Je eigen pad volgen. Hoe doe je dat?

Je eigen pad volgen. Hoe doe je dat?

Je eigen pad volgen. In het leven. Maar wat bedoelen we ermee? En hoe doe je dat eigenlijk?

 

Maar wat is dan je eigen pad?
Om gelijk met de deur in huis te vallen: jouw pad ontstaat zodra je keuzes maakt op basis van geluk, liefde, vertrouwen. Het is niet een pad dat je van tevoren duidelijk kunt aanwijzen. Het ontstaat, doordat je elke keer keuzes maakt die echt eigen zijn én gebaseerd op eerdergenoemde elementen: geluk, liefde en vertrouwen. Kortom: je doet wat je echt leuk vindt! In dit artikel heb ik eerder geschreven over ‘doen wat je echt leuk vindt.

Als we het tegenovergestelde benoemen wordt het wellicht makkelijker. Je bent van je pad afgeweken, omdat de keuzes die je hebt gemaakt gebaseerd waren op angst, onzekerheid en/of wantrouwen. Het niet bewandelen van je eigen pad kunnen we herkennen in allerlei uitspraken en situaties. Voorbeelden:

  • Ik zou wel iets anders willen doen, maar ……hypotheek, kinderen, geld, tijd, m’n ouders willen…, men verwacht van mij dat…• Als de kinderen de deur uit zijn, dan…..
  • Volledig in de schaduw staan van je partner (je schikt je naar zijn of haar keuzes)
  • Je staat in dienst van anderen en vergeet jezelf compleet.

Het onvermijdelijke 
Het is onvermijdelijk dat je een keer of meerdere keren in je leven niet op je pad zit. Dat is ook het leven en het is zeer nuttig. We hebben juist tegenstellingen nodig. We moeten ervaren wat we NIET willen om te ervaren wat we WEL willen. Zeker in de fase van ‘jongvolwassene’ is dit veel aan de orde. Je leer jezelf goed kennen door van alles te proberen en elke keer de balans op te maken: vond ik dit wel of niet leuk?

Naarmate je ouder wordt leer je jezelf steeds beter kennen. Je radar voor wat wel en niet bij je past wordt sterker. Levensgebeurtenissen werken hierbij als een katalysator. Het versnelt het proces. Moeder worden, het moederschap, is zo een levensgebeurtenis dat als katalysator werkt (dit geldt trouwens ook voor het vaderschap). Niets brengt je dichter bij het leven, dan leven schenken en verantwoordelijk zijn voor leven(s). Als loopbaancoach zie ik dan ook dat veel vrouwen tijdens hun zwangerschap of kort daarna de boel willen opgooien. Ze zijn toe aan een nieuwe indeling van hun leven, het oude past niet meer. In de rubriek Moeders aan het woord lees je dit ook veel terug.

Echter ‘vasthouden’ is een bekende valkuil tijdens dit proces. Vasthouden aan wat is, omdat dit vertrouwt en veilig voelt, terwijl je ervaart dat het eigenlijk niet meer bij je past. Dit kan van alles zijn. Werk dat schuurt met privé, je relatie, een routine die je niet meer dient, gedrag waar je van baalt enzovoorts.

En soms kan je wel wat hulp of begeleiding gebruiken in je proces!
Vooral bij het hoe dan?! Hoe zorg ik ervoor dat……?

Waar mee te beginnen?
Herken je je in bovenstaand en zit je in zo een proces? Start dan als eerste met herbezinning en erkenning voor wat je ervaart en voelt. ‘Wat past er dan niet meer precies? Hoe komt dit? Hoe uit zich dit? Waar haal ik plezier uit en wat voelt als een last? Etc. Maar ook toekomstgericht: ‘wat zou ik anders willen?’ Of nog concreter: ‘wat zou ik aankomend jaar anders willen doen? Waar wil ik aankomend jaar aan werken?’

Een mooie tool hiervoor vind ik het werkboek van YearCompass. In het werkboek blik je terug op het afgelopen jaar en ga je aan de gang met het jaar dat voor je ligt. Door het invullen maak je de volgende beweging:

Reflecteren en bezinnen op afgelopen jaar en lering trekken

naar:

Visualiseren van het jaar dat voor je ligt. Welke koers wil je dat het opgaat?

Bijkomend is dat je werkt aan je grondhouding. Met grondhouding bedoel ik onder andere hoe je omgaat met levensgebeurtenissen, gevoel van dankbaarheid, gevoel van waardering, lering trekken uit wat is gebeurd, de manier waarop je keuzes maakt en de mate waarin je ervaart dat je zelf regie hebt over situaties of juist denkt dat dingen je overkomen. Het ervaren van een gelukkig leven zit hem namelijk niet alleen in het (juiste) pad dat je volgt, maar ook in je grondhouding.

Veluwse reflect and relax 2-daagse 
Om je nog verder te helpen bij het ‘wat en hoe dan?!’ stuk, organiseren we vanuit Moeders in de maatschappij een reflect and relax 2-daagse. Het is speciaal voor moeders en vindt plaats op een prachtige locatie, midden in de bossen. We willen hiermee zoveel mogelijk vrouwen en moeders helpen om hun eigen pad te vinden.  Geïnteresseerd? Klik dan hier voor meer informatie.

 

 Photo by Florencia Viadana on Unsplash

Klein taalgebruik bij vrouwen. Durf jij stellig en bepalend te zijn?

Klein taalgebruik bij vrouwen. Durf jij stellig en bepalend te zijn?

Laatst had ik een interessante interactie op het schoolplein. Ik sprak een vader van een klasgenootje van mijn dochter. We hadden het over halen en brengen en hij zei zoiets als: “Dan breng ik haar zo laat weer terug.” Een heel normale opmerking. Bij mij bleef het hangen. Hoe zou ik zoiets zeggen? Ik besefte dat ik altijd de neiging heb om toestemming te vragen. Ik had waarschijnlijk gezegd: “Vind je het goed als ik haar om … weer terug breng?”

