit zijn lastige vragen om te beantwoorden! Al helemaal om het door te vertalen naar werk. Ook voor jongeren. Dit komt omdat we het nog niet gewend zijn om zo invulling te geven aan werk én ons schoolsysteem voorziet je er ook niet in. Die voorziet voornamelijk in basiskennis en minder in persoonlijke ontwikkeling.


Maar hoe krijg je het dan wel voor elkaar? 

Allereerst door te stoppen met het zien van werk als iets dat los staat van je privé(leven). Het helpt om bij jezelf na te gaan welke waarden en overtuigingen jij hebt ten aanzien van werk. Bekijk je het vanuit moeten of willen?


Werk mag en kan een verlengstuk worden van wie je bent. Een uiting of manifestatie van wat jij belangrijk vindt en waar jij aan wilt bijdragen. Het beantwoorden van vragen zoals ‘wat vind ik belangrijk?’ en ‘waar wil ik aan bijdragen?’ vergt een investering in je persoonlijke ontwikkeling. Ook hier kan je je op bezinnen door na te gaan welke investering (in tijd, geld en energie) jij hebt gedaan op het gebied van persoonlijke ontwikkeling? Of staat het stil en blijf je maar doen wat je altijd deed?

Photo by Anika Huizinga on Unsplash

Hoe je je werk leuker maakt door creatief denken (zonder direct van baan te wisselen).

Hoe je je werk leuker maakt door creatief denken (zonder direct van baan te wisselen).

Hoe je je werk leuker maakt door creatief denken (zonder direct van baan te wisselen).

We hebben allemaal wel eens een baaldag. Gewoon even geen zin in het werk. Weer die zeurende collega die binnen komt lopen. Een weekend wat net te kort voelt. Of de manager die wat containerbegrippen rondstrooit, maar die zelf ogenschijnlijk alleen maar koffie drinkt. Kortom een werkdipje. Hoe houd jij je werk leuk? Door creatief denken! Ik geef je hieronder graag wat tips, zodat je niet direct van baan hoeft te wisselen.

 

Creatief denken?
Nu vraag je je wellicht af: wat is dat creatief denken precies? Weer een nieuw containerbegrip 🙂 ? Ik beperk me tot de kern van creatief denken. Ieder mens draait patronen af. Denk maar aan elke dag dezelfde weg naar je werk pakken. Helemaal prima, lekker makkelijk en kost je weinig energie. Maar wat als die patronen niet meer werken? Er is bijvoorbeeld een wegopbreking. Dan zet je jouw creativiteit in. Dus hoe kan ik op een andere manier naar punt B komen? Op dat moment schakel je vanuit de logica over naar creatief denken. En de overschakeling of beter gezegd de samenwerking zorgt ervoor dat jij jouw brein optimaal inzet.

Dit is waarom creatief denken werkt!
Wie weet ken je wel iemand die alles graag bij het oude wil houden. Niets veranderen. Geen vernieuwingen. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Al zou je dat willen, het gaat niet (meer). Onze maatschappij verandert zo snel, je moet wel mee bewegen. Klinkt dat groots en meeslepend? Dat is het niet. Denk dan eens aan je smartphone. Kon jij je 10 jaar geleden voorstellen dat je met een telefoon de scherpste foto’s maakt, overal supersnel online kan zijn en zelfs gratis berichten kan versturen? Nee toch? Soms kan je je gewoonweg niet voorstellen dat er veranderingen aankomen, maar komen ze wel. Daarom red je het niet meer met alleen logisch denken.

En dan komt mijn stelregel: als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg. En volgens mij wil jij jouw werk leuker maken, dus moet er iets veranderen. Dus zet je bij deze jouw creativiteit in.

Uit je comfort
Creatief denken zorgt er voor dat je soms uit je comfortzone moet stappen. Soms lijkt dit spannend, maar ik kan je beloven dat die kleine stappen zetten het waard is. Het is doodeng én tegelijkertijd maak je een groei door. En niet onbelangrijk, het is gewoon iets wat je vanaf je bureaustoel kunt doen. Niemand die er iets van merkt. Nou niemand… jij hopelijk wel!

 

#1 Invloed en betrokkenheid
Wil je jouw werk leuker maken? Onderzoek dan waar jij invloed op hebt, want als je ergens geen invloed op hebt, kan je het niet veranderen. Laat het dan ook los.

Je voelt je er misschien wel betrokken bij en wie weet heb je er zelfs last van. Maar je kan hoog of laag springen de ander of de omstandigheid verandert niet door jouw gedachten of gedrag. Een simpel voorbeeld: een regenbui. Je voelt je betrokken, want je krijgt nat haar. Je hebt er last van, want je heb je haar net geföhnd. Maar hoe boos je er ook om wordt, daardoor stopt het niet met regenen.

Samengevat. Je mag van mij, en Stephen Covey, aannemen dat je op grofweg twee dingen kunt letten. Heb jij invloed op de situatie? Of voel je betrokkenheid bij de situatie? Een beetje vaag? Ik geeft twee voorbeelden.

