Moeder aan het woord: Blanche

Moeder aan het woord: Blanche

Moeder aan het woord: Blanche

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren 😀.

 

Het verhaal van: Blanche.Moeder aan het woord: Blanche
Moeder van 4 en samen met Gerben. Ze vertelt openhartig over haar zoektocht naar ‘je hart volgen.’

 

Ik zat in de trein op weg naar de tweede cursusdag. De dag daarvoor was er iets in mij aangeraakt. Het gaf een gevoel van heel de dag buitenspelen en thuiskomen op hetzelfde moment. Mijn hart werd aangesproken: werken vanuit je onderbuik, met oog voor schoonheid en de energie in de ruimte, luisteren naar je intuïtie om zo het grootste potentieel uit een groep naar boven te halen. Een bevestiging van hoe ik graag wilde werken. Maar wat in mijn werk vaak werd gezien als vaag zweverig en te weinig concreet.

Op dat moment in de trein, luisterde ik naar ‘Various storms and saints’ van Florence and the machine en rolde er binnen een paar seconden dikke tranen over mijn wangen. Mijn hoofd wegdraaiende van mijn medereizigers ontmoette ik mijn eigen ogen in de weerspiegeling in het raam. Ik kon niet anders dan mijzelf diep in de ogen kijken en naar binnenkeren. Iets heel krachtigs bloeide op de klanken van de muziek op en een heel ‘zeker weten’ stroomde door mijn aderen. Ik moest iets anders gaan doen. Vasthouden aan mijn hart en in die richting meegaan.

Mijn naam is Blanche. Ik ben moeder van 4. Lief van Gerben (en hij van mij), dochter, zus, vriendin en vrouw.

Een paar maanden voor het moment van inzicht in de trein, werd ik smoorverliefd op één van de favoriete mensen in mijn leven. Gerben en ik hadden elkaar 8 jaar daarvoor voor het eerst ontmoet als collega’s en veel samengewerkt. Een goed team omdat we allebei totaal andere kwaliteiten meebrachten. Meten is weten versus Volg je gevoel.

Gerben was favoriet omdat ik hem als heel open, oordeel vrij en oprecht nieuwsgierige man had leren kennen. Maar verliefd worden had ik nooit bedacht. Toch gebeurde het, juist toen hij en zijn dochters door een zware periode heen gingen na het overlijden van zijn vriendin. De liefdes goden en godinnen waren het toch met elkaar eens en zo waagde wij de sprong in het diepe. Een flinke sprong!

Voor ons allemaal een fase van transformatie en voor ons allemaal ook een liefdevolle troostende volgende stap. Het was heel intens om vanaf hier met elkaar verder te gaan en niet alleen Gerben maar ook zijn dochters, Nienke en Amber, iedere dag weer meer te leren kennen. Ondanks de intensiteit stroomde het enorm en was er weinig twijfel over de richting die we op gingen.

En juist in al die avonturen, kwam het besef dat de baan als community manager en carrière bij een grote corporate, waar ik al heel lang heel veel energie in stopte, niet écht dat was wat ik te doen had of in ieder geval, niet meer. Ik heb fantastische dingen mogen neerzetten en ontwikkelen, heel veel ruimte gekregen om te leren en te proberen. Veel liefde gestoken in het verzachten van het ‘corporate” systeem. Van alles bedacht om Yin & Yang op de werkvloer in balans te krijgen, omdat ik geloof dat, dat uiteindelijk tot daadwerkelijke duurzame innovaties zal leiden.
Maar ineens was het klaar, op.

Mijn twee liefdes dochters hebben mij enorm geïnspireerd, twee meiden van toen nog 8 en 10, die al zoveel pijn moesten voelen. Vanuit mijn onderbuik voelde ik heel sterk dat deze twee een veilige, warme basis verdiende. En ik wilde niets liever dan investeren in die basis, zodat ze daar als jonge tieners en vrouwen, later op zouden kunnen vertrouwen. De pijn wegnemen kan nooit, maar ik kan er wel zijn! Dit klinkt misschien heel zacht en zoet, maar is in de praktijk vaak juist heel rauw, hard werken en balanceren tussen tijd, aandacht en inleven. Dat ik hier tijd en ruimte voor wilde maken was mij helder en Gerben gelukkig ook.

Wat ‘werk’ betreft wilde ik mijn hart gaan volgen en stond ik het mezelf toe (dacht ik) het even niet te weten. Het gevoel van nuttig zijn en er toe doen, waren voor mij sterk verbonden met werk en hoe succesvol je daar in bent. Mijn baan en wat ik daar in bereikte, vormde een enorme drug voor mijn ego en gaven mij een zogenaamd ‘goed gevoel’ over mijzelf.

Kort nadat ik besloot te stoppen met mijn baan, bleek ik in verwachting. Ik dacht dat ik al op een stormachtige zee zat, maar de golven bleken nog hoger te kunnen. Super blij was ik, maar wel dubbel onzeker over mijn keuze. We besloten de zwangerschap als kans te zien om nog meer in verbinding te komen met wat ik vanuit mijn hart echt wilde gaan doen.

 

Moeder aan het woord: Blanche

 

De vraag: “wat ga je nu precies doen?” werd mij het meeste gesteld en vond ik op dat moment ook de meest irritante vraag die er bestond. Het confronteerde mij keer op keer met het nog niet weten wat ik ging doen voor de kost. Ik voelde me daar bezwaard over. Hoezo wist ik nog niet wat ik ging doen, terwijl ieder ander zich voor dag en dauw naar hun werk haastte. Wie was ik om daar zo maar niet meer aan mee te doen.

Schrijven, verhalen maken, illustreren” leek altijd als een windvlaag om mij heen te dansen, maar vond ik zo ontzettend moeilijk om hardop te zeggen. Nog moeilijker waren de woorden die van een laag dieper kwamen, vanuit mijn buik via mijn hart: ‘ Ik ben zwanger en wil er zijn voor Nienke en Amber in zorg en in voorleven. “En wat levert dat dan op aan het einde van de maand?” , hoorde ik mijn ego er dan spottend achter aan zeggen.

Ik begon met een opleiding illustreren en genoot van het moeder worden op de verschillende manieren waarop dit voor mij op plaatsvond. Zowel voor Nienke en Amber als voor het meisje dat in mij groeide.

Op de momenten dat mijn hart voor mijn hoofd ging verdiepte ik mij meer en meer in gezonde voeding, mediteren, moestuinieren en tijd nemen om te zijn in plaats van te doen. Allerlei ideeën stroomde binnen en overspoelde mij regelmatig. Maar niets daarvan kreeg echt vast vorm, alsof ik iedere keer heel liefdevol werd teruggebracht bij het moeder worden, aandacht voor wat er speelde en nodig was.

Toen in het voorjaar onze dochter werd geboren, besloot ik in september echt concreet van start te gaan met een kinderboek. Onze jongste dochter zou 1 dag per week naar de crèche gaan, dan had ik een opleidingsdag en verder werkte ik als zij sliep en de oudere meiden naar school waren. Als jonge moeder van 3 vloog ik hier behoorlijk uit de bocht, als het ging om alles wat ik wilde doen op een dag en de dosering van mijn energie. Nog steeds ging er energie verloren doordat ik het lastig vond om echt te gaan staan en hardop te zeggen dat ik zorgde voor onze 3 dochters en dat ik in de tijd die over was mijn dromen uitwerkte of veel tijd stopte in het bereiden van verse maaltijden.