De stelligheid waarmee hij het zei stond in schril contrast met de vragende houding die ik soms aanneem. Later in de week merkte ik op dat ik het vaker deed, toestemming vragen in plaats van zelf bepalen. Ik vond het opvallend.

Onszelf klein houden in taalgebruik en in contact & waarom doen we dit?

De vraag is natuurlijk; Waarom doen we dit? Ervan uitgaande dat ik niet de enige vrouw ben die het zo aanpakt. Als ik het bij mezelf onderzoek zit er zoiets achter als: ik wil aardig gevonden worden. Als ik te stellig dingen zeg, word ik vast dominant gevonden. Kortom, ik maak de relatie met de ander (in dit geval vader van dochters vriendinnetje) belangrijker dan mijn eigen positie. Ik wil dat hij me aardig vindt. Daardoor houd ik me kleiner in taalgebruik dan nodig zou zijn.

Warm en vriendelijk overkomen is voor vrouwen in het algemeen belangrijk. We worden er ook op beoordeeld door anderen. Als vrouw moet je ook ‘dealen’ met een vrouwelijk stereotype. Een vrouw die stevige taal gebruik is snel een ‘b*tch’. Een man die stevige taal gebruikt is een leider. Dus als vrouw is het minder wenselijk vanuit deze achtergrond om leiderschap en stevigheid te tonen.

Herken jij het ook? En wat is het gevolg?

Ga er maar eens op letten, hoeveel vrouwen zichzelf kleiner maken in taalgebruik.

Voorbeelden hiervan zijn:

-“Vind je het ok als…” i.p.v. – “Mijn plan is x, hoe is dat voor jou?”

-“Zullen we dit gaan doen” i.p.v. – “Mijn wens is om …, sta jij hier ook voor open?”

-Verkleinwoorden als ‘bijna’, ‘een beetje’ en sowieso de toevoeging –‘tje’ of je’. Ik heb een ‘bedrijfje’ i.p.v. een bedrijf (deze heb ik zo vaak gehoord!!). Een ‘praktijkje’  i.p.v. een ‘praktijk’.

-“ik weet het niet zeker maar, ….”(en dan zeggen wat je wilt zeggen) i.p.v.  “Dit is mijn mening, hoe kijk jij ernaar”?

Regelmatig merk ik nog dat als mijn kleuter vraagt: “Mama, waarom is een wolk wit?” (bijvoorbeeld) dat mijn eerste reactie is: “Ik weet het niet, maar .. waarschijnlijk omdat zus en zo”. Het lijkt onschuldig maar dit is het niet. Het is elke keer een verkleining van mezelf. Zeker in contact met mijn dochters ben ik er zelf steeds bewuster mee bezig hoe ik mijn woorden kies. Ik ben hun rolmodel dus ik spiegel: ‘Mama weet het niet, is onzeker’ of ‘Mama weet het wel’. Dan  is dat een boodschap die in hun onderbewuste doordringt en gaat beïnvloeden hoe zij zich presenteren als vrouw.

Het gevolg van klein taalgebruik is dat vrouwen zich als incompetent, niet deskundig en twijfelend presenteren. Inmiddels is dit bij mij een bron van ergernis geworden. Het is zo zonde dat vrouwen mede door dit soort positionering naar buiten en in innerlijk zelfgevoel klein blijven. Het ondermijnt ook onze kansen. Je kunt heel veel ‘weten’, kennis hebben, maar als je jezelf onzeker of ‘klein’ presenteert, neemt men je minder serieus. Daardoor krijg je of creëer je minder kansen in je werkomgeving. Je kunt ontzettend intelligent zijn als vrouw, cum laude afstuderen enzovoort. Maar als je niet het lef of de moed vindt om jezelf te positioneren, kun je altijd onderaan de ladder blijven hangen.


Andere manier en daar het gevolg van?

Wat is nu een manier om hier in te veranderen?

Heel belangrijk is om opmerkzaam te zijn. Veel gedrag, ook onze spraak, verloopt automatisch, onbewust. Bewustzijn hierover is nodig om anders te kunnen reageren. Opmerkzaam kun je zijn door na te gaan hoe je de dingen zegt. Erop terug te kijken. Vooral in schriftelijk contact kun je goed nagaan hoe je je woorden kiest. Lees een mail, sms of app nog even na voordat je op ‘versturen’ klikt.

Pas de woorden aan waarin je jezelf verkleint.

Durf stellig te zijn in je uitingen. Ga staan voor jouw mening en laat ruimte voor de ander. (Maar waak voor: wel ruimte geven aan de ander en niet gaan staan voor jezelf.) Een voorbeeld heb ik hierboven gegeven. “Ik zie het zo, hoe is dat voor jou?” In plaats van openen met een onzekere stelling en de ander om toestemming of bevestiging te vragen. “Ik weet het niet zeker, ik denk dit, maar ik weet er niet veel van hoor, wat vind jij?” Etc. etc.

Maak van Kracht je identiteit, identificeer je niet met onzekerheid. Dit is best een proces, maar o zo belangrijk. Het gaat om zelfbeeld. Je kunt oefenen met je identiteit vinden in kracht. In het boeddhisme heb je bijvoorbeeld beoefeningen waarbij je jezelf visualiseert als een boeddha. Jezelf zien als een boeddha, dan kun je niet klein blijven toch? Andere mensen visualiseren een innerlijk licht. Sommigen helpt het om een affirmatie te gebruiken. Bijvoorbeeld: “Ik ben helemaal goed zoals ik ben, ik vertrouw op mijn innerlijk weten. Ik uit mij vanuit mijn kracht.” Door dat dagelijks meerdere keren te doen, te herhalen, verander je je zelfbeeld.

Wees warm in het contact zonder jezelf daarbij klein te houden. Zo kom je tegemoet aan het stereotype en voelen je anderen je zachtheid én je stelligheid. (Deze tip komt uit het boek ‘Playing Big van Tara Mohr, een heel inspirerende vrouw.) Je kunt bijvoorbeeld openen met persoonlijke vragen of ermee afsluiten. Mensen voelen dan je warmte. In de rest van je communicatie kun je jezelf duidelijk positioneren. Je deelt dan wat jouw mening, jouw visie, jouw voorstel is.