Invloed: een baaldag voor jou ziet er als volgt uit. Je komt op kantoor, je voelt dat je nog wat moe bent en je besluit om hiervan te balen. Niet tien minuten, maar de gehele maandag. En je vertelt het tegen al jouw collega’s. Op deze situatie heb je invloed. Je zou bijvoorbeeld eerder naar bed kunnen gaan. Een dag vrij kunnen nemen. Accepteren dat je moe bent. Niets tegen jouw collega’s zeggen. Besluiten goed voor jezelf te zorgen, aangezien je moe bent. Liters koffie drinken. Etc.

Betrokkenheid: de zeurende collega. Je hebt er enorm veel last van. Jouw humeur gaat er aan. Je wordt de hele tijd afgeleid. En je gaat met koppijn naar huis. Allereerst, hartstikke vervelend. Ook hier zijn genoeg manieren te bedenken hoe je hiermee om kunt gaan. Bijvoorbeeld: niet meer in de buurt komen van die collega. Vragen te stoppen met zeuren. Nieuwe collega’s aannemen. Maar in de kern kan je die collega niet veranderen. Je voelt je wel betrokken, aangezien jij het aan hoort. Maar je hebt geen invloed op die collega.

#2 Visualiseren zorgt voor een breder plaatje
Visualiseren is goed in beeld hebben over hoe jouw ideale plaatje eruit ziet. Je start bijvoorbeeld met de vraag: hoe ziet leuk werk (bij deze werkgever) er voor mij uit in de meest ideale situatie?

Als je je ogen dicht doet, wat zie je dan? Wat ruik je dan? En wat hoor je dan? Je kan het ook visualiseren door middel van het uittekenen. Een vision board maken. Het uitschrijven a la stortyelling. Alle plaatjes bij elkaar op je pinterestbord plakken.

# 3 Gooi geen oude schoenen weg, voordat je nieuwe hebt
Alles anders. Liever gisteren dan vandaag. Ken je die mensen? Ik wel! En ze schrijft nu dit artikel. Ik vind het heerlijk om nieuwe uitdagingen aan te gaan. Maar realiseer je goed: een nieuwe uitdaging is in het begin wellicht spannend, maar ook daarin of daarna schiet je in patronen.

Wat ik heb geleerd? Ga op zoek naar het gevoel wat je wilt hebben. Bij mij: ik wil graag een lang leve de lol gevoel, een gevoel van vrijheid en eigen regie. Dat is voor mij erg belangrijk. Of ik dat nu doe in ondernemerschap of in loondienst. Als mijn gevoel maar blijft of wordt zoals ik het voor ogen heb. Ik heb gemerkt dat de uitdaging dan heel ergens anders ligt, dan in het vinden van een nieuwe baan bijvoorbeeld.

Het is niet mijn bedoeling om iedereen op zijn stek te houden. Wil jij van baan wisselen, helemaal prima. Wil je jouw werk leuker maken en op je plek blijven? Begin dan eens met het toepassen van deze drie tips. Laat je me weten hoe het je afging?

 Hoe je je werk leuker maakt door creatief denken (zonder direct van baan te wisselen)

Artikel is geschreven door Marieke Franken. Marieke is teamcoach en helpt je om je werk leuker te maken door uit oude patronen te stappen.

 

 Foto bij artikel: William Iven on Unsplash

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

 

“Ik doe overal tekort”, mijn vriendin en zakenpartner krijgt er tranen van in haar ogen. Ze is hoofdkostwinnaar en werkt vier dagen in de week voor een grote consultancy. Ze is ook moeder van twee hele kleintjes én ze wil zo graag ook nog onze gezamenlijke projecten in sneltreinvaart uit de grond stampen.

 

We werken allebei part time aan ons gezamenlijke leiderschapsproject: Living Leadership. Dit project draagt meer dan alleen onze signatuur. Het is een uiting van onze zielsmissie, om te voorleven dat leiderschap een diep menselijke skill is die waardevol is in haar schoonheid en kracht én dat we allemaal over deze skill beschikken.

 

“Misschien moet ik maar x, y, z.…”, vervolgt ze. Ze somt een paar consensus modellen op en terwijl ze dit doet hoort ze zichzelf in allerlei bochten wringen die eigenlijk helemaal geen oplossingen zijn voor het probleem. Bijna gooit ze alles overhoop om zich vol op onze start- up te richten. Nobel, maar niet realistisch. Elke start-up expert zou zeggen dat we er vol voor moeten gaan. En dat voelen wij ook zo. En toch. Ze heeft vier monden te voeden en onze omzet is nog niet om over naar huis te schrijven. Voorlopig investeren we vooral.

 

BALANS VINDEN

Ze stopt, haalt even adem en we staan gewoon even stil bij het feit dat ze verdriet heeft en voelt dat ze het niet goed genoeg doet. Haar worsteling is zo herkenbaar. Met grote regelmaat ren ik zelf ook – van binnen, dat dan ook weer wel – gillend door het leven, in paniek over hoe het allemaal klaar te spelen. Er is zo.verschrikkelijk.veel.te.doen.