Onderhuids borrelde er ook een financieel issue, een schuldgevoel omdat ik niet meer op hetzelfde niveau financieel kon bijdragen. De waarde van geld en een ‘serieuze’ baan, had ik toch nog steeds hoger staan dan de waarde van tijd, aandacht voor het gezin en investeren in zelfontwikkeling.

Door mijn keuze (die we natuurlijk samen hebben gemaakt, maar dat vergeet ik op die momenten) moesten we bewuster gaan leven op verschillende vlakken. Bewuster leven om ruimte te creëren voor wat je vanuit je hart echt wilt of wat je gevoel je ingeeft. Ondanks dat dit van binnen heel goed voelde en ik wist dat het heel veel rust, warmte en voldoening op zou leveren, vond ik het aan de buitenkant heel lastig om er voor te gaan staan. In een samenleving waar meer (vakantie, spullen, geld…) vaak gelijk staat aan beter, het goed hebben, succesvol (gelukkig) zijn.

En daar kwam de volgende golf om op mee te gaan.
Al zolang als ik me kan herinneren heb ik iets met stenen. sleep ik ze overal vandaan mee naar huis. En zocht ik bij bepaalde situaties een passende steen om met me mee te gaan en te versterken. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lief een cursus ‘helende edelstenen.’ RAAK, het mediteren en werken met de stenen ging als vanzelf, DIT IS WAT IK TE DOEN HEB. Deze kracht van de natuur afstoffen en opnieuw dichtbij onze eigen natuur brengen. Kristal helder was het me ineens.

Tijdens de cursus bleek ik, 9 maanden na mijn bevalling weer in verwachting, na de eerste schok en angst gedachten vanuit praktische overwegingen, was daar bij ons allebei een volmondig ‘JA Hier gaan we voor!’ Kom maar kleine ziel, je bent welkom!

Vol verwachting en liefde, hadden we al heel snel namen, waren we vol passie aan het bedenken en bespreken hoe we ons leven, huis etc. gingen inrichten. Omdat ik nog borstvoeding gaf aan Amélie, was het lastig in te schatten hoe lang ik al in verwachting was. Bij het eerste bezoek aan de verloskundige werd dit nog niet echt duidelijk. Toen we voor de tweede keer naar haar toe gingen, was er geen teken van leven meer.
En toen werd het stil, heel stil.

Ik had al die tijd zo’n sterke verbinding gevoelt en nu werd dat hier zo ineens stop gezet. We besloten de natuur en mijn lichaam de ruimte te geven om dit loslaten op eigen tempo te doen. Wat betekenende dat ik nog een paar weken zwanger was inclusief alle symptomen. Het uiteindelijke loslaten brak mijn hart en kostte mij zowel fysiek als mentaal heel veel moeite. Juist omdat het gevoel van verbinding bleef. Ik begreep er niets van.

In het donker vond ik mijn troost bij het maanlicht. Ze gaf me de kracht om simpelweg te zijn. Niet te vluchten, niet door te rennen, maar te zijn met alles wat er door mij heen ging en wat ik voelde. Super hard werken vond ik dat. Er bouwde zich een enorme energie op een heel krachtig gevoel en dat moest eruit. Als vanzelf kreeg dit vorm in schilderingen en korte versjes. Schilderingen en teksten vol vrouwelijke energie, vertaalt naar deze wereld en deze tijd. Het bracht me rust, helende tranen en ruimte van binnen om heel aanwezig met alles wat er gebeurde mee te bewegen.

Meer dan ooit werd ik me bewust van de maancyclus, mijn eigen cyclus, de cycli in de natuur om mij heen en de verbinding tussen al deze bewegingen. Ik leerde over de verschillende fase in de cycli, de kracht en waarde van deze fasen en de wijsheid die schuil gaat en helder wordt in dit natuurlijke ritme. Ik ging ervaren hoe fijn het voor mij is om bewust met het ritme van mijn cyclus en de maancyclus te leven. Hoe verrijkend het is om mijn activiteiten, werk, afspraken, voeding, kleding…hier op af te stemmen. Het maakt me helder, bewust van de wijsheid en de magie van onze eigen natuur. De maan en de vrouwelijke cyclus kwamen steeds vaker en meer op mijn pad en vertaalde zich steeds vaker in versje, verhalen en manen.

Mijn onrust werd zachter
Mijn haast trager
Mijn vuur ging ik gericht gebruiken in het schilderen en schrijven
Angst werd steeds sneller liefde voor het leven
Schuldgevoel werd dankbaarheid dat ik er voor onze dochters kan zijn en de verbinding met het 4e zieltje mag voelen.

Moeder aan het woord: Blanche


Mijn manen noem ik edelmanen een visualisering van energie, geïnspireerd op de maan, een edelsteen, een persoon of situatie. Een creatie die raakt op veel verschillende niveau’s. Ze tonen iets dat gezien of gehoord wil worden. Ze laten je zijn met alles wat er nu is. Een reminder aan dit moment. Een bron van vrouwelijke energie om harmonie te brengen.

De periodes van het niet weten, het loslaten en meebewegen niet wetende waar naar toe, gaven iedere keer ruimte aan creativiteit, onverwachtse wendingen die mij lieten groeien. Vertrouwen op het leven en mijn innerlijke wijsheid is wat deze ervaringen mij leerde.

En als ze me nu vragen wat ik doe?
Ik zorg voor onze dochters, besteed veel aandacht aan ons voedsel, ik leef onze dochters een liefdevol, duurzaam, leergierig leven voor met alle donkere en lichte tijden die daar bij horen.
Ik schilder en schrijf geïnspireerd en ingefluisterd door de edelstenen, de maan, de mens en de natuur om mij heen. Ik begin elke dag opnieuw als leerling en durf tegelijkertijd mijn innerlijke wijsheid steeds meer te delen. Ik volg mijn hart en mijn cyclus en soms weet ik het nog steeds niet.

Door het te ervaren ben ik overtuigt van de behoefte aan meer vrouwelijke energie in onze samenleving. Zodat er balans komt, harmonie en duurzaamheid op vele lagen. Meer ruimte voor creatie, zorg, rust, intuïtie en het ritme van ieders eigen natuur zal leiden naar behoefte aan gezonde voeding, oprechte aandacht voor elkaar, respect en dankbaarheid voor onze planeet en leergierigheid naar wat het leven je te brengen heeft.
Dat wil ik mijn meiden graag voor doen!

Bekijk het werk van Blanche op: www.blanchebeijersbergen.nl

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier

Moeder aan het woord: Marlinde

Moeder aan het woord: Marlinde

Moeder aan het woord: Marlinde.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-).

 

Moeder aan het woord: MarlindeHet verhaal van: Marlinde
Getrouwd en moeder van 3 kinderen. Ze is juf en heeft afgelopen jaar een bewuste keuze gemaakt om geen vaste klas te hebben, maar om te werken via de invalpool.