Het gevolg hiervan is dat je duidelijker bent naar je omgeving, een steviger indruk maakt. Je neemt je ruimte in en krijgt hierdoor meer voor elkaar dan als je jezelf verkleint. Als moeder ben je een stevig, krachtig voorbeeld voor je kinderen.

 

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

Meer leren loslaten? Hoe doe je dat?

Meer leren loslaten? Hoe doe je dat?

Van de zomer zat ik met een paar collega’s in de auto. Een collega vroeg aan me hoe het ging. Ik vertelde: “ik wil eigenlijk nieuwe stappen zetten in mijn werk, ik zou best meer uren willen werken, alleen wil ik ook genoeg tijd doorbrengen met mijn kinderen.” Waarop zij antwoordde: “Ja, dat is het eeuwige dilemma van een moeder.” Ze vertelde: “Als ik aan het werk ben, denk ik tussendoor, hoe zou het thuis gaan? Laten ze de hond wel uit? Loopt het allemaal wel? Mijn man die zegt dan: als ik aan het werk ben, ben ik aan het werk.”

Typisch toch?
Ik vond het zo herkenbaar en ik denk dat dit voor veel vrouwen geldt. Het lijkt wel alsof vrouwen, moeders, altijd hun voelsprieten ‘aan’ hebben staan. Voelsprieten voor hun kinderen en omgeving.

Volgens mij is het voor vrouwen lastig dat ze in onze huidige maatschappij zo veel rollen vervullen. De meeste moeders van nu hebben óók een carrière. En zij hebben wensen om zich persoonlijk en professioneel te ontwikkelen. Ze hebben een sociaal leven en familie waar aandacht naartoe gaat. Dit allemaal naast het moederschap.

Gevolgen van dit dilemma
Dit maakt dat ‘moeder zijn’ in combinatie met werk en andere zaken voelt als: alle ballen in de lucht houden. Leren los te laten is vaak een thema voor vrouwen. Het gevolg? Constant nadenken over ‘hoe krijg ik alles geregeld én blijft iedereen blij’. Daarnaast een groot verantwoordelijkheidsgevoel op allerlei gebieden. Bijvoorbeeld ten aanzien van gezond eten, een gezond ritme voor de kinderen én ook de verantwoordelijkheden om je baan goed te doen. Daarnaast wil je aandacht hebben voor vrienden et cetera. Overbelasting ligt snel op de loer.

Wat helpt om meer los te kunnen laten?
Wat mij persoonlijk helpt om overbelasting te voorkomen is om de mannelijke energie is mijzelf meer naar voren te laten komen. Loslaten kun je écht leren. Het vraagt om meer taken uit handen te geven. Je eigen ruimte bewuster in te nemen. Minder ‘er bovenop te zitten’. Niet alles op jóuw manier te moeten doen. Een klein voorbeeld: mijn partner smeert een boterham met pindakaas én hagelslag voor mijn dochtertje. Ik denk bij mezelf: “neem nou die suikervrije appelstroop.” Maar.. ik zeg het niet. Ik zeg het niet, omdat ik blij ben dat hij het doet en accepteer dat het niet op mijn manier gaat. Loslaten dus. Ander voorbeeld: Ik voel me schuldig om een avond weg te gaan rond bedtijd want dat is zoveel werk voor mijn partner. Maar….ik laat me niet leiden door mijn schuldgevoel en ga toch (zonder nog eerst een pyjama aan te trekken bij mijn kind).

Het is een dilemma tussen willen zorgen (vrouwelijke kant) en ruimte voor mezelf maken (mannelijke kant).

Wat ik hierboven benoem zijn voorbeelden van ‘kleine’ situaties. Maar veel kleine dingen bij elkaar hebben een groot effect. In mijn geval meer rust en ruimte voor mijzelf, dus minder uitputting.

Mannelijk en vrouwelijk in balans brengen
Op een dieper niveau denk ik dat het belangrijk is dat vrouwen hun mannelijke kwaliteiten meer gaan ontwikkelen en dat mannen hun vrouwelijke kwaliteiten. Dit geldt overigens niet alleen voor moeders, maar voor iedereen. Om ‘heel’ te zijn in onszelf hebben we beide kanten hard nodig.

Een vrouw zonder mannelijke energie die versmelt, die zorgt, plaatst zichzelf op de achtergrond en laat de behoeftes van anderen altijd voorgaan. Een man zonder vrouwelijke energie die kan ‘hard’ of kil worden, zet zichzelf altijd voorop en verliest daarmee ook het contact met zijn omgeving. Gevoelens worden dan gezien als onwenselijk.

Bijna alle mensen hebben wel een mix hebben van mannelijk en vrouwelijk. Maar doorgaans zie ik, onder andere in mijn praktijk, veel vrouwen, inclusief mijzelf, worstelen met het herkennen van hun eigen behoeftes en deze vervolgens ook uiten. Ook zie ik vaak de moeite om ruimte in te nemen, om nee te zeggen en te kiezen voor goede zelfzorg. Er is wel een grote verandering gaande. Steeds meer mensen voelen dat heelwording belangrijk is. Ze beseffen dat de uitersten van mannelijk of vrouwelijk zijn hen uiteindelijk beperken (meer hierover lees je hier in het artikel van Shinta).

In mijn leven heb ik gezien dat als ik mijn behoeftes herken en kan uiten, dat dit meer balans brengt in mijzelf én in ons gezin. Laatst wilde ik graag naar een bijeenkomst voor mijn ontwikkeling. Ik vond het lastig om weg te gaan ’s avonds en de zorg over te laten aan mijn partner. Toch ben ik gegaan, want zo hebben de kinderen meer ervaringen met een zorgende vader en met een moeder met een eigen leven. Een voorbeeld dat ik graag aan mijn dochters mee geef. Hoe heerlijk ik het ook vind om bij mijn kinderen te zijn en zorgzaam, liefdevol en nabij te zijn…zo heerlijk is het ook om een vrouw te zijn met een eigen leven, met ruimte voor eigen ontwikkeling en een eigen pad.

