Moeder aan het woord: Shinta

Moeder aan het woord: Shinta

Deze week in Moeders aan het woord: Shinta. In Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en hoe dit zich verhoudt. Ze vertellen onder andere over de keuzes die ze hebben gemaakt.

 

Het verhaal van: Shinta, moeder van een zoon en dochter. Heeft gewerkt bij het Ministerie van buitenlandse zaken en werkt nu als zelfstandige coach.

Het moederschap was voor mij een onverwachte, maar zeer welkome wending aan mijn leven. Ik was ervan overtuigd dat kinderen krijgen niet aan mij besteed zou zijn. Ik was vooral bezig met het genieten van mijn carrière bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

 

Regelmatig zat ik in een vliegtuig om in ontwikkelingslanden te werken aan duurzame economische ontwikkeling. Heerlijk vond ik het om zo vrij te zijn. In de tussentijd was ik ook begonnen aan een opleiding tot therapeut aan het Instituut voor Levenstherapie School of Life. Ik vond dat dat een hele mooie balans gaf.

 

Toch werd ik zwanger, van een man met wie ik geen vaste relatie had. De vader wilde niet betrokken zijn en het werd al snel duidelijk dat ik ons kind zonder partner ter wereld zou brengen en opvoeden. Ik had een gelukkig gevoel over de komst van mijn kindje en twijfelde er geen moment aan of ik dit wel zou kunnen.

 

Tegelijkertijd heb ik me ook erg eenzaam gevoeld. De vanzelfsprekendheid van een betrokken partner verviel. Er was niemand getuige van die intieme momenten, zoals mijn groeiende buik, de schoonheid van het zwanger zijn of toen ik mijn kindje voor het eerst voelde schoppen. Gelukkig werd ik in deze tijd op de belangrijke momenten, zoals bij de echo’s en de bevalling, wel bijgestaan door lieve vriendinnen.

 

In de zomer van 2012 was mijn dochter Philippa daar. Het was zo duidelijk voelbaar dat ik, met haar komst, een ander mens werd. Het voelde alsof er meer van mij geboren werd, meer vrouwelijkheid. Ik merkte dat van de ene op de andere dag mijn waarden verschoven waren.

 

Zo merkte ik dat ik geen politieke spelletjes meer kon mee spelen op kantoor. Ik verkoos een omgeving van samenwerking boven competitie en betekenis boven ambitie. Volgens mij heeft dit te maken met de natuur van het moederschap wat in mij wakker werd.

 

Toen ik na mijn zwangerschapsverlof terug op kantoor kwam, bleek dat er achter mijn rug om veel was aangepast aan mijn takenpakket. Dit overviel mij enorm. Buiten dat het juridisch niet mag, schaadde het mijn vertrouwen. Ik ben vertrokken met goede voorwaarden waardoor ik me opnieuw kon oriënteren. Ik opende alvast mijn eigen coach praktijk. Ik was met mede weten van mijn voormalig werkgever al wel begonnen met coachen, maar dan wat low profile. Dit gaf me de kans om mijn nieuwe realiteit te verkennen en nieuwe projecten uit te proberen.
Van de buitenkant leek dit de moeilijkste tijd van mijn leven: ik was alleenstaand ouder met een baby en ik had geen vaste baan, salaris en status. In werkelijkheid was het de meest bevrijdende periode. Ik kon helemaal opnieuw beginnen. Dit was exact waar ik aan toe was. Ik kon langzaamaan loskomen van wie ik dacht te zijn en wat ik dacht te moeten doen. Om mij vervolgens volledig over te geven aan wie ik wil zijn en wat ik graag wil doen. Het moederschap heeft bij deze transformatie een belangrijke rol gespeeld.