 

Beperkt?!
Daar ga ik, kriskrossend over de kronkelwegen door de weilanden……zonnestralen schitteren door de boomtoppen heen, kleine stukjes dauw zweven nog boven het gras. Ik draai mijn raampje open en snuif de frisse ochtendlucht op. Heerlijk. Ik geniet van dit vrije moment!

Ondertussen mijmerend over het feit of ik ook deze ochtend weer als een reddende engel onthaald zal worden door de schooldirecteur.

Ik ben op weg naar een dorpje een paar kilometer van mijn woonplaats vandaan. Vanmorgen rond zeven uur kreeg ik de oproep of ik kon invallen in groep 8. Ik stond al op stand-by, de kids waren al gewassen en aangekleed en zaten braaf aan de ontbijttafel hun boterham met hagelslag op te eten, waarvan ik vanmiddag natuurlijk nog weer meer dan de helft kan gaan opzuigen van de keukenvloer, maar goed. Voor nu iedereen blij en applausje, we zijn op tijd klaar. Ik ben opgewekt in mijn Ford kaatje gesprongen, nadat ik manlief en kids tot ziens heb gekust en op pad gegaan.

Sinds een klein jaar, ben ik na 21 jaar eigen groepen gehad te hebben als juf, de invalpool van mijn werkgever ingegaan. “Vrijwillig?” vragen diverse collega’s die ik ontmoet op de vele scholen waar ik nu kom. Ja, vrijwillig, antwoord ik dan. “O, je komt zeker net van de Pabo!” was zelfs laatst een opmerking. Ik nam het maar dankbaar aan als compliment. De invalpool wordt vooral gezien als een verzamelbak voor leerkrachten, die (nog) niet aan het werk kunnen komen. Maar als ik dan uitleg wat mijn reden is voor deze niet- alledaagse “carrière switch”, zijn de reacties meelevend en positief.

Twee jaar en 9 maanden geleden kwam ons zoontje levenloos ter wereld met een spoed keizersnee en na een reanimatie van ongeveer 5 minuten, was daar dan toch zijn eerste huiltje! Wat een opluchting na deze helse spanning. Na ruim een week ziekenhuisopname mochten we naar huis, wat fijn! Er wachtte een schat van een kraamverzorgster en ik lag intens gelukkig met mijn zoontje in mijn armen, in mijn schone kraambed. Onze 2 oudste dochtertjes er gezellig bij, die het kraampakket mochten uitpakken. Thuis, we hadden het gered!

Maar ons zoontje bleek door zijn lage weerstand door zijn geboorte, meer dan vatbaar voor allerlei ziektes en al snel gingen we het ziekenhuis in en uit. Vele infecties en virussen passeerden de revue en dan lag hij aan de antibiotica, zuurstof en sondevoeding. Weken zaten we aan zijn bed. Wat voelde ik me opgesloten tussen die 4 muren van dat ziekenhuiskamertje. Mijn man en ik wisselden elkaar af, zodat de een dan weer een goede nacht kon maken, maar vooral om de boel thuis draaiende te houden voor onze twee prachtige dochtertjes. Zij moesten er in ieder geval zo min mogelijk onder lijden. Wat een geluk dat we lieve opa’s en oma’s om de hoek hebben wonen en ons opvingen waar nodig.

Maar toen mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof voorbij was, was ik zo ontzettend uitgeput en getraumatiseerd door zijn geboorte en ziekenhuisopnames, dat ik meteen door kon in de ziektewet. Deze maanden werkte ik hard aan mijn herstel en nam heel bewust soms een dag voor mezelf, zoals bijvoorbeeld een dag in mijn eentje naar het strand. Mijn man ondersteunde mij in alles, nam veel van mij over en ging ondertussen ook nog gewoon naar zijn werk.

Zo langzamerhand krabbelde ik weer op, ons zoontje werd minder vaak ziek en ik begon weer op therapeutische basis te werken. Alles leek weer normaal te worden.

Maar toen kwam de mokerslag: ons zoontje had niet alleen een lage weerstand en was geen overstrekte baby, nee hij had CP! ( cerebrale parese). Een fikse hersenbeschadiging, opgelopen door het zuurstofgebrek rond zijn geboorte, wat voor hem inhoud dat hij niet zelfstandig kan zitten, staan en lopen. En last heeft van stijve spasme. Bam!

Na een aantal weken klapte mijn man in elkaar, na maanden hoopvol en positief de kar getrokken te hebben, deze diagnose kwam als een knock out voor hem.

Ons zoontje heeft een lichamelijke beperking, en pas na een aantal maanden kon ik het woord gehandicapt uit mijn mond laten komen. Want dat is wat het is.

En nu, zeiden we tegen elkaar, hoe gaan we dit handelen en overleven met elkaar en ons gezin? Concreet betekent het nu dat we elke dag, op het weekend na, met ons zoontje naar een therapie gaan, wekelijkse gesprekken met behandelaars, WMO medewerkers, zorgverzekeraars, artsen enz. Op zoek naar een nieuw huis of toch ons bestaande huis verbouwen met een slaap- en badkamer op de begane grond. En daarnaast nog de alledaagse beslommeringen en huishouden van een gezin van 5.

Ik kreeg een heldere ingeving en wist dat ik de invalpool in moest gaan. Dit zou mij verlichting geven van de vele verplichte (extra) taken in het onderwijs, denk aan vergaderen, rapporten en groepsplannen schrijven, oudergesprekken, commissie overleggen, huisbezoeken enz.

Moeder aan het woord: Marlinde

Ik ben nu een invaljuf, of zoals een leerling laatst opmerkte, de oppasjuf. Ja, zo zou ik me kunnen voelen inderdaad, een veredelde oppas.

Maar hé, ik ben wel een juf met 21 jaar ervaring en het lukt me vaak al in een paar minuten een klas naar mijn hand te zetten en heb ik alle kinderen in mijn vizier; de lolbroek, het stille meisje, de computertechneut (die zijn zo’n dag goud waard), de bijenkoningin, de ADHD’er, de dromer, de kletskousen en de haantjes. Wat een geweldig bonte stoet aan kinderen heb ik toch al voorbij zien komen.

En wat is het genieten als de dag gezellig verloopt en ik zelfs nog uitdagende rekenlessen heb kunnen gegeven en inspirerende geschiedenislessen. Elke dag een klas is zo verschillend, de ene groep kinderen is zeer geïnteresseerd in mij als persoon, terwijl de andere mij tolereert voor een dagje voor de klas en vriendelijk doet wat ik van ze vraag, maar meer ook niet. En wat een verschillende directeuren hebben mij al niet staan opwachten. Zelfs een directeur a la Anton van De Luizenmoeder, die ik na zijn niet-helpende dreigende prietpraat tegen de leerlingen aan het begin van de dag, vriendelijk doch beslist “mijn” lokaal uit heb gebonjourd. Ik red me wel hoor, Anton! Ik moest mezelf nog beheersen om die dag niet verder te openen met :”Hallo allemaal, wat fijn..”