Tips
Herken jij dit dilemma in jezelf? Vind jij het makkelijker om te zorgen en moeilijker om ruimte in te nemen? Hieronder een aantal tips.

  • Luister naar je gevoel en let op wanneer je je ergert. Ergernis is vaak een teken dat je teveel bezig met de ander en dat je eigenlijk zelf meer ruimte nodig hebt. Sta stil bij wat jij nu eigenlijk nodig hebt en communiceer dit met je partner als dat mogelijk is.
  • Maak duidelijke afspraken met je partner. Wie brengt wie naar bed, wie zet het ontbijt klaar en wie kleed de kinderen aan. Heldere afspraken helpen om meer los te kunnen laten. Anders kan alles jouw taak worden (in je eigen hoofd althans).
  • Laat je niet leiden door schuldgevoel. Veel vrouwen voelen zich snel schuldig, maar dit gevoel is geen goede leidraad. Schuldgevoel betekent dat jij jezelf verantwoordelijk hebt gesteld voor iets, maar betekent niet dat jij dat bent. Neem het schuldgevoel waar, maar kies met je hart.
  • Probeer ‘ballen’ los te laten. Laat die was een keer ophopen. Laat het aanrecht een chaos. Ruim niet alles direct op. Laat de controle los. En ga lekker spelen met je kind of neem een ontspanningsmoment voor jezelf. Opruimen kan altijd op een ander moment.
  • Bemoei je niet te veel met alles. Durf eens iets ‘mis’ te laten gaan.
  • Neem ruimte voor jezelf. Maak meer contact met wat jíj nodig hebt en spreek het uit naar je omgeving. Dat is een vorm van zelfliefde. Creëer stilte momenten. Of een sportmoment. Neem een dag vrij en dan echt helemaal voor jezelf. Doe dit met regelmaat. Je bent het echt waard! Een blije mama doet het hele gezin goed.

 

Dit artikel is geschreven door Maartje Roeterdink. Maartje is werkzaam als psycholoog en coach en heeft een eigen praktijk in Wijchen: www.roeterdinkcoaching.nl 

Foto: Nathan Dumlao on Unsplash

En de man dan?!

En de man dan?!

En de man dan?! Deze reactie krijg ik regelmatig als ik kort vertel over moeders in de maatschappij en mijn verhaal over waarom ik de website heb opgericht. Het is ook DE reactie die regelmatig via Social Media terugkomt bij bepaalde artikelen. Bijvoorbeeld bij dit artikel met tips over hoe je het moederschap kan combineren met een carrière. Of ik hoor een variant erop, zoiets als “Ik mis de man in dit verhaal!”

De reactie is begrijpelijk. Want ja, zorgen voor balans binnen het gezin (en met carrières) is iets waar beide partners voor kunnen zorgdragen (mits je een partner hebt). Niet alleen de moeder. Omdat de reactie zo vaak gegeven wordt, wil ik er wat dieper op in gaan.

En de man dan?
De vraag kan ik alleen persoonlijk beantwoorden. Ik kan aangeven waarom ik overgegaan ben tot het oprichten van Moeders in de maatschappij en welke afwegingen ik maak als het gaat om de content op de website.

De reden dat ik mij alleen richt op moeders is vanwege het volgende:

Omdat ik zelf moeder ben.

Ik ben de doelgroep van Moeders in de maatschappij. Ik herken mij in de reis van het moederschap, alsook het gevoel dat je naast moeder ook nog vrouw bent met ambities. De strubbelingen tussen enerzijds ambities hebben, anderzijds er voor je kind zijn.

Voordat ik moeder werd was ik mij overigens al bewust van het feit dat veel moeders moeite hebben met balanceren tussen thuis, gezin en werk. Als loopbaancoach heb ik de afgelopen jaren geregeld met vrouwen gesproken die vastgelopen waren in hun loopbaan door die eerdergenoemde strubbelingen (in dit stuk lees je er meer over).

Pas toen ik zelf moeder werd, voelde ik de intrinsieke motivatie om me hier wat meer over uit te spreken en om er iets mee te doen. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in Moeders in de maatschappij. Ik denk dat het met veel zaken zo gaat in het leven: ‘het weten’ omzetten naar acties komt tot stand als het dicht bij je komt te staan.

Mijn intrinsieke motivatie gaat eigenlijk nog iets verder. Het beantwoordt wellicht ook de vraag “en mannen dan?”. Ik neem hiervoor een duik in de geschiedenis ;-).

De reden waarom met name moeders/vrouwen worstelen met werk/privé heeft te maken met onze geschiedenis en waar we nu staan als samenleving. De geschiedenis waarbij de arbeidsmarkt voornamelijk een plek was voor mannen. Waar vrouwen in Nederland handelingsonbekwaam werden zodra ze trouwden en daardoor stopten met werken. Een wet die overigens pas in 1957 is aangepast. En alhoewel de wet was aangepast duurde het tot eind jaren 90 voordat vrouwen daadwerkelijk (meer) gingen werken en de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen boven de 50% uitkwam.

Dit schaar ik onder: verandering heeft tijd nodig. Zeker als het gaat om overtuigingen (over wat een vrouw/moeder mag /kan, hoe een gezin georganiseerd ‘dient’ te worden, welke rol een man ‘moet’ aannemen etc.) van miljoenen mensen. En soms lijkt de berichtgeving in het nieuws anders, maar eigenlijk zitten we nog steeds in deze transformatiefase van het loslaten van oude patronen, overtuigingen én het inregelen van randvoorwaarden waardoor vrouwen en mannen beiden deel kunnen nemen aan de arbeidsmarkt zoals zij dat zelf wensen. Één van zo een randvoorwaarde is recent ter sprake gekomen in onze samenleving: het recht op meer partnerverlof.

Langer partnerverlof stelt ons in staat om als partners in dialoog te gaan over hoe we de zorg- voor het kind of kinderen, huishouden etc. – graag zien en verdelen. Kortom: het geeft ons meer keuzevrijheid, in plaats van dat dit automatisch bij de moeder ligt, omdat de partner al na 3 dagen weer aan het werk moet (weg keuzevrijheid!).