 

Ik merkte dat het moederschap mij veel nieuwe skills bracht. Ik kon me beter inleven in een ander en veel natuurlijker steun bieden aan mijn cliënten. Ik leerde om de wijsheid van intuïtie in de praktijk te brengen en kon de noodzaak van veiligheid bij veranderprocessen doorleven. Naast mijn eigen coach praktijk begeleid ik nu ook bedrijven in hun ontwikkeling. Mijn economische achtergrond in combinatie met mijn therapeutische skills helpen hierbij. Inmiddels is er een leiderschapsprogramma bijgekomen en schrijf ik een eerste boek over hoe onze staat van zijn bepalend is voor de staat van de wereld. Hiermee wil ik promoveren.

 

De gezegde gaat: je weet niet hoe sterk je bent tot op het moment dat je het ook daadwerkelijk moet zijn. Dit klopt. Maar door die kracht kwam ik ook niet helemaal toe aan het verwerken van emoties. Emoties die hoorde bij die periode. De rouw om alles wat verloren was of er eigenlijk helemaal niet was. Toen in de rechtbank de laatste strijd om de alimentatie gestreden was brak er een volledig andere fase aan.

 

Een fase waarin ik de eerste anderhalf jaar van mijn moederschap eens goed onder de loep heb genomen. Met name wat mijn beeld over mannen nu eigenlijk was. Ik ontdekte hoe de dynamiek in het familiesysteem kan drukken op een volwassen geworden kind. En maakte me vrij van beperkende overtuigingen die ik had over relaties met mijn vader en dus met mannen. Ik kan me het moment van diep inzicht nog levendig herinneren. Ik stond midden in de kamer en voelde mijn eigen bindingsangst vanuit mijn tenen. Erdoorheen voelde ik juist dat ik ontzettend graag een vervullende relatie aan wilde gaan en dat ik een nog groter gezin wilde stichten. Ik besefte dat ik tot dan toe -in mijn hoofd -een verhaal had bedacht dat dat niet voor mij weggelegd was.

 

Een half jaar later, mijn dochter was inmiddels twee, stapte ik in een trein van Amsterdam naar Leiden toen er op Schiphol een man naast mij kwam zitten. Ik herinner het me nog goed dat ik dacht: “Dit is de man van het moment”. Toen de trein stilstond temidden van een weiland vol met schapen, sprak ik hem aan. Het klikte. Hij bleek een Belg, woonachtig in Barcelona en stond op het punt te verhuizen naar Bolivia om daar een vrije school op te zetten.

 

Ondanks dat we totaal andere toekomstplannen hadden zijn we samen een avontuur aangegaan. Koen woonde binnen een paar maanden in bij mij en mijn tweejarige dochter. Dat ging absoluut niet van een leien dakje. Het was alsof we het leven samen omgekeerd uitvonden: eerst kinderen, dan daten.

 

We zijn volhardend geweest in de liefde en we hebben in die tijd veel obstakels overwonnen. Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder en hebben we samen nog een zoon gekregen, Inti. Koen wilde zich helemaal toeleggen op onderwijsvernieuwing. Vanuit het niets bouwde hij een netwerk om zich heen en kreeg de juiste opdrachten aangeboden. Inmiddels is hij druk bezig met het opzetten van zijn eigen stichting ‘ De Onderwijstafel’. De stichting is gericht op het borgen van sociaal emotionele veiligheid in onderwijs.

 

Omdat we beiden zelfstandig zijn, hebben we veel flexibiliteit in het aanpassen van onze uren. En kijken we wat de kinderen van ons nodig hebben. We vinden het heerlijk om onze eigen weg te gaan en onze eigen ambities waar te maken, maar we willen thuis ook een stevig fundament bieden. Ik werk meestal zo’n drie dagen in de week. Op woensdag en vrijdagen ben ik bij de kinderen en Koen is er voor hen op de donderdagen. In de weekenden proberen we zoveel als mogelijk als gezin samen te zijn. Vroeger zou ik van die gedachte heel zenuwachtig worden. Ik zou het burgerlijk hebben gevonden.
Nu heb ik de wijsheid dat wanneer ik iets wil veranderen in de wereld, ik eerst moet beginnen bij mijn eigen gezin. Als dit niet lukt, dan zijn mijn inspanningen ‘voor de wereld’ ook zinloos. Ik ben heel dankbaar voor de ontdekking dat juist een gezin de oefening biedt in persoonlijk groeien, in verbinding met elkaar staan en helpt bij het genieten van waardevolle relaties.

