Klein taalgebruik bij vrouwen. Durf jij stellig en bepalend te zijn?

Klein taalgebruik bij vrouwen. Durf jij stellig en bepalend te zijn?

Laatst had ik een interessante interactie op het schoolplein. Ik sprak een vader van een klasgenootje van mijn dochter. We hadden het over halen en brengen en hij zei zoiets als: “Dan breng ik haar zo laat weer terug.” Een heel normale opmerking. Bij mij bleef het hangen. Hoe zou ik zoiets zeggen? Ik besefte dat ik altijd de neiging heb om toestemming te vragen. Ik had waarschijnlijk gezegd: “Vind je het goed als ik haar om … weer terug breng?”

De stelligheid waarmee hij het zei stond in schril contrast met de vragende houding die ik soms aanneem. Later in de week merkte ik op dat ik het vaker deed, toestemming vragen in plaats van zelf bepalen. Ik vond het opvallend.

Onszelf klein houden in taalgebruik en in contact & waarom doen we dit?

De vraag is natuurlijk; Waarom doen we dit? Ervan uitgaande dat ik niet de enige vrouw ben die het zo aanpakt. Als ik het bij mezelf onderzoek zit er zoiets achter als: ik wil aardig gevonden worden. Als ik te stellig dingen zeg, word ik vast dominant gevonden. Kortom, ik maak de relatie met de ander (in dit geval vader van dochters vriendinnetje) belangrijker dan mijn eigen positie. Ik wil dat hij me aardig vindt. Daardoor houd ik me kleiner in taalgebruik dan nodig zou zijn.

Warm en vriendelijk overkomen is voor vrouwen in het algemeen belangrijk. We worden er ook op beoordeeld door anderen. Als vrouw moet je ook ‘dealen’ met een vrouwelijk stereotype. Een vrouw die stevige taal gebruik is snel een ‘b*tch’. Een man die stevige taal gebruikt is een leider. Dus als vrouw is het minder wenselijk vanuit deze achtergrond om leiderschap en stevigheid te tonen.

Herken jij het ook? En wat is het gevolg?

Ga er maar eens op letten, hoeveel vrouwen zichzelf kleiner maken in taalgebruik.

Voorbeelden hiervan zijn:

-“Vind je het ok als…” i.p.v. – “Mijn plan is x, hoe is dat voor jou?”

-“Zullen we dit gaan doen” i.p.v. – “Mijn wens is om …, sta jij hier ook voor open?”

-Verkleinwoorden als ‘bijna’, ‘een beetje’ en sowieso de toevoeging –‘tje’ of je’. Ik heb een ‘bedrijfje’ i.p.v. een bedrijf (deze heb ik zo vaak gehoord!!). Een ‘praktijkje’  i.p.v. een ‘praktijk’.

-“ik weet het niet zeker maar, ….”(en dan zeggen wat je wilt zeggen) i.p.v.  “Dit is mijn mening, hoe kijk jij ernaar”?

Regelmatig merk ik nog dat als mijn kleuter vraagt: “Mama, waarom is een wolk wit?” (bijvoorbeeld) dat mijn eerste reactie is: “Ik weet het niet, maar .. waarschijnlijk omdat zus en zo”. Het lijkt onschuldig maar dit is het niet. Het is elke keer een verkleining van mezelf. Zeker in contact met mijn dochters ben ik er zelf steeds bewuster mee bezig hoe ik mijn woorden kies. Ik ben hun rolmodel dus ik spiegel: ‘Mama weet het niet, is onzeker’ of ‘Mama weet het wel’. Dan  is dat een boodschap die in hun onderbewuste doordringt en gaat beïnvloeden hoe zij zich presenteren als vrouw.

Het gevolg van klein taalgebruik is dat vrouwen zich als incompetent, niet deskundig en twijfelend presenteren. Inmiddels is dit bij mij een bron van ergernis geworden. Het is zo zonde dat vrouwen mede door dit soort positionering naar buiten en in innerlijk zelfgevoel klein blijven. Het ondermijnt ook onze kansen. Je kunt heel veel ‘weten’, kennis hebben, maar als je jezelf onzeker of ‘klein’ presenteert, neemt men je minder serieus. Daardoor krijg je of creëer je minder kansen in je werkomgeving. Je kunt ontzettend intelligent zijn als vrouw, cum laude afstuderen enzovoort. Maar als je niet het lef of de moed vindt om jezelf te positioneren, kun je altijd onderaan de ladder blijven hangen.


Andere manier en daar het gevolg van?

Wat is nu een manier om hier in te veranderen?

Heel belangrijk is om opmerkzaam te zijn. Veel gedrag, ook onze spraak, verloopt automatisch, onbewust. Bewustzijn hierover is nodig om anders te kunnen reageren. Opmerkzaam kun je zijn door na te gaan hoe je de dingen zegt. Erop terug te kijken. Vooral in schriftelijk contact kun je goed nagaan hoe je je woorden kiest. Lees een mail, sms of app nog even na voordat je op ‘versturen’ klikt.

Pas de woorden aan waarin je jezelf verkleint.