De beperking van onze zoon, brengt ook voor ons als gezin heel wat consequenties met zich mee, zowel in tijd, energie en financieel. Maar we gaan de uitdaging aan en proberen te genieten van elke dag. De beperkingen leren ons denken in nieuwe oplossingen en andere perspectieven. Het leven is perfect onvolmaakt!

En ja, ik kan de uitgebreide takenpakket van een eigen klas hebben er nu eerlijk gezegd niet bij hebben. Hoe ik ook genoten heb van al die jaren met mijn eigen klasjes. Voor nu is het goed zo. Deze tijd en energie heb ik nu hard nodig voor de extra zorgtaken in mijn gezin. Toch doe ik nog wat ik leuk vind en goed in ben, lesgeven aan kinderen! Wat anderen er ook van vinden, ik kies ervoor om het niet als een degradatie te zien. Het is een nieuwe uitdaging, er gaan nieuwe (school)deuren voor mij open, ik voel me fris en vrij in deze nieuwe functie, krijg waardering en er worden me zelfs banen aangeboden. Ja, ik zie nieuwe mogelijkheden aan de horizon gloren. Ik vraag me af, hoe beperkt is beperkt?!

 

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier

 

Moeder aan het woord: Marian

Moeder aan het woord: Marian

Moeder aan het woord: Marian.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 

MarianHet verhaal van:
Marian, getrouwd en moeder van 3 kinderen.
Marian heeft een brede (werk)achtergrond en is onlangs gestart als Virtual Assistent.

 

Op mijn 22e heb ik mijn ouders laten weten dat ik ze geen opa en oma zou ‘maken’. Ik had niets met kinderen en het leek me verschrikkelijk om moeder te zijn. Toen mijn zus, die twee jaar ouder is, kinderen kreeg en ik tante werd, veranderde er al iets bij mij. En toen ik mijn huidige man leerde kennen, wist ik dat ik wel degelijk moeder wilde worden.

Toen mijn man en ik elkaar leerden kennen, had hij al een dochtertje, Amber (toen 2 jaar), uit een eerder huwelijk. Onze beginperiode was soms best zwaar, want mijn man vond het fijn als ik me met de opvoeding van Amber bemoeide, maar zijn ex en zijn omgeving wilden dit absoluut niet. En dat begreep ik ook, dus heb ik er toen voor gekozen om me op de achtergrond te houden, omdat ik de band tussen moeder en kind te belangrijk vind. Die houding heeft de eerste jaren goed gewerkt, totdat wij zelf kinderen kregen. In 2008 is onze dochter Lynn geboren en in 2009 Tess. En naarmate zij ouder werden, werd het verschil tussen mijn eigen kinderen en Amber groter. Omdat ik me maar met de opvoeding van 2 kinderen bemoeide, had Amber een heel aparte positie in ons gezin. En dit zorgde voor veel wrijving.

Tot vorig jaar iemand aan mij vroeg wat ik het liefst wilde. Mijn antwoord was: ‘gewoon ook de moeder van Amber zijn in ons huis en gezin’. En dat kwam heel diep binnen. Want doordat ik altijd het gevoel heb gehad dat ik niet haar moeder mocht zijn, omdat ze er al één had, had ik ook mijn liefde voor Amber afgesloten. Ik deed alles wel voor haar, maar voelde geen liefde zoals voor mijn andere twee dochters. Vanaf het moment dat ik Amber vertelde hoe ik me voelde, ging die liefde stromen en heeft dat enorm veel veranderd in ons gezin. Amber gaf aan dat zij mij in ons gezin ook als haar moeder ziet en daardoor lijkt het of iedereen in ons gezin ineens op de juiste plek terecht is gekomen. De irritaties die er nu zijn, zijn die van een normaal gezin met puberende kinderen (Amber is inmiddels bijna 17, Lynn 11 en Tess bijna 10). De verhoudingen tussen de drie zussen zijn nu zoals ze horen te zijn. Lynn is bijvoorbeeld nu gewoon het middelste kind en niet meer de ene keer de middelste en de andere keer de oudste. En tussen mijn man en mij is geen verdeeldheid meer, we zijn nu een team, wat onze band alleen maar sterker maakt.

 

Moeder aan het woord: Marian


Dit was natuurlijk een proces van jaren. En in die jaren heb ik altijd mijn best gedaan alle borden omhoog te houden. Ik werkte 32 uur, volgde een 4,5-jarige opleiding tot Levenstherapeut en zorgde voor de kinderen. Mijn man was door de weeks vaak in het buitenland, dus het grootste gedeelte van de opvoeding kwam op mij terecht. Gelukkig wonen mijn ouders en schoonmoeder in de buurt en pasten zij eigenlijk altijd op als ik moest werken. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Hoewel ik me ook vaak schuldig voelde naar de kinderen toe. Ik kon daardoor niet ook nog oppas regelen om iets voor mezelf te doen, bijvoorbeeld. En dat zorgde ervoor dat ik in de overlevingsstand ging. Ik vond dat ik dit alles prima moest kunnen doen en wilde ook goed zijn in alles wat ik deed. Maar het maakte me een gestreste moeder en ik werd steeds onzekerder. En toen begon mijn lichaam te protesteren. Op een gegeven moment zo erg, dat ik verging van de onverklaarbare pijn. Ik heb allerlei onderzoeken gehad en er werd niets gevonden. Dus ik kreeg ook nog het gevoel dat ik me aanstelde.

Uiteindelijk stelde mijn werkgever de vraag of ik nog wel aan het doen was waar ik blij van werd. En na lang nadenken, kwam ik erachter dat dat niet het geval was. Ik had mezelf zulke hoge verwachtingen opgelegd en dacht dat anderen dezelfde verwachtingen van mij hadden. Het werd tijd om een rigoureuze beslissing te nemen. Ik besloot te stoppen bij mijn werkgever en te kijken wat er op mijn pad zou komen. Gelukkig werkte mijn werkgever daar heel goed in mee, waardoor ik ruim de tijd had om te onderzoeken wat ik nu eigenlijk wilde. De afgelopen 16 jaar had ik bij een communicatieadviesbureau gewerkt, eerst 10 jaar als Personal Assistant van de directeur, daarna als HR manager en weer later als trainer en coach. Tussendoor hielp ik ook met projectmanagement als dat nodig was. Ik had dus een hele brede achtergrond. Allereerst ging ik solliciteren, maar eigenlijk iedere mogelijke baan, was het net niet. Tot ik een artikel tegenkwam over het beroep van Virtual Assistant. Toen ik dat las, dacht en voelde ik meteen: dit is het! En ik besloot om voor mezelf te beginnen als Virtual Assitant. Op die manier kan ik alle ervaring die ik in de afgelopen jaren heb opgedaan inzetten om zzp’ers en ondernemers te ondersteunen in alle randzaken die bij het ondernemen komen kijken. Het werk is divers en ik kan voor meerdere klanten werken, wat ervoor zorgt dat ik alleen maar meer leer en groei. En ik kan dit werk vanuit huis doen, waardoor ik mijn eigen tijd in kan delen en er ook voor de kinderen kan zijn.