 

Ben je benieuwd naar Shinta’s praktijk en werk? 
De praktijk | www.shintaoosterwaal.com
Het leiderschapsprogramma | www.livingleadership.nl

 

Wil je meer verhalen van moeders lezen? Die vind je hier.
Moeder aan het woord: Judith

Moeder aan het woord: Judith

Deze week in Moeders aan het woord: Judith. In Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en hoe dit zich verhoudt. Ze vertellen onder andere over de keuzes die ze hebben gemaakt.

 

 

 

Het verhaal van Judith:
alleenstaand, 26 jaar en moeder van Emma (5jr).
Judith werd zwanger op haar twintigste en kwam er vrij snel alleen voor te staan. 

Het leven als alleenstaande moeder is als een puzzel. Net op het moment dat je denkt dat alle stukjes het goede plekje hebben gevonden, verandert er iets en kan je weer helemaal opnieuw beginnen.
Toen ik zwanger werd van Emma was ik een twintigjarige, tweedejaars studente. Ik studeerde Culturele Maatschappelijke Vorming in Rotterdam, woonde nog bij mijn ouders en leefde het goede studentenleven. Al snel nadat ik zwanger bleek te zijn, eindigde mijn relatie met de vader en stond ik er echt alleen voor.
Ik heb mijn tweede studiejaar versneld afgerond, wat met een beetje moeite precies kon. 31 januari 2013 had ik mijn laatste toets, 14 februari 2013 was ik uitgerekend. Door het versneld af te ronden creëerde ik tijd. Tijd om rustig te bevallen en voor Emma te zorgen.
Ik ben nog steeds blij dat ik toendertijd de beslissing heb genomen dit te doen. Een halfjaar lang ben ik thuis geweest. Daarna ben ik uit huis gegaan en heb ik mijn hbo-studie weer opgepakt. Ik kon zo weer in het derde jaar instromen, terug in mijn oude klasje.
Maar man, man, man, wat was het zwaar. Twee jaar lang moest ik vijf dagen per week naar school. Ik stond elke ochtend stipt half acht voor de deur van het kinderdagverblijf, omdat ik elke dag weer de trein van tien over half acht moest halen. Emma was een half jaar en zat in een stellage achter op mijn fiets, veilig in haar maxi-cosi. Alleen de aanblik van die lege stellage heeft me heel wat tranen gekost. Emma wegbrengen naar het kinderdagverblijf zal voor altijd in mijn ‘top tien van moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten doen’, blijven staan.
Maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Ik heb mijn diploma gehaald en mede daardoor heb ik nu de meest fantastische baan ooit. Ik ben in dienst van de Bibliotheek als coördinator Taalprojecten. Een baan die perfect bij mij past, maar misschien nog wel belangrijker: een baan waarbij ik de vrijheid heb gekregen om mijn eigen uren in te delen. En misschien nóg wel belangrijker: ik fiets in vijf minuten van de school van mijn dochter naar mijn kantoor. Dus ik heb mijn 26 werkuren verdeeld over vijf dagen, zodat ik Emma elke dag zelf kan brengen en halen. De boodschappen doe ik in mijn pauze.
Het lijkt de ideale situatie en ik realiseer me ook echt hoe luxe het is. Ik heb een prachtig huis, met een prachtige tuin, ik ben goed bevriend met al mijn buren en ik heb de perfecte baan. Maar elke dag om 19.00 uur ben ik weer opgelucht dat alles is gelukt. Dat mijn kind weer schoon, veilig, gelukkig en met een gevulde buik in bed ligt. Pas als alle puzzelstukjes die dag hun plekje hebben gevonden, heb ik rust.