 

Ik hoor mezelf tegen mijn vriendin zeggen: “Vind de balans”. En terwijl ik het zeg hoor ik wat voor een dooddoener dit ongevraagde advies eigenlijk is. Tegelijkertijd vraag ik me af wat dat eigenlijk betekent. Ze was zo’n mooi en urgent voorbeeld dat me ineens een hele hoop duidelijk werd.

 

AMBITIE IS GEEN VIES WOORD

Biologisch en historisch is het zo bepaald dat mannen hun liefde voor het gezin tonen door hard te werken, heel hard te werken. Het resultaat is financiële zekerheid. Dat is zo’n evidente noodzaak in het gezin dat wij vrouwen vaak onbewust al denken dat wij “dan maar” of “dan dus” bij de kinderen blijven.

 

Ergens is dat ook een hele mooie verdeling, mits je geen andere ambities hebt als vrouw. En die hebben we dus juist wel. En dat is ok. Ambitie is geen vies woord. Het is alleen geen inclusief woord. Ambitie sluit uit dat er balans kan zijn. Dit is waarom:

 

Het feit dat we ambities hebben zegt iets over hoe empowered we zijn geraakt. Dat is een groot goed. We weten dat we een stem hebben, een goed werkend hoofd en een mooi paar handen. We wenden die vermogens alleen te vaak aan als verschillende persona: Je bent iemand op je werk, je bent iemand thuis en je bent iemand in je relaties. En ambitie drijft je ertoe dat je al die persona zo goed mogelijk wil uitleven. Zo voeren we van dag tot dag de Grote Balanceer Show op. In iedere situatie moet je immers steeds zorgvuldig je gecreëerde persona weer oppakken en in stand houden. En dat put ons uit. Sterker nog, de stress kan zo hevig worden dat je ervan in een burn out kan raken.

 

Het tegenovergestelde denken is dat we geen ambities meer zouden moeten hebben. Lekker overzichtelijk, toch? Niet. Daar raak je namelijk ook burn out van. Je ontzegt jezelf, en de wereld: je talent, het allergrootste goed. Jij die je mooie talenten niet in de wereld zet, daar wordt je onbewust heel ongelukkig van. Bovendien, die tijd, met het kantelpunt in de jaren 50, ligt achter ons. Wij leven in een periode dat we er vol mogen zijn, als vrouw met talent. En we mogen er zelf iets van maken. Ook dat hoort bij vrouwelijkheid: het creatieproces. We hoeven niet automatisch te volgen wat ons gegeven is. We mogen creëren. Dat is een geboorterecht. En wanneer we een aantal kernthema’s drastisch anders gaan zien, gaan we ook het mechanisme zien waardoor ambitie op een gezonde manier voor ons kan werken.

 

HET EGO ANDERS GEZIEN

Ambitie is eigenlijk heel handig. Maar het is wel een kwaliteit van het Ego; het Latijnse woord voor ‘ik’. Het ego is ons geconstrueerde verhaal over onszelf. Iets wat we ook wel een zelfbeeld noemen. Het is wie we denken te zijn. Zorgvuldig opgebouwd en zorgvuldig onderhouden. Je hebt jezelf vast weleens horen zeggen: “Zo ben ik nu eenmaal”.

 

Echter het ego wordt in werkelijkheid aangestuurd door onbewuste processen. Het is zo gefocusseerd op ‘ik’, dat het daarmee automatisch ‘de ander’ aanmaakt waardoor het vaart op afgescheidenheid in plaats van verbinding. Het is derhalve handig om het ego niet te zien voor wie we zijn en wat we – koste wat kost – in stand moeten houden, maar voor wat we in ons hebben. In tegenstelling tot een sommige new age filosofieën denk ik dat we heel dankbaar voor het ego mogen zijn.

 

Het gezonde ego is de drijvende kracht om iets voor elkaar te krijgen. Dat wat in dienst mag staan van ons (vrouwelijke) creatieproces. Zonder het ego zou ik me niet eens durven uit te spreken, (deze) woorden op papier te zetten of de telefoon oppakken om een netwerk gesprek te voeren. Het verschil tussen een ongezond en gezond ego is respectievelijk een strategische post op sociale media die eigenlijk heel hol en commercieel aanvoelt of een post om open te delen met welke projecten ik bezig ben zodat ik daarmee zichtbaarheid creëer.

 

OPLIJNING

De functionele bestuurder van het gezonde ego is het bewuste Zijn. De boeddhisten kennen het principe van de tweevoudige natuur van de werkelijkheid. Enerzijds is er de relatieve werkelijkheid, de werkelijkheid die we buiten ons ervaren en die continue aan verandering onderhevig is. Het is de maatschappelijke tendens om deze werkelijkheid in stand te houden. Om te proberen te controleren. Hiertoe wordt het ego aangewend vanuit een vernauwde visie op wat er ook is: een absolute werkelijkheid anderzijds. De absolute werkelijkheid is de werkelijkheid van wie of wat we ten diepste zijn. Wenden we het ego aan vanuit deze completere visie, dan kunnen we het feit dat we ambitie voelen voor ons laten werken op een manier waarop we met veel zorg met onszelf en anderen omgaan. Dan wordt de wil gedreven door dieper gevoelde waarheid.