Ik doe nu dingen die ik anders nooit durfde. Alleen naar netwerkborrels gaan bijvoorbeeld. Of mezelf zichtbaar maken. Hoe vaak ik in mijn leven al gehoord heb dat ik mezelf zichtbaar moest maken! Ik vond het verschrikkelijk, ik wilde niet dat mensen mij zagen en een oordeel over mij konden vellen. En nu? Ik bruis van zelfvertrouwen, want ik doe iets wat ik zelf echt wil en waarvan ik weet dat ik het goed kan. Ik kan mijn eigen beslissingen nemen en hoef daarbij geen rekening meer te houden met wat een ander daarvan vindt. Het zorgt ervoor dat ik heel dicht bij mezelf kan en moet blijven. En dat geeft me heel veel energie.

Vanaf het moment dat ik ben gestopt met werken in loondienst, verdwenen mijn klachten als sneeuw voor de zon. Ik kreeg weer energie en de nieuwe ideeën stroomden binnen. En ook kwam er een grote rust over me heen. Ik heb niet meer het gevoel dat ik uit elkaar getrokken word door overal te moeten en willen zijn. En door het goed te willen doen voor iedereen. Ik bepaal nu zelf wat goed is. Door mijn hart te volgen, hoop ik een voorbeeld te kunnen zijn voor mijn kinderen. Zodat zij ook hun hart gaan volgen. Ik werk nu zo’n 30 uur in de week en ik ben er voor de kinderen als dat nodig is. Ik hoef me niet meer in allerlei bochten te wringen om oppas te regelen, me niet meer schuldig te voelen dat ik er weer niet ben. En dat geeft zoveel rust, waardoor ik ook een relaxtere moeder ben geworden. Bovendien heb ik veel meer energie als de kinderen uit school komen, waardoor er ook meer ruimte is voor leuke dingen.

Mijn vertrouwen in de toekomst is nog nooit zo groot geweest. Dit had ik een aantal jaren geleden niet durven dromen. En ik hoop dit vertrouwen aan mijn kinderen door te kunnen geven en dat zij net zo in zichzelf geloven als ik nu in mezelf geloof.

Ben je benieuwd naar het werk van Marian? Kijk dan op www.marianvanofferen.nl.

Foto’s gemaakt door Emma Lamberts

 

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier

 

Moeder aan het woord: Nynke

Moeder aan het woord: Nynke

Moeder aan het woord: Nynke.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 

Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-).

 

                                                                  
NynkeHet verhaal van:
Nynke, moeder van 2 kinderen, heeft de opleiding Algemeen Pedagoog afgerond en is uiteindelijk een eigen webshop begonnen.

Vijf jaar was ik, toen ik een tekening maakte over mijn toekomst. We moesten een tekening maken van datgene wat we graag wilden worden. Op mijn tekening stonden een ‘serveerster-van-het-restaurant-op-het-hoekje’, een juf en een moeder. Mijn carrière was in kannen en kruiken, zeker toen bleek dat het restaurant over een vaatwasser beschikte. Over de vraag of het allemaal wel te combineren was dacht ik natuurlijk niet na.

 

Juf ben ik geworden. Of, een klein beetje misschien. Begin 2014 ben ik namelijk afgestudeerd als Algemeen Pedagoog aan de Universiteit van Groningen. En hoewel ik daarmee niet voor de klas kon staan lag deze opleiding wel in het verlengde daarvan. Het leek me de meest logische keuze, maar al tijdens mijn studie kreeg ik twijfels. Ten eerste twijfelde ik aan mijn motivatie. Het feit dat ik uit een onderwijzersfamilie kom – en ‘wij’ daar dus goed in zijn – was waarschijnlijk niet het sterkste argument. En ten tweede had ik niet het idee dat ik alles uit mezelf haalde. Intellectueel natuurlijk wel – ik was er van overtuigd dat ik na mijn VWO diploma toch op zijn minst een universitaire studie moest afronden. Maar het gevoel dat ik meer in mijn mars had bleef knagen. Tijdens mijn studie heb ik meerdere keren informatieboekjes aangevraagd over creatieve studies. Maar iedere keer zei ik weer tegen mezelf dat ik ‘nu al zover was’ en dat ik dit eerst moest afmaken.

 

En dat deed ik dan ook. Ik heb genoten van mijn laatste studiejaar en van het schrijven van mijn afstudeerscriptie. Maar toen het klaar was, was het ook écht klaar! Wat daar waarschijnlijk ook in meespeelt is dat we naar België verhuisd zijn tijdens mijn afstudeerjaar. Mijn man kreeg een baan aangeboden bij een economische denktank in Brussel. Ik had dus geen fysieke klik meer met Groningen, wat het waarschijnlijk moeilijker maakte om gemotiveerd te blijven. Ik was stiekem dan ook al een beetje aan het nadenken over een webshop met handgemaakte kaarten en besloot na het afstuderen dat ik definitief die kant op wilde.

 

Maar tegelijkertijd wilden mijn man en ik ook graag kinderen. Het duurde negen maanden voordat ik zwanger was en tot die tijd werkte ik volop aan mijn eigen bedrijf. Met de zwangerschap ging een droom in vervulling, maar begon ook de interne strijd. Ik wilde namelijk graag door blijven werken, maar doordat ik zo misselijk en moe was schoot dat er helaas bij in.

 

Toen ons zoontje er eenmaal was, bleek het een temperamentvolle baby en ook toen vond ik het lastig om het moeder zijn te combineren met mijn eigen bedrijf. Na een jaar raakte ik in verwachting van ons dochtertje en ook met haar hadden we een pittige babytijd. Ze had last van reflux en zat daarom de eerste zes maanden van haar leven gemiddeld vijf uur per dag in de draagdoek. Uiteraard deed ik dit met alle liefde, maar dat neemt niet weg dat het niet zwaar was. En wederom kon ik niet de tijd in mijn bedrijf steken die ik wilde.

Nynke  

Maar dat is nu veranderd. Sinds een paar maanden gaat de oudste – bijna 3 – naar school (in België mogen ze al naar school vanaf dat ze 2,5 jaar zijn). Daarnaast gaat ons dochtertje – dertien maanden – sinds een maand twee dagen per week naar de kinderopvang. Dit betekent dat ik anderhalve dag per week kan werken en één middag per week quality time met mijn zoontje heb. Natuurlijk werk ik ook op de dagen dat mijn dochtertje thuis is, maar dan alleen als ze haar middagdutje doet of als ze zichzelf goed vermaakt. Ik denk dat het er in de praktijk op neer komt dat ik nu 20 uur per week met mijn eigen bedrijf bezig ben (www.arrowmanspaper.com).

 

Mijn man werkt vijf dagen per week, maar daarvan werkt hij er twee thuis. Dit geeft mij ook wat meer tijd om te werken, want op deze dagen brengt hij de kinderen naar school en/of de crèche. Dit betekent dat ik een uur eerder kan beginnen aan mijn werkdag. Hij weet meestal pas aan het begin van de week welke dagen hij thuis is, dus dan bekijken we samen wat het handigst is qua brengen/halen. Soms komt het bijvoorbeeld ook zo uit dat de jongste eigenlijk al naar bed zou moeten voor haar middagdutje, terwijl ik de oudste nog van school moet halen. Wanneer mijn man thuis is kan ik haar toch al naar bed brengen en intussen de oudste van school halen.