Ik heb mij als doel gesteld om een bijdrage te leveren aan deze transformatiefase, omdat die naar mijns inziens nog gaande is. Specifiek heb ik gekozen om moeders hierbij te helpen. Zoals eerder aangegeven: dit is een persoonlijke afweging.

Daarnaast kies ik er bewust voor om niet de man als zondebok weg te zetten, want dat zijn ze namelijk helemaal niet. Of om te wijzen ‘en de man dan?! Dit doe ik niet vanwege mijn overtuiging dat verandering ALTIJD bij jezelf begint. Begin bij wat jij anders wenst, welk gedrag daarvoor nodig is en hoe jouw ideale leven eruitziet. De rest volgt vanzelf.

En de man dan?
Nou, de man is inmiddels niet altijd een man meer. Vandaar dat ik vaak het woord partner gebruik. Emancipatie is voor mij niet persé dat vrouwen meer moeten werken (het mag, hoeft niet). Emancipatie houdt voor mij in: het hebben en organiseren van meer keuzevrijheid (ongeacht gezinssamenstelling!). Keuzevrijheid om dat te doen wat voor jou en je gezin goed voelt. Dit kan allerlei vormen aannemen, zoals beiden fulltime of parttime werken, een partner die (tijdelijk) betaald werk ter zijde schuift om de zorg van de kinderen op zich te nemen etc.

En soms ga ik voor deze missie op de barricade staan. Bijvoorbeeld voor bepaalde rechten, zoals meer partnerverlof en gelijke lonen. Initiatieven zoals stem op een vrouw moedig ik ook aan. Ik denk namelijk dat het bijdraagt aan een positieve transformatiefase en aan meer keuzevrijheid. 

Ik hoop dat ik de vraag  En de man dan?! heb kunnen beantwoorden. Daarnaast ben ik benieuwd naar jullie visie hierover. Laat vooral een reactie achter, hier, op Instagram of Facebook. 

Photo by Elisey Vavulin on Unsplash

Hoe jouw gedachtes invloed hebben op je (loopbaan)keuzes.

Hoe jouw gedachtes invloed hebben op je (loopbaan)keuzes.

Als loopbaancoach spreek ik voornamelijk mensen die iets anders willen. En zoals mijn functie al doet vermoeden: logischerwijs iets anders qua werk ;-). Ik heb al eens een kort artikel geschreven met tips over hoe je ervoor zorgt dat je gaat doen wat je echt leuk vindt. Deze lees je hierIn dit artikel wil ik wat dieper ingaan op de grootste blokkade die er is als het gaat om ‘iets anders willen’, namelijk dat wat zich in je hoofd afspeelt: gedachtes die angsten en onzekerheid veroorzaken.

Laten we eerst even teruggaan naar het begin van een loopbaanverandering. Uiteenlopende redenen kunnen ten grondslag liggen aan het gevoel dat je iets anders wilt gaan doen in je loopbaan (of misschien wel leven). Zo kan het zijn dat je door een innerlijke groei het gevoel hebt dat je niet meer op de juiste plek zit. Sommigen komen zelfs tot de conclusie dat het werk dat ze al jaren doen nooit datgene is geweest waar hun hart sneller van gaat kloppen. Ze zijn erin gerold en blijven hangen. Anderen zijn weer toe aan een nieuwe leercurve en merken dat de rek eruit is bij hun huidige werkgever.

De reden waarom je iets anders wilt is interessant en het is fijn om stil te staan bij het pad dat je tot nu toe hebt bewandeld. Het vormt een terugblik waaruit je waardevolle leermomenten kan halen. Hierin is geen goed of fout en het hebben van spijt heeft geen zin. Onthoud namelijk dat alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt nodig is geweest om te staan waar je nu staat

Je huidige zijn (het nu!) en de behoefte aan ‘iets anders willen’ vraagt van je om niet te lang in het verleden te blijven hangen, maar om de opgedane ervaringen en de daaruit gefilterde leermomenten om te zetten in actie, in verandering, in beweging.

Op basis van mijn ervaringen van de afgelopen 14 jaar als loopbaancoach kan ik zeggen dat dit een cruciale fase is. Een kantelpunt wil ik het ook wel noemen. Een kantelpunt, waarbij een grote groep mensen er toch voor kiezen om de groei- waar ze nu voorstaan- niet aan te gaan, om in het verleden te blijven. Om het vertrouwde te behouden en om datgeen te doen wat ze altijd deden. In de praktijk uit zich dit in het volgende situaties: 

  • Blijven in je huidige functie en bij je huidige werkgever.
  • Hetzelfde gaan doen, maar dan in een andere omgeving. Dit geeft kort een gevoel van vernieuwing, maar als snel komen ‘oude’ gedachtes en gevoelens weer om de hoek kijken.
  • Bovenstaand + daarbij neerslachtig worden. Het gevoel dat je vast zit overheerst en krijgt een negatieve uitwerking op je leven.

Indien men werkelijk gaat voor de groei en de verandering, dan wordt er een opwaartse spiraal gecreëerd. Deze bestaat uit “aha momenten” en het gevoel van innerlijke groei en eigen regie over het leven (in plaats geleefd worden). Het kenmerkt zich door doen (beweging).

Hoe creëer je die opwaartse spiraal voor jezelf?

Het antwoord is eigenlijk simpel: keuzes maken vanuit liefde en niet vanuit angst. 

Ik zal dit wat meer uitleggen.
Veruit de meest gegeven redenen die ik de afgelopen 14 jaar heb gehoord van mensen die iets anders willen maar nog niet in actie zijn gekomen, zijn allemaal varianten op het volgende:

1. Zekerheid.
Je baan met bijhorende inkomen zorgt voor zekerheid. Je weet wat je moet doen op het werk, wat er van je verwacht wordt en hoeveel geld er maandelijks binnenkomt.

2. Zorgdragen.
Voor anderen, de hypotheek, vaste lasten etc. Je verdient nu goed en bent bang dat je dit elders niet gaat verdienen. Je hebt een bepaald inkomen nodig om hypotheek te betalen, of je kinderen gaan studeren en dit kost veel geld, daarom kan je nu niet…..