 

Als dat onze ambitie mag zijn, dan creëren we balans door de oplijning van onze ware zelf met onze manifestatie in vorm in de buitenwereld. Immers, met het ware zelf als vertrekpunt voor de uitingen van ons zelf thuis, in ons werk, in onze vriendschappen delen we onszelf niet meer op in sociaal wenselijke of verplichte vormen, maar geven we consistent uiting aan wie we zijn, in verschillende omstandigheden. We raken niet uitgeput en mogelijk zelf wel vervuld.

 

Wellicht is het moederschap zelfs een dankbare bron voor je om hiertoe geïnspireerd te blijven. Immers, hoe breng je kinderen groot met het idee dat ze waardevol, geliefd en hun talenten welkom en gewenst zijn als je dat niet over jezelf kunt voelen? Wees stil, stem af, luister, hoor en handel naar wat je intuïtie je influistert. In afstemming op wie je bent komen er vanzelf verlangens in je naar boven die te maken hebben met wat jij kan. Zodat jij en de wereld buiten je meer en meer samen vallen. Het moment dat je werk samenvalt met wie je werkelijk bent en wat je te brengen hebt, dat is balans.

Waarom zowel mannelijke als vrouwelijke waarden belangrijk zijn in werk

Waarom zowel mannelijke als vrouwelijke waarden belangrijk zijn in werk

Waarom zowel mannelijke als vrouwelijke waarden belangrijk zijn in werk

 

Thuis houd ik mij met De Grote Vraagstukken bezig die allemaal beginnen met: “wie, wat, wanneer, waar en hoe?” De moeder is vaak de manager van het gezin. En ik ben absoluut geen flawless manager. Ik vergeet weleens een broodtrommel, een schoonmaakklus op school en met grote regelmaat liggen hier bergen wasgoed door het huis.

Ik ben kennelijk net niet rigide genoeg meer voor perfectie. Dat is maar goed ook, want perfectie is een totaal zinloos streven gebleken sinds ik moeder ben. Nu niet alles meer perfect kan en hoeft te zijn, ben ik vaker in overgave aan de onverwachte situaties die de meeste van mijn dagen kleuren. Het heeft me wakker gemaakt om de spontaniteit te omarmen. Hierdoor vind ik richting in een nieuw kompas; mijn intuïtie.

 

Innerlijke ontdekking

Er was een tijd dat het een worsteling was om mij daaraan over te geven. In de wereld om mij heen werden namelijk juist hele andere dingen van me verwacht: afspraken maken, vooral op tijd komen en resultaten leveren. En omdat ik juist wel weer genoeg rigide ben om dat te waarderen, vaarde ik goed op deze maatschappelijk spelregels. Zo dacht ik het allemaal goed te doen en speelde ik in het leven op safe. Althans, dat laatste dacht ik.

 

Dit beeld werd ruw door elkaar geschud met mijn onverwachte moederschap. Hoe dat was lees je hier. Ik was ineens zo op mezelf aangewezen en merkte hierdoor juist hoe weinig veiligheid en zekerheid er eigenlijk schuil gaat in het voldoen aan (ongeschreven) maatschappelijke spelregels. Een innerlijke reis begon, waarbij een gezond zelfbeeld en autonomie uiteindelijk wel de beslissende factoren bleken te zijn voor een veilig en goed gevoel. De richtsnoeren hiervoor komen van binnenuit.

 

Mijn innerlijke ontdekkingstocht is eigenlijk nooit opgehouden en heeft meer dan alleen mijn privé-leven vormgegeven. Met de ontdekking van mijn eigen natuurlijke werktempo, de manier waarop ik inspiratie ophaal en dit omzet in productiviteit en mijn behoefte aan systemisch denken en handelen, werd ook basis van mijn werkend leven gelegd.

 

Doen door niets doen

In plaats van alles tot in detail vast te leggen alvorens ik ergens mee begin, ben ik nu eerst en vooral helder over mijn intentie en ga dan gewoon aan de slag. Zo sla ik een bepaalde weg in en richt ik mijn inspanningen. Dan komt er een  samenwerking op gang met een een groter geheel. Goethe zei het ooit zo: “Zodra men iets onherroepelijk op zich neemt en zijn schouders eronder zet, komt de voorzienigheid in beweging. Het besluit brengt een reeks gebeurtenissen voort”.

 

Door niet teveel te hechten aan het eindresultaat, maar juist goed op te letten tijdens het verloop, omarm ik het onbekende, waardoor ik feitelijk ruimte bied voor de verdere ontwikkelingen en onverwachte samenwerkingen. Net zoals dit schrijven voor MIDM. Waar het echte werk dan in zit is het waarnemen van de signalen, in en buiten mezelf. Het ondernemerschap zit in de actie die daaruit volgt. Die actie is nu veel meer inspiratie gedreven dan bedacht. De Chinezen noemen dit Wei Wu Wei: “Doen door niets doen”.