 

Als ik terug denk aan de tekening die ik als vijfjarige maakte, denk ik dat ik toen al goed wist wat ik zelf wilde én ook nodig had. Ik had natuurlijk nog niet over de praktische kant nagedacht, maar uiteindelijk ben ik geworden wat ik toen getekend had. De passie voor het onderwijs werd bevredigd door mijn opleiding. De serveerster in mij vond haar bestemming in een webshop met handgemaakte kaarten. En de moeder in mij komt door onze twee kindjes ook genoeg aan haar trekken. Het is natuurlijk niet altijd makkelijk alles in balans te houden, maar tegelijk ben ik er ook van overtuigd dat alles slechts tijdelijk is. Baby’s worden groter, kleuters gaan naar school en voor je het weet zit je alleen thuis en weet je van schrik niet wat je met je tijd moet doen.

Foto’s: gemaakt door Laurie Karine

 Wil je meer moeder verhalen lezen? Bekijk ze hier.

Moeder aan het woord: Eva

Moeder aan het woord: Eva

Moeder aan het woord: Eva.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 

Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 

Eva
Het verhaal van Eva: moeder van Daantje (3) en Mignus (8 maanden). Ze is Leiderschap en Tranformatie Expert. Zij werkt als Senior Manager bij Efeso en ontwikkelt mooi leiderschap om een mooiere wereld te maken bij www.livingleadership.nl.

 

Ik wilde altijd al moeder worden. Zolang ik mij kan herinneren. Mijn beeld over mijn toekomst heb ik eerst wel een paar keer moeten aanpassen. Eerst, omdat ik erachter kwam dat ik gevoelens bleek te hebben voor vrouwen, later omdat mijn vriendin nog zo jong was dat zij niet zeker wist of zij wel kinderen wilde.

 

En toch ben ik moeder geworden en zie ik dat de “gedwongen” aanpassingen in mijn leven juist goed zijn geweest: Ik moest er eerst achter komen wie ik ben. Mijn bewustzijnsontwikkeling is essentieel voor de moeder én persoon die ik nu ben en voor de manier waarop ik mijn leven en dat van mijn kinderen -samen met mijn vrouw- vormgeef in onze maatschappij.

 

 

Ik ben Eva (39), moeder van Daantje (3) en Mingus (8 maanden) en vrouw van Tamar (33). Mijn leven begon op een zondag op een koude winterdag in Nuenen. Ik was een zondagskind, voorbestemd om te voldoen aan het ideaalbeeld van mijn ouders en dat van de maatschappij. Ik zou gelukkig worden met een man, een mooie carrière hebben en een paar leuke kinderen krijgen. Het liep allemaal anders.

 

Op mijn 21e ontmoette ik mijn eerste grote liefde. Een vrouw. De liefde was confronterend voor mij en overweldigend. Ik leerde een kant van de wereld zien die mij en mijn geliefde regelmatig ontkende en zelfs bedreigde. Maar ik voelde aan alles dat ik niet gelukkig zou zijn als ik deze liefde zou ontkennen. Ik zou mezelf verloochenen.

 

Op mijn 30e ontmoette ik Tamar. Wij zijn dit jaar 9 jaar samen. Zij was nog student toen wij elkaar ontmoetten en ik had een prachtige internationale carrière als consultant. In het weekend feesten we samen en de rest van de week was ik keihard aan het werk. We wisten al snel dat wij samen verder wilden, maar Tam wist nog niet zeker of zij wel kinderen wilde. Ze wist wel dat ze niet alleen een weekend-relatie wilde hebben. Ik had al een relatie verbroken door mijn werk en het “altijd-maar-doorgaan” had mij geholpen om mijn emoties, zowel positief als negatief te onderdrukken. Dus ik wist dat het tijd was om mijn leven, ons leven, anders vorm te geven en weer een stap dichterbij mijzelf te komen. Ook had ik nog de overtuiging dat ik in de eerste plaats Tam gelukkig wilde maken. Ik kocht een huis en vond een baan dichtbij in Amsterdam, waar ik 4 dagen per week ging werken.

 

Naarmate de tijd verstreek leerde ik steeds beter voelen en wilde meer weten en ervaren over wie ik ben. Ik was niet meer gelukkig in mijn werk en kwam thuis te zitten, omdat ik continu het gevoel had dat ik niet mijn potentieel benutte en iets deed waar ik niet in geloofde. We gingen reizen en daarna begon ik mijn eigen bedrijf als Levenstherapeut. Ik voelde dat Levenstherapie mij de kennis en ervaring zou brengen die ik nodig had. Om mijn visie te ontwikkelen op wat er nodig is om als persoon en als organisatie het potentieel te leven, zodat wij een mooiere maatschappij kunnen creëren. In mijn werk ben ik mij vanaf dat moment steeds meer gaan richten op moeiteloos werken, in verbinding staan met jezelf en de ander. Op zo een manier dat er een wezenlijke transformatie plaatsvindt om het volledige potentieel te benutten van mens en organisatie.

 

Tam en ik leerden onszelf en elkaar steeds beter kennen en Tam vond het op een dag toch tijd om aan kinderen te beginnen. Dat was een heel proces met vragen als: “willen wij, twee vrouwen, een kind op de wereld zetten?” en “wie wordt dan de donor?”. Deze vragen maakten ons wederom bewust van wat we wilden en hoe we ons gezin wilden beginnen.

 

Het werd een anonieme donor, waar veel informatie over was, zodat we onze kinderen een beeld kunnen geven van hun donorpapa. We kunnen zelfs zijn stem horen op een audio-opname. Ik zou als eerste zwanger worden. De tweede keer was het raak. Het moment van creatie voelde alsof we samen met ons kindje waren. Tijdens ons huwelijk was ik precies 2 weken zwanger.

 

Mijn zwangerschap was een cadeau en bracht mij dichter bij mezelf: ik kwam volledig in mijn lichaam en ik voelde mij helemaal verbonden met onze baby. Ik voelde mij leniger, krachtiger en aanweziger dan ooit. Ik deed veel lichaamswerk zodat ik contact kon maken met mijn lichaam en met de baby, Daantje. Ik wist dat wanneer ik dat niet zou doen, ik zou verkrampen tijdens de bevalling en ik Daantje een trauma zou kunnen bezorgen. Ik verkrampte niet. Ik was volledig aanwezig en in controle tijdens de bevalling en ik was continu in verbinding met Tam en Daantje. We deden het echt met zijn drieën.

 

De basis voor ons gezin werd hier geboren en met Daantje werden wij als moeders geboren. Ik had nooit gedacht dat ik zelf aan de basis kon staan van de mooiste creatie van mijn leven. Het was een diepe transformatie in het moederschap, in het vrouw-zijn. We wilden Daantje niet al na 3 maanden naar de crèche doen, maar voelden dat we haar minimaal 6 maanden thuis wilden houden om haar een veilige bedding te bieden. Ik werkte niet en Tam studeerde. Zij wilde namelijk ook een carrièreswitch maken, zodat zij werk kon doen dat bij haar past. We leefden van ons spaargeld en mijn zez uitkering (zelfstandige en zwanger uitkering).