 

De avond is echt voor mij. Ik denk dat het heel belangrijk is om naast het moederschap ook je eigen dingen te blijven doen. Hoe cliché dat ook klinkt. Ik schrijf heel veel, spreek af met vriendinnen, doe een cursus of ga naar de bioscoop. Emma slaapt, dus die weet niet eens dat ik weg ben. De oppas kost me handen vol met geld, maar dat is het dubbel en dwars waard. Het zorgt er voor dat ik een ontspannen, gelukkige, leuke moeder blijf.
En het blijft een gepuzzel, elke dag weer. Ik heb chronisch haast en ben chronisch moe. De verantwoordelijkheid voor een heel mensenleven drukt zwaar op mijn schouders en ik zou de last best wel eens willen delen. Maar jeetje, wat hebben we het goed met z’n tweetjes.
Emma wordt bijna vijf en ik heb het voorrecht haar te zien opgroeien tot een lief, zorgzaam meisje dat heel goed weet wat ze wel en niet wil. Ze is de meest fantastische persoon op aarde. Zoals Emma altijd zegt: “ik houd het allermeest van paarden, dus ik houd van jou tot de manege en weer terug.” En daar sluit ik me volledig bij aan.
Nieuwsgierig naar de verhalen van de andere moeders? Lees ze hier.
Moeder aan het woord: Lizette

Moeder aan het woord: Lizette

Moeder aan het woord: Lizette

Deze week in Moeders aan het woord: Lizette. In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en hoe dit zich verhoudt. Ze vertellen onder andere over de keuzes die ze hebben gemaakt.

 

Het verhaal van Lizette
Lizette -48 jaar.
Gescheiden en moeder van 2 kinderen.
Heeft een LAT relatie met Vladimir. Hij heeft 3 kinderen.
Lizette volgt de studie jobcoaching. 

Samen met mijn 2 kinderen van 13 en 14 jaar woon ik in Doorn. De kinderen zijn 5 dagen per week bij mij, van dinsdagmiddag t/m zondagochtend. De overige dagen zijn ze bij hun vader die in de Bilt woont.
Als de kinderen er niet zijn, ben ik bij mijn partner Vladimir. Hij woon in Zetten en heeft 3 kinderen. Zijn kinderen zijn om de week bij hem. We hebben bewust gekozen voor een LAT- relatie, omdat het anders voor ons en onze 5 kinderen te ingewikkeld wordt. Het is nogal wat om met 5 puberende kinderen te gaan samenwonen in één huis. Voor de rust en stabiliteit hebben we dus gekozen voor een LAT- relatie. En daarnaast vinden wij het belangrijk dat ze dicht in de buurt van beide ouders blijven wonen. Als we gaan samenwonen zal dit voor een deel van de kinderen niet meer het geval zijn.
Ik werk 32 uur per week in de kinderopvang als gebiedsmanager in Gemeente Renkum. Ik stuur 7 locaties en een team van 25 medewerker aan. Het is een drukke en verantwoordelijke baan, met veel reuring en overheidsbemoeienis. Dit maakt het werk hectisch, maar ook dynamisch. Ik reis veel tussen de verschillende kinderopvang locaties.
Als alleenstaande ouder (vanaf dat mijn jongste 3 jaar was) heb ik altijd gebruik gemaakt van kinderopvang. Omdat ik als manager werk in de kinderopvang, zijn mijn kinderen tussen hun 0 en 4e jaar 3 dagen naar de opvang gegaan op mijn eigen locatie. Vanaf schooltijd gingen ze 2-3 dagen naar de BSO. Op woensdag ben ik altijd vrij geweest en op de vrijdagen werkte ik meestal thuis.
Inmiddels zijn mijn kinderen zelfstandig en zitten ze op de middelbare school. Hierdoor is het voor mij als werkende moeder rustiger geworden. Ik heb nog steeds de woensdagen vrij en besteed dan mijn tijd aan het huishouden en mijn studie Jobcoach. Ik ben in november met deze studie gestart.
Mijn partner en ik ondersteunen elkaar als het nodig is. Zowel in praktische zin als mentale ondersteuning. Als de één een probleem heeft, luistert de ander. En ik merk dat erover praten helpt, dan is vaak de helft van het probleem al opgelost. Maar omdat we gekozen hebben voor een LAT relatie doen we de dagelijkse opvoeding niet samen. Deze delen we met onze ex-partners.
Ik ben trots op mezelf dat ik als werkende moeder met een managementfunctie dit nu al 10 jaar volhoudt. Gelukkig voel ik mijn grenzen goed aan en kan ik deze ook aangeven bij anderen. Ik probeer er niet overheen te gaan. Ik heb veel aan Yoga gehad. Door middel van Yoga probeerde ik mijn balans en innerlijke rust in mijn drukke bestaan te vinden bij mijzelf.
Toen de kinderen nog echt jong waren, heb ik altijd ondersteuning gehad van mijn ouders en ex-schoonouders. Niet in vaste oppasdagen, maar wel kon ik ze vragen voor oppas of klussen in huis. Wat belangrijk is, is om tijd voor je vrienden te blijven maken. Voor eigen ontspanning en voor de gezelligheid. Dit geeft een positieve drive aan het leven.