 

De bevestiging van werk

Een vriendin vertelde me laatst dat ze heel blij was om na verlof weer op kantoor terug te keren, zodat ze eindelijk weer kon nadenken nadat ze kind nummer twee op de wereld had gezet. Ze had het gevoel dat haar intellectuele capaciteit verloren was gegaan in haar nieuwe moederschap en daardoor veel minder van waarde zou zijn voor onze samenleving. Ze had de bevestiging van werk nodig om opnieuw vast te stellen wat ze waard is. Haar constatering is heel herkenbaar.

 

Het feit dat we met ons ouderschap hard werken aan een stevige en veilige hechting van onze jonge kinderen – een groot maatschappelijk goed als je het mij vraagt- doet in financieel opzicht af in waarde aan: op kantoor zitten, vergaderen en e-mails schrijven. Niemand die je ervoor betaalt en dus is het geen werk. We zien ons genoodzaakt naar waardering te zoeken in de domeinen waaraan we ‘werk’ hebben toegekend, zoals op kantoor. Terwijl dat in werkelijkheid slechts een deel van onszelf weerspiegelt.

 

Doen versus Zijn

De overtuiging van mijn vriendin heeft zijn wortels heel diep in de maatschappelijke structuur. Het idee is een logisch resultaat van de maatschappij die is opgebouwd uit overwegend mannelijke waarden:

 

Competitie, besluitvaardig, doelgericht, zelfvertrouwen, zakelijk, vasthouden, oplossen, controleren, focus op geld verdienen, kracht laten zien, ratio, solistisch werken, bekende kaders, hard werken, eigen gewin, gevoel van afgescheidenheid, serieus, direct communiceren. 

 

Er is echter ook iets anders aan de hand. De systemen die gebouwd zijn op louter deze waarden verliezen aan geloofwaardigheid en bestaansrecht. Dat is omdat we onszelf als mens er niet meer in herkennen. Voor velen uit zich dat nu nog in een unheimisch gefühl, een vaag gevoel dat er iets niet klopt. Maar na overduidelijke symptomen zoals burn-outs, zijn we slimmer geworden. En zoals het werkt in de menselijke natuur, nodigt de dominante aanwezigheid van mannelijke waarden juist ook de tegenkracht uit: de opkomst van vrouwelijke waarden. We zullen altijd – bewust of onbewust – op zoek zijn naar de heelheid.

 

In de eerste instantie uit zich dat in de roep om meer vrouwen aan de top. Een logische tegenactie. Maar is het de meest natuurlijke? Er is een reden dat er niet wereldschokkend veel meer vrouwen in ‘Lean In’ modus zijn gegaan sinds het uitkomen van Sheryl Sandberg’s boek. Dat we willen dat meer vrouwen participeren in de maatschappij en na hun studie ook iets met diezelfde studie doen wat lijkt op een ‘return on investment’ gaat volledig voorbij aan een overduidelijk signaal: De meeste vrouwen willen helemaal niet Meedoen, de meeste vrouwen willen Zijn.

 

Als we forceren, door bijvoorbeeld een quotum in te voeren voor meer vrouwen aan de top, voldoen we aan een streefgetal. Niet meer dan dat. Opnieuw een door mannelijke waarden gedomineerde manier om iets te bereiken. Wat nu als we die zijnscapaciteit en de vrouwelijke waarden eens uitnodigen aan de tafel, dan gaan we terugzien:

 

Ontvankelijkheid, creatie, bedding, verzorgen, samenwerken, verbinding, collectieve belang, hoger doel, samenwerking, gevoel, intuïtie, zorg, inlevingsvermogen, harmonie, meebewegen, verbondenheid (wij), weloverwogen, relatiegericht, compassie, voedend / empatisch, vermogen om mee te geven, luisteren, wachten in vertrouwen, focus op duurzaamheid en klant, kwetsbaarheid laten zien, intuïtief, samenwerken, creatief, genieten, eerbied voor het leven, besef voor gevoel van heelheid, spel en plezier, indirect communiceren.

 

De werkelijke betekenis van economie

 

De mate waarin onze economie is afgeweken van haar oorspronkelijk betekenis is tevens de reden voor haar wankelen. De oude Grieken hadden ‘Oikos Nomos’: de zorg voor het huis. Later werd dit door ons vertaald naar en beperkt tot het huishouden.

 

Als we het in groter perspectief plaatsen dan kan je het ook als volgt vertalen: de balans is zoek in het huis waar we wonen: de aarde. Doorgeslagen in de mannelijke waarden vervult het systeem zijn functie nu niet meer. De ruimte geven aan vrouwelijke waarden maakt het economische stelsel completer en in balans en daarmee zal het effectiever zijn om hedendaagse uitdaging van bijvoorbeeld verduurzaming aan te gaan. Immers, de waarden van compassie en verbinding resulteren in een inherente drive om beter voor elkaar, dieren en de aarde te zorgen.

 

Om dit te realiseren is het nodig om de dualiteit te overstijgen. Niet te denken in mannen en vrouwen, maar in de heelheid van de mens. In ieder van ons huizen immers beide polen. Vanuit die heelheid kunnen we ook weer opnieuw de nadrukkelijke vrouwelijke eigenschappen bij vrouwen en de nadrukkelijk mannelijke eigenschappen in mannen waarderen. Zo overstijgen we het negatieve bijeffect van onze roep voor meer vrouwen aan de top, deze legt namelijk impliciet een schuld bij mannen.