3. Loyaliteit al dan niet in combinatie met gevoel van onmisbaarheid. 
Loyaliteit naar een werkgever, leidinggevende en/of collega’s. “ Ja maar, ik heb zulke fijne collega’s. Ik kan u niet weg gaan, want dan hebben ze echt een probleem.”

Allemaal betreft het gedachtes die angsten veroorzaken. Angst dat je met te weinig of zelfs zonder geld komt te zitten, dat je je hypotheek niet meer kan betalen, dat je niet voldoende kennis hebt om aan de verwachtingen van een nieuwe werkgever te voldoen, dat je onmisbaar bent en dat je hierdoor niet gezien wordt als belangrijk.

Keuzes op basis van deze angsten (en dus niet liefde) pakken zelden goed uit. Je bewandelt niet je pad, maar je bent voornamelijk bezig met het vermijden van mogelijke (in jouw ogen negatieve) situaties en/of het in stand houden van een situatie waar je diep van binnen eigenlijk niet tevreden over bent. 

Keuzes gebaseerd op liefde, zijn automatisch keuzes die in lijn liggen met wie je bent. Keuzes gebaseerd op liefde gaan over wat je echt leuk vindt. Waar vrolijkheid, dankbaarheid en energie uit voortvloeien. Het zijn eigenlijk simpele vragen die jezelf kan stellen: vind ik het leuk, beleef ik er plezier aan? Of als je zoekende bent naar wat je zou willen doen qua werk: waar beleef ik plezier aan? Wat vind ik echt leuk? Wat wil ik de aankomende periode graag (nog) leren? Waar wil ik aan bijdragen?

De vragen zijn zo simpel, dat men er vaak lacherig over doet. ‘Ja, maar zo simpel ligt het niet. Ik heb toch ook een hypotheek te betalen?’ Ja, echt: de vragen zijn zo simpel. En het antwoord erop geven misschien ook nog wel (of schakel een coach in). Het daadwerkelijk in de praktijk brengen van wat je echt leuk vindt kan (maar hoeft niet) misschien een meerjarenplan zijn. Eentje waarvoor je veel moeite moet doen. Lees maar eens het verhaal van Janneke op Moeders in de maatschappij.  Hierin zit een naar mijn idee belangrijke (levens)les: voor de mooie dingen in het leven, moet je moeite doen.

Ook als je kiest vanuit liefde, zijn angsten (die voorvloeien uit negatieve gedachtes) alsnog aan de orde van de dag.  Het grote verschil met de hierboven geschetste situatie is dat je ervoor kiest om er niet naar te handelen. Je laat ze als het ware passeren door je gedachte. De beginfase van elke verandering – op wat voor gebied dan ook- kenmerkt zich door onzekerheid, gedachtes dat je het niet kan en angsten dat het mis gaat. Haal dan diep adem, neem ze waar en laat ze passeren. Ga terug naar de kern: wat vind ik leuk en wat kan ik nu doen om het te bereiken?

 

( Foto van Raul Varzar on Unsplash)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als loopbaancoach spreek ik voornamelijk mensen die iets anders willen. En zoals mijn functie al doet vermoeden: logischerwijs iets anders qua werk ;-). Ik heb al eens een kort artikel geschreven met tips over hoe je ervoor zorgt dat je gaat doen wat je echt leuk vindt. Deze lees je hier.In dit artikel wil ik wat dieper ingaan op de grootste blokkade die er is als het gaat om ‘iets anders willen’, namelijk dat wat zich in je hoofd afspeelt: gedachtes die angsten en onzekerheid veroorzaken.

Laten we eerst even teruggaan naar het begin van een loopbaanverandering. Uiteenlopende redenen kunnen ten grondslag liggen aan het gevoel dat je iets anders wilt gaan doen in je loopbaan (of misschien wel leven). Zo kan het zijn dat je door een innerlijke groei het gevoel hebt dat je niet meer op de juiste plek zit. Sommigen komen zelfs tot de conclusie dat het werk dat ze al jaren doen nooit datgene is geweest waar hun hart sneller van gaat kloppen. Ze zijn erin gerold en blijven hangen. Anderen zijn weer toe aan een nieuwe leercurve en merken dat de rek eruit is bij hun huidige werkgever.

De reden waarom je iets anders wilt is interessant en het is fijn om stil te staan bij het pad dat je tot nu toe hebt bewandeld. Een vormt een terugblik waaruit je waardevolle leermomenten kan halen. Hierin is geen goed of fout en het hebben van spijt heeft geen zin. Onthoud namelijk dat alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt nodig is geweest om te staan waar je nu staat

Je huidige zijn (het nu!) en de behoefte aan ‘iets anders willen’ vragen van je om niet te lang in het verleden te blijven hangen, maar om de opgedane ervaringen en de daaruit gefilterde leermomenten om te zetten in actie, in verandering, in beweging.

Op basis van mijn ervaringen van de afgelopen 14 jaar als loopbaancoach kan ik zeggen dat dit een lastige fase is. Een kantelpunt wil ik het ook wel noemen. Een kantelpunt, waarbij een grote groep mensen er toch voor kiezen om de groei- waar ze nu voorstaan- niet aan te gaan, om in het verleden te blijven hangen. Om het vertrouwde te behouden en om datgeen te doen wat ze altijd deden. In de praktijk uit zich dit in het volgende situaties: 

  • Blijven in je huidige functie en bij je huidige werkgever.
  • Hetzelfde gaan doen, maar dan in een andere omgeving. Een soort schijnverandering. Dit geeft kort een gevoel van vernieuwing, maar als snel komen ‘oude’ gedachtes en gevoelens weer om de hoek kijken.
  • Bovenstaand + daarbij neerslachtig worden. Het gevoel dat je vast zit overheerst en krijgt een negatieve uitwerking op je leven.

Indien men werkelijk gaat voor de groei en de verandering, dan wordt er een opwaartse spiraal gecreëerd. Deze bestaat uit “aha momenten” en het gevoel van innerlijke groei en eigen regie over het leven (in plaats geleefd worden).