 

 
Met Vladimir maak ik regelmatig uitstapjes als we beiden de kinderen niet hebben. We bezoeken steden en gaan wandelen. Hij maakt graag foto’s en ik geniet van de natuur en de mensen.
Wij hebben nu een balans samen gevonden die voor ons en de kinderen goed is. Af en toe in de vakanties zijn we met z’n zevenen. Een hele kinderschaar, maar onderling gaat het gelukkig erg goed.
Momenteel zou ik niks willen veranderen. Wel zeggen Vladimir en ik tegen elkaar, dat als de kinderen uit huis zijn, we gaan samenwonen. De verwachting is dat dat nog wel minimaal 5 jaar duurt.
Voor een verantwoordelijke managementbaan is 4 dagen werken een must om goed te kunnen leidinggeven, sturen, coachen en om betrokken te zijn. Omdat ik al 14 jaar werk in de kinderopvang, wil ik nog een carrièremove maken.
Ik ambieer een baan als jobcoach, vandaar ook de opleiding. Ik zie deze switch als een mooi doel. Ik kan mijn vroegere werkervaring in de uitzendwereld en de ervaringen van mijn huidige baan goed gebruiken om mensen te coachen en begeleiden naar een passende baan.

Foto’s: privébezit van Lizette en portretfoto is gemaakt door haar vriend Vladimir.

Moeder aan het woord: Iris

Moeder aan het woord: Iris

Moeder aan het woord: Iris.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 
Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 

 

Het verhaal van:
Iris – 37 jaar – moeder van 2 meiden – Iris werkt sinds 2017
als zpp’er.

Ze heeft Minds in Nature opgezet en geeft trainingen en workshops door middel van natuur en outdoor technieken.

 

Toen ik in 2001 mijn man Rob leerde kennen was het al snel duidelijk dat we samen dezelfde wensen en passies hadden en nog steeds hebben! We wilden allebei graag kinderen en we hebben nu 2 mooie meiden, Eline (2009) en Mathilde (2011).

 

Voor ons is de natuur altijd een bron van inspiratie geweest. Al tijdens onze studie bespraken we waar we graag ‘later’ zouden willen wonen. Een bosrijke omgeving was onze wens. En dat is ook precies waar we nu terecht zijn gekomen. We wonen al weer geruime tijd in een dorp aan de rand van de Veluwezoom, het bos is gewoon onze achtertuin.