 

 

 

 

 

 

Chinese Yin Yang filosofie

We kunnen inspiratie ophalen in de Chinese oudheid en de Yin Yang filosofie welke nog steeds de basis is van de complexiteit van de menselijke persoonlijkheid. Dit filosofische systeem stelt dat beide polen – gekenmerkt door wit en zwart – geen absolute tegenpolen zijn, maar elkaar aanvullende polen; samenwerkend in een continue en dynamisch proces; zonder dat een element kan verdwijnen, ontbreken of absoluut kan zijn; bij de gratie van yin is yang waarneembaar en andersom; yin en yang corresponderen onderling: wanneer één waarde te groot wordt, dan remt de ander af; yin en yang veroorzaken elkaar.

 

Om deze eeuwenoude filosofie naar de aardse realiteit van vandaag vertalen en de balans herstellen tussen mannelijke en vrouwelijke waarden ligt de uitnodiging nu wellicht nog primair bij vrouwen. Naarmate wij omarmen wie we zijn; vrouwen in een overwegend door mannelijke waarden gedreven werk- en organisatie cultuur kunnen we in het werkend leven (ook) op die waarden varen die wakker worden met dit besef. Voorbij schaamte en angst voor afwijzing kunnen we meer ruimte te maken voor wat hard nodig is in de economische wereld: compassie, gevoel en intuïtie. Mits we moedige moeders en vrouwen zijn.

 

De lef die wij durven te tonen om aan die waarden in ons leven uiting te geven, is de sleutel voor verandering. Een verandering waarbij we economie en werk herdefiniëren en creëren naar meer vrouwelijkheid, met meer vrouwelijkheid. Dus, vrouwen met die mooie vrouwelijke eigenschappen: eigen je jezelf weer toe, weet dat je een plek hebt in de maatschappij, gewoon en vooral door jezelf te zijn.

 

 

Shinta (37) schrijft op MIDM mee over werk, economie, moederschap en vrouw zijn. Ze woont samen in Amsterdam met Koen (37) en haar dochter en zoon; Philippa (5) en Inti (1). Shinta werkt als zelfstandig coach & therapeut, ze heeft een leiderschapsprogramma en ze schrijft blogs en een boek over hoe onze innerlijke wereld correspondeert met onze buitenwereld. Haar werk vind je op www.shintaoosterwaal.com.

 

 

 

 

 

Meer hierover lezen? Lees dan het artikel Internationale vrouwendag 2018: de stijd om gelijkheid

 

Gefocust werken doe je zo!

Gefocust werken doe je zo!

Gefocust werken doe je zo!

 

Als het om werk gaat kan multitasken een averechts effect hebben. Zaken worden half gedaan en je hebt helemaal geen tevreden gevoel over de uitkomst. Of- als je op mij lijkt- houd je je soms met zaken bezig die eigenlijk helemaal geen prioriteit hebben. Tijd weg en geen doel bereikt…oeps!

 

Tja, misschien herken je het wel: jezelf helemaal verliezen in alles wat je denk dat moet. Er kan ook zoveel! En naast dat er veel kan, heb ik er ook een handje van om zaken die in eng vind vooral naar de toekomst te verplaatsen. Lekker veilig! Met smoesjes als: Ja, dat kan ik nog niet doen, want ik… (smoes, smoes smoes). En juist die vooruitgeschoven taken zijn wél belangrijk om gelijk op te pakken.

 

Dit trucje van de mind- het uitstel gedrag vanwege angst, aannames of negatieve gedachtes etc- is tricky. Je hebt het namelijk niet altijd door! Je gelooft echt dat iets niet kan of dat het voor jou niet is weggelegd. Maar als je ‘m wel doorkrijgt dan is een overwinning erop zo magisch. Een overwonnen angst, een stap in de goede richting.

 

Maar dit is een ander onderwerp, laten we terug gaan naar gefocust werken. Hoe zorg je ervoor dat je je bezig houdt met dat wat belangrijk is, zonder afgeleid te worden door randzaken?

 

Hier een paar praktische tips:

Stilstaan!
Ga juist even stilstaan i.p.v. rennen, vliegen, ik ben druk, druk, druk. Dit klinkt tegenstrijdig, maar geloof mij: bezinning helpt! Ga terug naar de kern van je taak of missie. Wat wil je bereiken of moet af? En stel vervolgens de vraag: wat moet ik hiervoor doen? De lijst die hieruit komt, zet je in volgorde van prioriteiten en vervolgens maak je een planning. 

Kom je hier zelf niet uit? Vraag dan vooral of iemand je hierbij wilt helpen.

 

Bepaal zelf je agenda.

Heb je een planning? Zet tijdsblokken in je agenda om eraan te werken. Al het andere doe je niet. Hiervoor is het belangrijk om stoorzenders en afleidingen te elimineren. Zet je telefoon uit en gelijk ook de berichtmelding van je inbox. Dit laatste is sowieso goed om uit te zetten. Bekijk je mails op een door jou gekozen moment. Niet elke keer als er één binnenkomt. 