 

Dankzij Daantje ontdekte ik dat de confrontatie met jezelf blijft. Ik voelde mij niet meteen moeder. Althans, ik was de eerste maanden, en ook nu nog regelmatig, streng voor mezelf. Waar Tam al meteen het moedergevoel had, moest het bij mij groeien. Naarmate de eerste maanden verstreken, ontdek ik bepaalde frustraties die daarvoor niet aanwezig waren. Het moederschap vroeg mij om nog maar weer eens naar mezelf te kijken. “Gelukkig” was ik mij door alle opleidingen en trainingen bewust van mijn gedrag. En toch merkte ik dat ik een extreme boosheid kon voelen wanneer Daantje ’s nachts wakker werd. Hoe meer ik die boosheid wilde onderdrukken hoe erger hij werd. Ik wist dat de boosheid niets met Daantje te maken had en toch kon ik niet zien dat zij een baby was die honger heeft en ik haar moeder die haar kan voeden. Ik was boos omdat ik wilde slapen. Het was een onderdrukte boosheid die ik heb ontkend als kind. Het was en is mijn wond en het lukt mij om er steeds beter mee om te gaan. Door bewust adem te halen, een hand op mijn buik te leggen en mij bewust te worden van de realiteit. Eerst zorgen voor mezelf, zoals in het vliegtuig.

 

Kinderen zijn mijn spiegel, er is niks mis met hen, maar het zegt alles over mij. Wanneer ik wat wil veranderen, dan zal ik iets moeten veranderen. Tam beweegt makkelijker mee en blijft bij zichzelf. Voor mij is zij een moeder zoals een moeder hoort te zijn. Ze kijkt altijd vanuit het kind en ziet altijd wat de behoefte van onze kinderen is. Doordat zij mij hun behoeften laat zien kan ik beter met mijn eigen “kind-pijn” omgaan en daardoor een puurdere moeder zijn.

 

Vorige zomer is onze zoon Mingus geboren. Zijn geboorte heeft ons moederschap en onszelf wéér verdiept. In zijn geboortejaar werd onze basis, die wij voor ons gevoel hadden opgebouwd, door elkaar geschud. Het voelde alsof we “naakt” waren en vanaf “nul” ons leven opnieuw moesten opbouwen, zonder (zelf opgelegde) belemmeringen. Het voelde bevrijdend en vernieuwend. Een nieuw huis, een nieuw dorp, een nieuwe baan, een nieuwe balans. De basis die wij onze kinderen mee willen geven is nog duidelijker geworden.

Moeder aan het woord: Eva

We willen onze kinderen zoveel mogelijk “open” houden door ze als mens te zien, met oog voor hun behoeften, liefdevolle grenzen stellen en structuur bieden. En vooral laten zien dat het leven leuk is en dat wij samen kunnen genieten. We vinden het belangrijk dat wij allebei zoveel mogelijk met de kinderen zijn, onszelf ontwikkelen en werk doen waar we gelukkig van worden. Ik werk 4 dagen, mijn vrouw straks 3, en de kinderen gaan allebei 2 dagen naar de crèche.

 

 De manier waarop wij met onze kinderen omgaan, neem ik mee naar mijn werk, waardoor ik een waardevollere bijdrage kan leveren. Ik hoef Tam niet in de eerste plaats gelukkig te maken, maar eerst mezelf. Dan is mijn gezin ook gelukkig. Ik waardeer mezelf als moeder en als mens. Mijn beeld van de toekomst is nu anders. Zolang wij ons hart volgen en kunnen leven met de realiteit hebben we een rijk leven en bewegen we moeiteloos mee met de maatschappij.

 

Wil je meer verhalen van moeders lezen? Bekijk ze hier.

Moeder aan het woord: Janneke

Moeder aan het woord: Janneke

Moeder aan het woord: Janneke.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. 
Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-). 

 


Het verhaal van:
Janneke – moeder van 2 zoons – Janneke is zich aan het omscholen tot docent Aardrijkskunde.

 

 

Het onderwijs roept!
Ik had het voor mekaar: Een flexibele werkgever, mooi salaris, veel vrijheid en fijne collega’s op 10 minuten fietsen van mijn huis. En toch was ik niet tevreden.

 

Het is hard werken om over het gevoel van ondankbaarheid heen te stappen en mezelf de vraag te stellen: Wat dan wel? En als ik dat, vele maanden later, heb uitgeknobbeld is de drempel om daadwerkelijk mijn werkgever gedag te zeggen ook heel hoog. Maar ik doe het toch en ik vertel graag waarom en hoe.

 

Mijn naam is Janneke, getrouwd met Heijn en moeder van Jelle (bijna 4) en Gijs (net 1). Al op de basisschool krijg ik hartkloppingen van vulkanen, aardbevingen en landschappen. Het ligt dan ook voor de hand om fysische geografie (natuurlijke aardrijkskunde) te gaan studeren. In 2008 heb ik deze studie afgerond.

 

Een inspirerende docent zorgt er tot mijn grote verbazing voor dat ik na mijn studie tóch verder ga in het onderzoek. Misschien speelt het ook een rol dat ik daarvoor maandenlang op de Tibetaanse Hoogvlakte mag doorbrengen. Enfin, ik ben dus gaan promoveren op klimaatontwikkeling in Azië aan een Duitse universiteit. Fantastisch veldwerk en Duitsland is een leuk land om te wonen.

 

Ik miste echter wel de maatschappelijke toepassing van mijn werk. Mijn droom was destijds om te werken bij een bekend kennisinstituut op het gebied van water en bodem. Daar kan ik mijn kennis gebruiken ten behoeve van de mensheid, dacht ik. Ik solliciteerde op verschillende plekken, en had geluk: het kennisinstituut bood mij een baan aan. Ik kon mijn kennis gebruiken in de strijd tegen overstromingen. Daar heeft de maatschappij tenminste echt wat aan!

 

In 2011 ben ik hier begonnen. Ik werkte fulltime en deed veel afwisselende klussen. Heel leuk, maar het waren geen zaken waar ik me in zou willen specialiseren. In 2014 werd mijn oudste zoon Jelle geboren. Ik vond het heerlijk om een tijd niet te werken. Wel had ik moeite om mijn draai te vinden als moeder; ik zat geestelijk niet lekker in mijn vel.

 

Op het moment dat het me wat lichter en luchtiger begon te vallen, begon ik weer na te denken over mijn werk. En het viel me op dat ik helemaal geen zin had om weer te beginnen. Toch startte ik weer met drie dagen per week. Mijn man werkte vijf dagen, waarvan één dag per week thuis. Onze zoon is dan ook thuis en die combinatie bleek lastig. We besloten daarom vrij snel het thuiswerken in te ruilen voor een gezellig mannendagje thuis. In deze periode ging Jelle 2 dagen per week naar de crèche.