 

Na onze studies zijn we in een baan gerold. Die is daarna een paar keer gewisseld en ikzelf heb lange tijd bij de semi-overheid gewerkt. Dat was een stabiele periode die veel voordeel bood, zeker toen de kinderen kwamen. We konden gemakkelijk gebruik maken van een kinderopvang 2 dagen per week. De andere 3 dagen was één van ons thuis. Nu zitten beide kinderen alweer even op de basisschool wat weer compleet andere dynamiek met zich meebrengt.
Ik zat op mijn toenmalige werk niet helemaal in een positie waarin ik mijn kwaliteiten kwijt kon. De reorganisatie bood een opstap om een rigoureuze keuze te gaan maken. Geen baan meer in loondienst maar de stap naar zelfstandig ondernemerschap. En persoonlijk voor mezelf kwam ook de gedachte op dat mijn ouders natuurlijk altijd gewenst hebben dat ik zou gaan doen wat ik graag wilde doen. Precies hetzelfde als ik mijn kinderen wens.

Spelen op ‘safe’ zag ik nu als mijn grootste valkuil. De kosten van naschoolse opvang zijn ook met de teruggave van de belastingdienst een redelijk bedrag. Een rekensom maakte dat het voorlopig haalbaar zou zijn om in het diepe te gaan springen met onduidelijkheid over hoe alles zou gaan lopen.
Sinds januari 2017 heb ik mijn bedrijf: “Minds in Nature”. Ik organiseer cursussen en trainingen rondom persoonlijke ontwikkeling en vraagstukken. Eigenlijk de vragen, wie ben ik en wat wil ik en het belangrijkste hoe kom ik daar? En dat doe ik met natuur en outdoor technieken. Ik leer mensen vuur maken en werken met een mes en tegelijk gebruik ik datzelfde vuur voor persoonlijke verdieping.

Ik heb gemerkt dat keuzes -zeker dit soort grote afwegingen- je behoorlijk bezig kunnen houden. Gek genoeg als ze eenmaal gemaakt zijn dan komt er ook een lading energie bij vrij. Eenmaal genomen stappen lijken achteraf veel makkelijker. De ‘wat als’ is niet meer zo relevant want je bent een weg ingeslagen. Je gaat daarna namelijk niet meer stilstaan bij de opties waar je niet voor hebt gekozen. Er is een nieuwe werkelijkheid en dat creëert letterlijk weer nieuwe mogelijkheden.

 

In het begin was het voor de kinderen lastig om te begrijpen. Eerst hoef ik niet meer naar mijn werk en zij niet meer naar de opvang. Daar was het best leuk! Hoe kan het dat ik ineens thuis werk en wat doe ik dan allemaal? Dat levert ook wel eens leuke gesprekken op. Ik heb laatst waterflesjes besteld als cadeauartikel bij een cursus. Het eerste wat er dan wordt gezegd is: “Ik wil ook een flesje”. Dat zijn leuke momenten.
Mijn man support in alles met betrekking tot mijn ondernemerschap. We blijven constant met elkaar in gesprek, dat houdt ons scherp. Hij werkt nu 36 uur en dat is veel. Ik realiseer me dat hij weinig tijd heeft voor zichzelf. Eigen baas zijn voelt heel vrij. Aan de andere kant heb je nooit meer vakantie en kun je altijd iets doen. Ik werk vooral de ochtenden, weekenden en avonden. Gedeelde agenda’s zijn ideaal, we kunnen precies zien wie wat gepland heeft. Dat zijn de handigheden van de moderne technologie. Ik heb mezelf beloofd om wanneer ik mijn doelstellingen voor dit jaar ga halen ook iemand in te huren voor het huishouden want dat heeft momenteel minder prioriteit.
Verder proberen we het gezin zo te draaien dat onze meiden zichzelf kunnen ontwikkelen. We vinden het belangrijk dat ze kunnen spelen. En we maken bewust tijd voor gezinsmomenten. Omdat natuur een belangrijk element is krijgen ze dat veel mee. De oudste heeft al een ouder-kind weekend gevolgd en les gehad in veilig werken met een mes. Soms willen ze niet naar het bos maar als er andere kinderen zijn en ze met een mes mogen werken dan wordt het gaaf. “Mama ik hoor een groene specht”. Kijk dat geeft mij een big smile.