Geef hetgeen waarmee je bezig bent prioriteit. Dit betekent dat je soms Nee moet verkopen aan je collega’s als ze vragen of je tijd hebt om dit of dat te doen.


Thuiswerken terwijl je jonge kinderen door het huis huppelen? Klinkt ideaal en helemaal ‘het nieuwe werken’, maar het helpt niet om te focussen. Sterker nog: heb je echt volledige focus nodig om iets af te ronden? Dan helpt het tegenovergestelde beter: jezelf afzonderen.

 

Ruis en rommel
.
De tip die we allemaal wel weten, maar zó waardevol is. Rommel om je heen én in je hoofd helpt niet bij focussen. 

Ruim de ruimte en je bureau op. Zorg voor sereniteit. Gaan je gedachtes alle kanten op? Schrijf die gedachtes op een papier en spreek met jezelf af dat je er later tijd en aandacht aan besteedt.

 

Deep Work van Cal Newport.
Vooral de moeite waard om je in zijn theorie te verdiepen. Hij heeft een boek geschreven en heet Deep Work. Zo maakt hij verschil tussen shallow work en deep work. Beiden zijn noodzakelijk en niet goed of fout. Het verrichten van shallow work is werk wat we verrichten terwijl er allerlei afleidingen om ons heen zijn. E-mail beantwoorden, vergaderingen etc. Het is ‘gemakkelijk’ werk. Shallow work leidt echter zelden tot baanbrekend werk. Degene die wel baanbrekend werk produceren, denk bijvoorbeeld aan het schrijven van een besteller of het neerzetten van een goed product, maken gebruik van deep work technieken.
Advies is om bewust om te gaan met de afwisseling tussen deep en shallow work. Meestal staan we hier namelijk niet bij stil en laten ons leiden door de waan van de dag. Hierdoor blijven we voornamelijk hangen in shallow work.
Iemand die hier bewust mee omgaat is bijvoorbeeld de Amerikaanse wetenschapper en docent Adam Grant. Hij deelt zijn jaar op. Het ene deel van het jaar geeft hij colleges en het andere deel is hij bezig met wetenschappelijke publicaties. Voor dit laatste is deep work vereist.
Luister vooral naar deze podcast van Cal Newport en leer hoe je komt tot een zeer gefocuste mindset.
In dit artikel heb ik een aantal technieken beschreven waarbij je kan zorgen voor meer balans. O.a. door werk af te wisselen met periodes van rust. En die rustige periodes zijn uitermate geschikt voor deep work. Om heerlijk ergens gefocust aan te werken. Iets waar je hart sneller van gaat kloppen. Dit hoeft overigens niet altijd gerelateerd te zijn aan werk of geld verdienen. Kan ook iets anders zijn dat veel aandacht verreist, zoals het leren van een andere taal.

 

 

Photo by Stefan Cosma on Unsplash

 

Internationale vrouwendag 2018: de strijd om gelijkheid

Internationale vrouwendag 2018: de strijd om gelijkheid

Internationale vrouwendag 2018, de strijd om gelijkheid.

 

Vandaag is het Internationale vrouwendag. Het thema dat centraal staat is ‘gelijkwaardigheid’. Een heel mooi thema waar ik graag wat langer bij stil wil staan. Het thema is bewust gekozen. Het is namelijk één van de doelen omschreven in de Sustainable development Goals van de VN. Het is nummer 5 van de 17. En doel nummer 5 gaat specifiek over:

het bewerkstelligen van gelijke rechten voor mannen en vrouwen en empowerment voor vrouwen en meisjes.
Alle 17 doelen wil de VN realiseren in 2030. De wereld moet in 2030 een betere plek worden, aldus de Verenigende Naties.

 

Hoe zit het in Nederland?
De Nederlandse vrouw is al +/- zo’n 200* jaar bezig om te strijden voor gelijkwaardigheid. Zo werd al in 1870 de ongelijkwaardige rechtspositie van de vrouw in een huwelijk aan de kaak gesteld. Bij wet was namelijk geregeld dat je als vrouw handelingsonbekwaam werd zodra je trouwde. Je kwam onder het wettelijke gezag van je man te staan.

 

Moet je je voorstellen dat je niet de beschikking hebt om beslissingen te nemen over je eigen leven? Dat dit recht (als je het al zelf had en niet je vader) bij trouwen wordt doorgeschoven naar je man. Ik kan het amper geloven! Maar dat zeg ik nu met mijn 21e eeuwse kijk op het leven. Ik ben benieuwd naar wat mijn dochter over 30 jaar als waanzin bestempeld.

 

Voor de beeldvorming vertaal ik de 200 jaar ook gelijk naar generaties. En zo bedenk ik me dus dat deze ongelijkwaardige rechtspositie niet zoveel generaties terug nog gewoon van kracht was, namelijk die van mijn oma. Want pas in 1957 is de wet aangepast. Maar alhoewel de wet was aangepast, waren de gedachtes, gewoontes en opvattingen hierover hardnekkig. Nog steeds was het de jaren erna gebruikelijk om als vrouw te stoppen met werken zodra je trouwde. Het heeft blijkbaar tijd nodig voordat opvattingen slijten en veranderen.