Durf stellig te zijn in je uitingen. Ga staan voor jouw mening en laat ruimte voor de ander. (Maar waak voor: wel ruimte geven aan de ander en niet gaan staan voor jezelf.) Een voorbeeld heb ik hierboven gegeven. “Ik zie het zo, hoe is dat voor jou?” In plaats van openen met een onzekere stelling en de ander om toestemming of bevestiging te vragen. “Ik weet het niet zeker, ik denk dit, maar ik weet er niet veel van hoor, wat vind jij?” Etc. etc.

Maak van Kracht je identiteit, identificeer je niet met onzekerheid. Dit is best een proces, maar o zo belangrijk. Het gaat om zelfbeeld. Je kunt oefenen met je identiteit vinden in kracht. In het boeddhisme heb je bijvoorbeeld beoefeningen waarbij je jezelf visualiseert als een boeddha. Jezelf zien als een boeddha, dan kun je niet klein blijven toch? Andere mensen visualiseren een innerlijk licht. Sommigen helpt het om een affirmatie te gebruiken. Bijvoorbeeld: “Ik ben helemaal goed zoals ik ben, ik vertrouw op mijn innerlijk weten. Ik uit mij vanuit mijn kracht.” Door dat dagelijks meerdere keren te doen, te herhalen, verander je je zelfbeeld.

Wees warm in het contact zonder jezelf daarbij klein te houden. Zo kom je tegemoet aan het stereotype en voelen je anderen je zachtheid én je stelligheid. (Deze tip komt uit het boek ‘Playing Big van Tara Mohr, een heel inspirerende vrouw.) Je kunt bijvoorbeeld openen met persoonlijke vragen of ermee afsluiten. Mensen voelen dan je warmte. In de rest van je communicatie kun je jezelf duidelijk positioneren. Je deelt dan wat jouw mening, jouw visie, jouw voorstel is.

Het gevolg hiervan is dat je duidelijker bent naar je omgeving, een steviger indruk maakt. Je neemt je ruimte in en krijgt hierdoor meer voor elkaar dan als je jezelf verkleint. Als moeder ben je een stevig, krachtig voorbeeld voor je kinderen.

 

Photo by Priscilla Du Preez on Unsplash

Meer leren loslaten? Hoe doe je dat?

Meer leren loslaten? Hoe doe je dat?

Van de zomer zat ik met een paar collega’s in de auto. Een collega vroeg aan me hoe het ging. Ik vertelde: “ik wil eigenlijk nieuwe stappen zetten in mijn werk, ik zou best meer uren willen werken, alleen wil ik ook genoeg tijd doorbrengen met mijn kinderen.” Waarop zij antwoordde: “Ja, dat is het eeuwige dilemma van een moeder.” Ze vertelde: “Als ik aan het werk ben, denk ik tussendoor, hoe zou het thuis gaan? Laten ze de hond wel uit? Loopt het allemaal wel? Mijn man die zegt dan: als ik aan het werk ben, ben ik aan het werk.”

Typisch toch?
Ik vond het zo herkenbaar en ik denk dat dit voor veel vrouwen geldt. Het lijkt wel alsof vrouwen, moeders, altijd hun voelsprieten ‘aan’ hebben staan. Voelsprieten voor hun kinderen en omgeving.

Volgens mij is het voor vrouwen lastig dat ze in onze huidige maatschappij zo veel rollen vervullen. De meeste moeders van nu hebben óók een carrière. En zij hebben wensen om zich persoonlijk en professioneel te ontwikkelen. Ze hebben een sociaal leven en familie waar aandacht naartoe gaat. Dit allemaal naast het moederschap.

Gevolgen van dit dilemma
Dit maakt dat ‘moeder zijn’ in combinatie met werk en andere zaken voelt als: alle ballen in de lucht houden. Leren los te laten is vaak een thema voor vrouwen. Het gevolg? Constant nadenken over ‘hoe krijg ik alles geregeld én blijft iedereen blij’. Daarnaast een groot verantwoordelijkheidsgevoel op allerlei gebieden. Bijvoorbeeld ten aanzien van gezond eten, een gezond ritme voor de kinderen én ook de verantwoordelijkheden om je baan goed te doen. Daarnaast wil je aandacht hebben voor vrienden et cetera. Overbelasting ligt snel op de loer.

Wat helpt om meer los te kunnen laten?
Wat mij persoonlijk helpt om overbelasting te voorkomen is om de mannelijke energie is mijzelf meer naar voren te laten komen. Loslaten kun je écht leren. Het vraagt om meer taken uit handen te geven. Je eigen ruimte bewuster in te nemen. Minder ‘er bovenop te zitten’. Niet alles op jóuw manier te moeten doen. Een klein voorbeeld: mijn partner smeert een boterham met pindakaas én hagelslag voor mijn dochtertje. Ik denk bij mezelf: “neem nou die suikervrije appelstroop.” Maar.. ik zeg het niet. Ik zeg het niet, omdat ik blij ben dat hij het doet en accepteer dat het niet op mijn manier gaat. Loslaten dus. Ander voorbeeld: Ik voel me schuldig om een avond weg te gaan rond bedtijd want dat is zoveel werk voor mijn partner. Maar….ik laat me niet leiden door mijn schuldgevoel en ga toch (zonder nog eerst een pyjama aan te trekken bij mijn kind).