Hoe creëer je die opwaartse spiraal voor jezelf?

Het antwoord is eigenlijk heel simpel: keuzes maken vanuit liefde en niet vanuit angst. 

Ik zal dit wat meer uitleggen.
Veruit de meest gegeven redenen die ik de afgelopen 14 jaar heb gehoord van mensen die iets anders willen maar nog niet in actie zijn gekomen, zijn allemaal varianten op het volgende:

1. Zekerheid.
Je baan met bijhorende inkomen zorgt voor zekerheid. Je weet wat je moet doen op het werk, wat er van je verwacht wordt en hoeveel geld er maandelijks binnenkomt.

2. Zorgdragen.
Voor anderen, de hypotheek, vaste lasten etc. Je verdient nu goed en bent bang dat je dit elders niet gaat verdienen. Je hebt een bepaald inkomen nodig om hypotheek te betalen, of je kinderen gaan studeren en dit kost veel geld, daarom kan je nu niet…..

3. Loyaliteit al dan niet in combinatie met gevoel van onmisbaarheid. 
Loyaliteit naar een werkgever, leidinggevende en/of collega’s. “Ik kon toen niet weggaan want ze hadden me nodig. Ja maar, ik heb zulke fijne collega’s. Ik kan u niet weg gaan, want dan hebben ze echt een probleem.”

Allemaal betreft het gedachtes die angsten veroorzaken. Angst dat je met te weinig of zelfs zonder geld komt te zitten, dat je je hypotheek niet meer kan betalen, dat je niet voldoende kennis hebt om aan de verwachtingen van een nieuwe werkgever te voldoen, dat je onmisbaar bent en dat je hierdoor niet gezien wordt als belangrijk.

Keuzes op basis van deze angsten (en dus niet liefde) pakken zelden goed uit. Je bewandelt niet je pad, maar je bent voornamelijk bezig met het vermijden van mogelijke (voor jou negatieve) situaties en/of het in stand houden van een situatie waar je diep van binnen eigenlijk niet tevreden over bent. 

Keuzes gebaseerd op liefde, zijn automatisch keuzes die in lijn liggen met wie je bent. Keuzes gebaseerd op liefde gaan over wat je echt leuk vindt. Waar vrolijkheid, dankbaarheid en energie uit voortvloeien. Het zijn eigenlijk simpele vragen die jezelf kan stellen: vind ik het leuk, beleef ik er plezier aan? Of als je zoekende bent naar wat je zou willen doen qua werk: waar beleef ik plezier aan? Wat vind ik echt leuk? Wat wil ik de aankomende periode graag leren?

De vraag is zo simpel, dat men er vaak lacherig over doet. ‘Ja, maar zo simpel ligt het niet. Ik heb toch ook een hypotheek te betalen?’ Let wel: de vraag is echt zo simpel. En het antwoord erop geven ook. Het daadwerkelijk in de praktijk brengen van wat je echt leuk vindt kan (maar hoeft niet) misschien een meerjarenplan zijn. Eentje waarvoor je veel moeite moet doen. Lees maar eens het verhaal van Janneke op Moeders in de maatschappij.  Hierin zit een naar mijn idee belangrijke (levens)les: voor de mooie dingen in het leven, moet je moeite doen.

Ook als je kiest vanuit liefde, zijn het hebben van angsten (die voorvloeien uit negatieve gedachtes) aan de orde van de dag. Dit hoort nou eenmaal bij het proces van verandering.  Het grote verschil met de hierboven geschetste situatie is dat je ervoor kiest om er niet naar te handelen. Je laat ze als het ware passeren door je gedachte.
De beginfase van elke verandering – op wat voor gebied dan ook- kenmerkt zich door onzekerheid, gedachtes dat je het niet kan en angsten dat het mis gaat. Haal dan diep adem, neem ze waar, maar laat ze passeren. Ga terug naar de kern: wat vind ik leuk en wat kan ik nu doen om het te bereiken?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

Moeders met ambitie, zo vind je balans.

 

“Ik doe overal tekort”, mijn vriendin en zakenpartner krijgt er tranen van in haar ogen. Ze is hoofdkostwinnaar en werkt vier dagen in de week voor een grote consultancy. Ze is ook moeder van twee hele kleintjes én ze wil zo graag ook nog onze gezamenlijke projecten in sneltreinvaart uit de grond stampen.

 

We werken allebei part time aan ons gezamenlijke leiderschapsproject: Living Leadership. Dit project draagt meer dan alleen onze signatuur. Het is een uiting van onze zielsmissie, om te voorleven dat leiderschap een diep menselijke skill is die waardevol is in haar schoonheid en kracht én dat we allemaal over deze skill beschikken.

 

“Misschien moet ik maar x, y, z.…”, vervolgt ze. Ze somt een paar consensus modellen op en terwijl ze dit doet hoort ze zichzelf in allerlei bochten wringen die eigenlijk helemaal geen oplossingen zijn voor het probleem. Bijna gooit ze alles overhoop om zich vol op onze start- up te richten. Nobel, maar niet realistisch. Elke start-up expert zou zeggen dat we er vol voor moeten gaan. En dat voelen wij ook zo. En toch. Ze heeft vier monden te voeden en onze omzet is nog niet om over naar huis te schrijven. Voorlopig investeren we vooral.

 

BALANS VINDEN

Ze stopt, haalt even adem en we staan gewoon even stil bij het feit dat ze verdriet heeft en voelt dat ze het niet goed genoeg doet. Haar worsteling is zo herkenbaar. Met grote regelmaat ren ik zelf ook – van binnen, dat dan ook weer wel – gillend door het leven, in paniek over hoe het allemaal klaar te spelen. Er is zo.verschrikkelijk.veel.te.doen.

 

Ik hoor mezelf tegen mijn vriendin zeggen: “Vind de balans”. En terwijl ik het zeg hoor ik wat voor een dooddoener dit ongevraagde advies eigenlijk is. Tegelijkertijd vraag ik me af wat dat eigenlijk betekent. Ze was zo’n mooi en urgent voorbeeld dat me ineens een hele hoop duidelijk werd.