 

Dankbaar!
Ik ben alle vrouwen die de afgelopen 200 jaar hebben gestreden voor gelijkwaardigheid enorm dankbaar. Dankbaar dat ik nu zelf mag beslissen. Dat ik niet iemands ‘eigendom’ word zodra ik trouw, maar voor de wet als gelijkwaardige partner word gezien.

 

En die 200 jaren waren nodig om basale en noodzakelijke rechten van gelijkwaardigheid voor elkaar te boksen. Maar toch denk ik dat er nog een weg te gaan is. Het lijkt een beetje op de Maslow piramide. De eerste drie behoeften, namelijk lichamelijk behoeften, veiligheid en zekerheid en social contact, zijn doorlopen. We zijn nu aangekomen bij erkenning en waardering.

 

Maar wat houdt dit in?
Voor mij staat dit voor de erkenning van vrouwelijke waarden, kwaliteiten en belangstellingen. Kortom: oog hebben voor zaken die vrouwen belangrijk vinden, waar vrouwen goed in zijn en dit op gelijk niveau waarderen. In woorden, in de politiek, in geld etc.

 

In Nederland is nu bijvoorbeeld de politieke en economische participatie van de vrouw een hot topic. Vooral over vrouwen die ‘maar’ parttime blijven werken, niet economisch zelfstandig zijn of ontbreken aan de top. Er wordt nagedacht over hoe dit te verbeteren. Zoals het wettelijk vastleggen hoeveel mannen en vrouwen er in het kabinet mogen participeren.

 

Maar wat mij opvalt (of eigenlijk stoort) is dat er vooral wordt gedacht vanuit het volgende: ‘Hoe kunnen we vrouwen in de bestaande politieke en economische structuren krijgen? Soms voelt het zelfs als duwen.

 

Maar misschien staan de bestaande politieke en economische structuren wel te ver van ons af? Is het voor ons moeilijk om ermee te werken, omdat we andere waarden belangrijker vinden, zoals opvoeden, zorgen en onderwijs. Helaas onderwerpen waar weinig of zelfs geen economische waarde aan wordt gekoppeld. En onterecht als je het mij vraagt, want ze hebben een grote maatschappelijk impact.

 

In plaats van te kijken waar vrouwen ontbreken, kunnen we ook kijken waar ze oververtegenwoordigd zijn. Je raadt het al: in de zorg, welzijn en onderwijs. Hoe kunnen we de twee werelden meer integreren met elkaar? Of kort door de bocht: de vrouwenwereld met de mannenwereld?

 

Dit is naar mijn idee de strijd om gelijkwaardigheid anno 2018 in Nederland. Hoe verankeren we meer de (politieke) waarden van vrouwen? Afgelopen jaren zijn ze helaas voornamelijk wegbezuinigd.

 

De strijd
En dan worstel ik nog met de volgende vraag. Moeten wij vrouwen niet toch instappen in wat politiek en economisch er al is en daar vanuit verandering bewerkstelligen? Of moeten we blijven doen wat we doen en ons wat meer laten horen? Op zo een manier dat er wordt gezegd: het is belangrijk wat jullie doen, kom vooral aan boord en laten we samen voor verandering zorgen.

 

Ik weet het antwoord niet. Zelf heb ik gekozen voor het laatste.

 

Er staat overigens wel een deurtje open. Op de website van Sustainable development Nederland staat namelijk de volgende subdoel bij nummer 5:

 

Erkennen en naar waarde schatten van onbetaalde zorg en thuiswerk door het voorzien van openbare diensten, infrastructuur en een sociaal beschermingsbeleid en door de bevordering van gedeelde verantwoordelijkheden binnen het gezin en de familie, zoals dat nationaal van toepassing is.
Welke concrete stappen hierin worden genomen lees ik helaas nergens terug op de website. Maar om gelijk wat meer van ons te laten horen:
Is het een idee dat wij vrouwen ideeën en concrete plannen opperen om dit te bereiken voor 2030? Liefst eerder graag.

 

 

 

*1804 kwamen aan aantal wetten tot stand die zorgden voor Maritale macht van de man. Ze zijn geschreven in de tijd van Napoleon. De opstellers waren ervan overtuigd dat binnen een huwelijk slechts één persoon de leiding kon nemen. En in dit proces is gekozen voor de man. Hiermee kreeg de man behoorlijk wat macht. Zo had de man recht om het doen en laten van zijn vrouw te controleren, beslissingen van haar terug te draaien en waren de bezittingen van hem, niet van haar. Ook het gezag van de kinderen was automatisch aan de vader toegekend. Als vrouw had je een ondergeschikte rol.

 

Bronnen: http://www.ethesis.net/gehuwde_vrouw/gehuwde_vrouw_inhoud.htm https://www.historischnieuwsblad.nl/nl/artikel/45181/handelingsonbekwaamheid-van-vrouwen.html.

Photo by Nicole Adams on Unsplash

Pin It on Pinterest