Het is een dilemma tussen willen zorgen (vrouwelijke kant) en ruimte voor mezelf maken (mannelijke kant).

Wat ik hierboven benoem zijn voorbeelden van ‘kleine’ situaties. Maar veel kleine dingen bij elkaar hebben een groot effect. In mijn geval meer rust en ruimte voor mijzelf, dus minder uitputting.

Mannelijk en vrouwelijk in balans brengen
Op een dieper niveau denk ik dat het belangrijk is dat vrouwen hun mannelijke kwaliteiten meer gaan ontwikkelen en dat mannen hun vrouwelijke kwaliteiten. Dit geldt overigens niet alleen voor moeders, maar voor iedereen. Om ‘heel’ te zijn in onszelf hebben we beide kanten hard nodig.

Een vrouw zonder mannelijke energie die versmelt, die zorgt, plaatst zichzelf op de achtergrond en laat de behoeftes van anderen altijd voorgaan. Een man zonder vrouwelijke energie die kan ‘hard’ of kil worden, zet zichzelf altijd voorop en verliest daarmee ook het contact met zijn omgeving. Gevoelens worden dan gezien als onwenselijk.

Bijna alle mensen hebben wel een mix hebben van mannelijk en vrouwelijk. Maar doorgaans zie ik, onder andere in mijn praktijk, veel vrouwen, inclusief mijzelf, worstelen met het herkennen van hun eigen behoeftes en deze vervolgens ook uiten. Ook zie ik vaak de moeite om ruimte in te nemen, om nee te zeggen en te kiezen voor goede zelfzorg. Er is wel een grote verandering gaande. Steeds meer mensen voelen dat heelwording belangrijk is. Ze beseffen dat de uitersten van mannelijk of vrouwelijk zijn hen uiteindelijk beperken (meer hierover lees je hier in het artikel van Shinta).

In mijn leven heb ik gezien dat als ik mijn behoeftes herken en kan uiten, dat dit meer balans brengt in mijzelf én in ons gezin. Laatst wilde ik graag naar een bijeenkomst voor mijn ontwikkeling. Ik vond het lastig om weg te gaan ’s avonds en de zorg over te laten aan mijn partner. Toch ben ik gegaan, want zo hebben de kinderen meer ervaringen met een zorgende vader en met een moeder met een eigen leven. Een voorbeeld dat ik graag aan mijn dochters mee geef. Hoe heerlijk ik het ook vind om bij mijn kinderen te zijn en zorgzaam, liefdevol en nabij te zijn…zo heerlijk is het ook om een vrouw te zijn met een eigen leven, met ruimte voor eigen ontwikkeling en een eigen pad.

Tips
Herken jij dit dilemma in jezelf? Vind jij het makkelijker om te zorgen en moeilijker om ruimte in te nemen? Hieronder een aantal tips.

  • Luister naar je gevoel en let op wanneer je je ergert. Ergernis is vaak een teken dat je teveel bezig met de ander en dat je eigenlijk zelf meer ruimte nodig hebt. Sta stil bij wat jij nu eigenlijk nodig hebt en communiceer dit met je partner als dat mogelijk is.
  • Maak duidelijke afspraken met je partner. Wie brengt wie naar bed, wie zet het ontbijt klaar en wie kleed de kinderen aan. Heldere afspraken helpen om meer los te kunnen laten. Anders kan alles jouw taak worden (in je eigen hoofd althans).
  • Laat je niet leiden door schuldgevoel. Veel vrouwen voelen zich snel schuldig, maar dit gevoel is geen goede leidraad. Schuldgevoel betekent dat jij jezelf verantwoordelijk hebt gesteld voor iets, maar betekent niet dat jij dat bent. Neem het schuldgevoel waar, maar kies met je hart.
  • Probeer ‘ballen’ los te laten. Laat die was een keer ophopen. Laat het aanrecht een chaos. Ruim niet alles direct op. Laat de controle los. En ga lekker spelen met je kind of neem een ontspanningsmoment voor jezelf. Opruimen kan altijd op een ander moment.
  • Bemoei je niet te veel met alles. Durf eens iets ‘mis’ te laten gaan.
  • Neem ruimte voor jezelf. Maak meer contact met wat jíj nodig hebt en spreek het uit naar je omgeving. Dat is een vorm van zelfliefde. Creëer stilte momenten. Of een sportmoment. Neem een dag vrij en dan echt helemaal voor jezelf. Doe dit met regelmaat. Je bent het echt waard! Een blije mama doet het hele gezin goed.

 

Dit artikel is geschreven door Maartje Roeterdink. Maartje is werkzaam als psycholoog en coach en heeft een eigen praktijk in Wijchen: www.roeterdinkcoaching.nl 

Foto: Nathan Dumlao on Unsplash