 

AMBITIE IS GEEN VIES WOORD

Biologisch en historisch is het zo bepaald dat mannen hun liefde voor het gezin tonen door hard te werken, heel hard te werken. Het resultaat is financiële zekerheid. Dat is zo’n evidente noodzaak in het gezin dat wij vrouwen vaak onbewust al denken dat wij “dan maar” of “dan dus” bij de kinderen blijven.

 

Ergens is dat ook een hele mooie verdeling, mits je geen andere ambities hebt als vrouw. En die hebben we dus juist wel. En dat is ok. Ambitie is geen vies woord. Het is alleen geen inclusief woord. Ambitie sluit uit dat er balans kan zijn. Dit is waarom:

 

Het feit dat we ambities hebben zegt iets over hoe empowered we zijn geraakt. Dat is een groot goed. We weten dat we een stem hebben, een goed werkend hoofd en een mooi paar handen. We wenden die vermogens alleen te vaak aan als verschillende persona: Je bent iemand op je werk, je bent iemand thuis en je bent iemand in je relaties. En ambitie drijft je ertoe dat je al die persona zo goed mogelijk wil uitleven. Zo voeren we van dag tot dag de Grote Balanceer Show op. In iedere situatie moet je immers steeds zorgvuldig je gecreëerde persona weer oppakken en in stand houden. En dat put ons uit. Sterker nog, de stress kan zo hevig worden dat je ervan in een burn out kan raken.

 

Het tegenovergestelde denken is dat we geen ambities meer zouden moeten hebben. Lekker overzichtelijk, toch? Niet. Daar raak je namelijk ook burn out van. Je ontzegt jezelf, en de wereld: je talent, het allergrootste goed. Jij die je mooie talenten niet in de wereld zet, daar wordt je onbewust heel ongelukkig van. Bovendien, die tijd, met het kantelpunt in de jaren 50, ligt achter ons. Wij leven in een periode dat we er vol mogen zijn, als vrouw met talent. En we mogen er zelf iets van maken. Ook dat hoort bij vrouwelijkheid: het creatieproces. We hoeven niet automatisch te volgen wat ons gegeven is. We mogen creëren. Dat is een geboorterecht. En wanneer we een aantal kernthema’s drastisch anders gaan zien, gaan we ook het mechanisme zien waardoor ambitie op een gezonde manier voor ons kan werken.

 

HET EGO ANDERS GEZIEN

Ambitie is eigenlijk heel handig. Maar het is wel een kwaliteit van het Ego; het Latijnse woord voor ‘ik’. Het ego is ons geconstrueerde verhaal over onszelf. Iets wat we ook wel een zelfbeeld noemen. Het is wie we denken te zijn. Zorgvuldig opgebouwd en zorgvuldig onderhouden. Je hebt jezelf vast weleens horen zeggen: “Zo ben ik nu eenmaal”.

 

Echter het ego wordt in werkelijkheid aangestuurd door onbewuste processen. Het is zo gefocusseerd op ‘ik’, dat het daarmee automatisch ‘de ander’ aanmaakt waardoor het vaart op afgescheidenheid in plaats van verbinding. Het is derhalve handig om het ego niet te zien voor wie we zijn en wat we – koste wat kost – in stand moeten houden, maar voor wat we in ons hebben. In tegenstelling tot een sommige new age filosofieën denk ik dat we heel dankbaar voor het ego mogen zijn.

 

Het gezonde ego is de drijvende kracht om iets voor elkaar te krijgen. Dat wat in dienst mag staan van ons (vrouwelijke) creatieproces. Zonder het ego zou ik me niet eens durven uit te spreken, (deze) woorden op papier te zetten of de telefoon oppakken om een netwerk gesprek te voeren. Het verschil tussen een ongezond en gezond ego is respectievelijk een strategische post op sociale media die eigenlijk heel hol en commercieel aanvoelt of een post om open te delen met welke projecten ik bezig ben zodat ik daarmee zichtbaarheid creëer.

 

OPLIJNING

De functionele bestuurder van het gezonde ego is het bewuste Zijn. De boeddhisten kennen het principe van de tweevoudige natuur van de werkelijkheid. Enerzijds is er de relatieve werkelijkheid, de werkelijkheid die we buiten ons ervaren en die continue aan verandering onderhevig is. Het is de maatschappelijke tendens om deze werkelijkheid in stand te houden. Om te proberen te controleren. Hiertoe wordt het ego aangewend vanuit een vernauwde visie op wat er ook is: een absolute werkelijkheid anderzijds. De absolute werkelijkheid is de werkelijkheid van wie of wat we ten diepste zijn. Wenden we het ego aan vanuit deze completere visie, dan kunnen we het feit dat we ambitie voelen voor ons laten werken op een manier waarop we met veel zorg met onszelf en anderen omgaan. Dan wordt de wil gedreven door dieper gevoelde waarheid.

 

Als dat onze ambitie mag zijn, dan creëren we balans door de oplijning van onze ware zelf met onze manifestatie in vorm in de buitenwereld. Immers, met het ware zelf als vertrekpunt voor de uitingen van ons zelf thuis, in ons werk, in onze vriendschappen delen we onszelf niet meer op in sociaal wenselijke of verplichte vormen, maar geven we consistent uiting aan wie we zijn, in verschillende omstandigheden. We raken niet uitgeput en mogelijk zelf wel vervuld.

 

Wellicht is het moederschap zelfs een dankbare bron voor je om hiertoe geïnspireerd te blijven. Immers, hoe breng je kinderen groot met het idee dat ze waardevol, geliefd en hun talenten welkom en gewenst zijn als je dat niet over jezelf kunt voelen? Wees stil, stem af, luister, hoor en handel naar wat je intuïtie je influistert. In afstemming op wie je bent komen er vanzelf verlangens in je naar boven die te maken hebben met wat jij kan. Zodat jij en de wereld buiten je meer en meer samen vallen. Het moment dat je werk samenvalt met wie je werkelijk bent en wat je te brengen hebt, dat is balans.