 

Wil je meer weten over wat Iris allemaal doet? Bekijk dan vooral haar website: www.mindsinnature.nl

Foto’s: privébezit Iris en Siebe Baarde fotografie

Mijn persoonlijke zoektocht naar balans tussen werk en privé

Mijn persoonlijke zoektocht naar balans tussen werk en privé

Sinds ik moeder ben geworden ben ik fanatiek op zoek naar de juiste balans tussen werk en moeder zijn.

Mijn zoektocht is als volgt gegaan:

de start van mijn zwangerschapsverlof in 2015 was ook mijn laatste werkdag bij mijn werkgever, een re-integratiebureau. Dit was juli 2015. Ik had namelijk ervoor gekozen om een vaststellingsovereenkomst te ondertekenen.

Waarom ik deze beslissing durfde te nemen!

Een grote beslissing. Eentje die ik eerder nooit had durven nemen. Voordat ik zwanger werd ging ik namelijk altijd voor zekerheid. Na vele analyses en gesprekken met coaches, vrienden en wie nog meer! weet ik waarom: geldgebrek in mijn jeugd. Mijn moeder, alleenstaand met 2 kinderen, kwam rond van het minimum. Al vroeg in mijn leven kwamen de geldzorgen. Vanuit het gevoel ‘dit wil ik absoluut niet!’ ben ik vervolgens altijd voor zekerheid (van inkomen) gegaan.
Maar door mijn zwangerschap vond ik de keuze om akkoord te gaan met de vaststellingsovereenkomst, en dus een onzekere toekomst, makkelijker. Ik twijfelde namelijk al een tijdje of ik nog wel op de goede plek zat en ik wilde mijn dochter niet wegbrengen naar een oppas, voor iets waar ik niet gelukkig van werd.

 

Op het moederschap kun je je niet voorbereiden!

Hoewel ik genoot van mijn dochter, kraamtijd en een lang zwangerschapsverlof (in totaal 8 maanden), vond ik het af en toe zwaar. Mijn wereld voelde klein en dit was ik niet gewend. Ik kon moeilijk de rust vinden om te genieten van de kleine dingen. Ik had moeite met de overgang naar het moederschap. Dit bracht een onrust met zich mee. Een worsteling tussen mijn nieuwe rol (moeder zijn) en mijn oude ik. Nu zou ik elke nieuwe moeder adviseren om deze worsteling te omarmen, om er bewust bij stil te staan. Zelf ben ik er (onbewust) overheen gestapt en ben ik de oplossing gaan zoeken in het vinden van werk. Want door te werken werd ik ook weer gewoon Ilona (en niet moeder van).

Nieuw werk zoeken

Weer werken dus, en wel parttime. Zelf had ik de weekverdeling 3 dagen werken (24 uur) en 2 dagen thuis in mijn hoofd. Dit leek de juiste balans en voelde goed. Toch vond ik het niet zo makkelijk om parttime werk te vinden in mijn vakgebied. Ik zag allemaal vacatures van minimaal 36 tot 40 uur. Tijdens gesprekken kreeg ik regelmatig te horen dat 32 uur echt een minimum was. Uiteindelijk vond ik een plek als coach en omdat ik zo graag wilde werken heb ik ja gezegd op 32 uur.

…En hoe ik toch weer vast kwam te zitten!