 

Omdat ik niet echt mijn plek vind binnen het bedrijf en niet goed weet wat ik daarmee moet, meld ik me in 2015 aan voor een cursus zelfleiderschap via mijn werkgever. Ik ga intensief, met een klein groepje collega’s, op zoek gaan naar mijn interesses en sterke punten.

 

In eerste instantie ben ik intern- binnen het kennisinstituut- op zoek gegaan naar iets wat meer mijn interesse had. Tijdens dit proces heb ik mijn eigen afdeling onder de loep genomen en ben ik met andere onderdelen binnen de organisatie gaan praten. Helaas kwam er geen match uit. Dit maakte dat ik ben gaan zoeken buiten de organisatie.

 

Het kwartje valt bij mij door het zien van een documentaire. Een documentaire over een dirigent die koren opricht op kansarme middelbare scholen in Groot-Brittannië. Na tien jaar bezoekt hij de scholieren uit die koren weer en heeft bij veel scholieren een blijvende invloed op hun leven gehad door in ze te geloven.

 

Bij een bezoek aan de open dag van een Hogeschool valt het kwartje nogmaals. Zij bieden mij een opleidingstraject tot groendocent op een VMBO aan van 1,5 jaar. Dit is alleen niet wat ik wil. Maar aan de andere kant biedt het wel de mogelijkheid om allemaal didactische en communicatieve vakken te volgen. Groendocent wil ik niet worden maar van de vakken word ik toch enthousiast … Het kwartje valt en het zegt: onderwijs en wel aardrijkskundedocent!

 

Ik loop al langer rond met het idee dat mijn kind een bofkont is: ouders niet gescheiden, regelmatig voorgelezen, voldoende financiële middelen. Veel risicofactoren voor een ongelukkige jeugd zijn er voor onze zoon niet. Waar wij dat vanzelfsprekend vinden, er zelden bij stilstaan, is dat voor veel kinderen helemaal niet zo vanzelfsprekend. Het lijkt me geweldig om juist die kinderen, bij wie de omstandigheden niet meezitten, een extra zetje te geven. ‘Gewoon’ door interesse, aandacht en moeite te tonen. Zo iets krachtigs.

 

Maar weten wat je wil gaan doen, maar het ook daadwerkelijk doen zijn twee verschillende dingen. Ik hak de knoop begin 2016 door: Ik ga mij omscholen naar docent.

 

Ondertussen werd ik zwanger van zoon twee. In die periode ben ik nog één jaar bij mijn werkgever gebleven. Daarnaast volgde ik een aantal vakken aan de universiteit. Vakken die nodig zijn om in te mogen stromen in een master docent aardrijkskunde.
Ik haal een vak, krijg een tweede zoon, haal nog een vak. Zoon twee blijkt een stuk makkelijker te zijn dan zijn broer en ik blijk een relaxtere moeder te zijn. Deze setting helpt bij zo een rigoureuze beslissing. Als de jongste een jaar is, stop ik met werken en begin met studeren (master aardrijkskunde).

 

Dit is inmiddels anderhalve maand geleden. Mijn man neemt grotendeels de financiële lasten voor zijn rekening, en ik doe er maandelijks iets van mijn spaarrekening bij. Ik doe bovendien een no-spend-jaar ☺.

 

Verder ziet mijn week er als volgt uit: Maandag volg ik de hele dag colleges in Utrecht. Om 7:30h stap ik op de trein en 12 uur later rol ik er weer uit. De jongens zijn op de crèche en mijn man brengt en haalt ze. Dinsdag studeer ik thuis. Genoeg te doen! De jongens op de crèche. Woensdag ben ik thuis met de jongens. Donderdag gaan ze naar de crèche en loop ik stage. En op vrijdag is mijn man thuis met de kinderen. Drie dagen crèche, dat vind ik acceptabel.

 

Mijn nieuwe leven bevalt tot nu toe goed. De theorie is hartstikke interessant, mijn stageschool is echt een warm bad en de scholieren… Ondanks hun bronstige hersenen vind ik het echt vreselijk leuke kids. Ik heb nog geen enkele zondag tegenzin gehad voor maandag. Een fijn gevoel!

 

Mijn master duurt een jaar. Daarna hoop ik aan de slag te gaan als docent aardrijkskunde. Het aantal dagen zal afhankelijk zijn van eventuele vacatures, maar 5 volle dagen is niet mijn wens.
Het onderwijs is druk, maar heeft één voordeel: schoolvakanties. Dat valt mooi samen met het aanstaande schoolleven van mijn zoon van bijna 4. Onze zomervakantie wordt geen oppasprobleem, volgestopt me logeerpartijtjes en kampen. Mijn zonen mogen gewoon spelen tot ze een ons wegen en zich af en toe vervelen. En daar ben ik superblij mee.

 

Het was echt zwaar om aan mezelf toe te geven dat ik niet tevreden was, ondanks dat ik- voor de buitenwereld- het perfecte leventje had. Aan mezelf toegeven dat ik daar toch niet gelukkig mee was, en mezelf toestaan iets nieuws te gaan onderzoeken, vroeg veel energie en moed.

 

Ik ben er trots op dat ik mezelf de lastigste vragen heb gesteld én er antwoorden op heb gezocht. Ik ben ook trots op mijn man, net zo’n fan van zekerheden als ik, die echt niet blij was dat ik mijn goedbetaalde baan op het spel ging zetten voor een slecht betaald avontuur met een onzekere afloop. En die mijn beslissing nu praktisch en financieel ondersteunt. Wat heeft ook hij een grote switch gemaakt! Echt fijn. En ik ben trots dat ik keuzes maak die goed doen aan mezelf, aan mijn gezin (want ik ben echt veel vrolijker, gemiddeld dan ☺), en die goed doen aan jonge mensen (scholieren). Misschien hebben ze er wel 70 jaar wat aan.

 

En ik krijg nu al veel van ze terug. Wat is het onderwijs toch een dankbare plek. Tot dusverre dan hé, na anderhalve maand. Op dit moment ben ik helemaal tevreden met mijn leven (al mocht de jongste weleens gaan doorslapen)…

 

PS: Als ik met oud-collega’s besprak wat ons niet beviel in het werk, dan kreeg ik soms de reactie: ”Maar ja, ik heb niet zo’n duidelijk beeld van wat ik dan wel zou willen, zoals jij!”. Maar mijn beeld viel niet uit de lucht. Ik heb hard gewerkt om het uit te zoeken en ik heb er veel bij gejankt. En dat was het allemaal waard!

 

En in die tijd dacht ik weleens, bij mensen die al een switch achter de rug hadden: “Jij hebt makkelijk praten. Jij hebt al besloten wat je wil!”. Met de kennis van nu weet ik, dat deze mensen vaak net zo hard hebben moeten zoeken. Zo rigoureus een ander pad in slaan is hard werken, eerlijk zijn tegen jezelf, moeilijke vragen stellen en de antwoorden niet uit de weg gaan. Ik ben er trots op dat ik mezelf daar doorheen hebt gejankt en geduwd. En ik hoop dat – door hier eerlijk over te vertellen- ik andere twijfelaars dezelfde moed kan meegeven!

 

Foto’s: privébezit van Janneke.

 

 Wil je meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier.

Pin It on Pinterest