De eerste maanden gingen heel goed. Ik vond het erg fijn en leuk om weer te werken. Achteraf kan ik zeggen dat dit kwam doordat ik van het ene uiterste in het andere ging. Ik was blij om meer te zijn dan alleen moeder.
In de weken die volgde kreeg ik langzaamaan een gehaast gevoel en het idee dat ik allerlei ballen in de lucht moest houden. Ook mijn rol als moeder kwam in gedrang, ik had het gevoel dat ik tekort deed. Ik liep vast. Ik begon mij af te vragen waarom ik toch was afgeweken van mijn gevoel over wat de juiste balans voor mij was?
Het antwoord? Eigenlijk omdat ik voor de makkelijkste weg ging: ik had gekozen voor het oude vertrouwde. Angsten en gedachtes met doemscenario’s kregen de overhand. Wat als ik geen baan kan vinden voor 24 uur? Als ik niet in mijn vak terecht kan, wat moet ik dan doen? Hoe doen we dat financieel?
Mijn vriend was er overigens veel relaxter onder. Die kan goed zijn hart volgen en vertrouwen op een goede uitkomst. Maar hoe vaak mijn vriend deze mantra ook zei, toch wonnen mijn angsten het innerlijke gevecht en ben ik dus akkoord gegaan met 32 uur.

Opnieuw een belangrijke beslissing nemen…

Na 10 maanden heb ik mijn gevoel gedeeld met mijn werkgever en ik ben alsnog 24 uur gaan werken.
Ondanks dat ik de werkzaamheden leuk vond, merkte ik wel dat het veel was. Teveel voor 3 dagen. Dit kwam niet (alleen) doordat de werkgever de taken bij mij neerlegde, ik zocht ze zelf geregeld op.

 

Ik voel mij namelijk snel verantwoordelijk, wil graag betrokken zijn en sta open voor nieuwe initiatieven. In het verleden kon ik dit allemaal doen, want ja, een uurtje later thuis maakte allemaal niet uit. Deze werkwijze, die ik door de jaren heen had geleerd en vertrouwd was, paste eigenlijk niet bij mijn huidige leven en zat mij nu in de weg.
Ondanks dat ik een dag minder was gaan werken, merkte ik dat de energie nog steeds aan het minderen was. Ik heb er voor gekozen om hier wederom open over te zijn naar mijn werkgever. Vooral om te voorkomen dat ik overspannen zou raken. Ik wilde op tijd aan de bel trekken. Mijn werkgever zag dit ook in. De functie en ik waren geen match meer. Mijn contract werd niet verlengd en dit was het moment waarop het bezinnen weer opnieuw begon. Dit keer niet overspoeld door angsten en doemscenario’s, maar vanuit kracht. Geen splitsing meer in de rollen: moeder, werknemer, en vrouw. Dit ben ik allemaal en op elk gewenst moment wil ik dit ook zijn. Ik ben de voorwaarden die ik nodig had goed in kaart gaan brengen.
En wat dan wel?
Een belangrijke voorwaarde voor mij is: uitdagend werk dat goed te combineren is met thuis. Hierbij wil ik geen concessies doen qua werkinhoud, geen zogeheten ‘stapje terug’. Ik ambieer werk waar ik plezier uit haal en waardoor ik blijf groeien als persoon. Daarnaast wil ik er zijn voor mijn gezin wanneer nodig. Ik wil meebewegen met het leven. En het leven is soms een ziek kind dat opgehaald wilt worden.
Voor mij is de keuze gevallen op het zelfstandig ondernemerschap (freelance coach) en het opzetten van Moeders in de maatschappij. En deze keuze pakt goed uit voor mij en ons gezin. We ervaren geen ratrace meer, ik krijg volop energie van het werk en de hoeveelheid bepaal ik zelf.
Ik ben benieuwd naar jullie zoektochten. Deel ze hieronder!

 

 

Photo by Martin Sanchez on Unsplash