En de man dan?!

En de man dan?!

En de man dan?! Deze reactie krijg ik regelmatig als ik kort vertel over moeders in de maatschappij en mijn verhaal over waarom ik de website heb opgericht. Het is ook DE reactie die regelmatig via Social Media terugkomt bij bepaalde artikelen. Bijvoorbeeld bij dit artikel met tips over hoe je het moederschap kan combineren met een carrière. Of ik hoor een variant erop, zoiets als “Ik mis de man in dit verhaal!”

De reactie is begrijpelijk. Want ja, zorgen voor balans binnen het gezin (en met carrières) is iets waar beide partners voor kunnen zorgdragen (mits je een partner hebt). Niet alleen de moeder. Omdat de reactie zo vaak gegeven wordt, wil ik er wat dieper op in gaan.

En de man dan?
De vraag kan ik alleen persoonlijk beantwoorden. Ik kan aangeven waarom ik overgegaan ben tot het oprichten van Moeders in de maatschappij en welke afwegingen ik maak als het gaat om de content op de website.

De reden dat ik mij alleen richt op moeders is vanwege het volgende:

Omdat ik zelf moeder ben.

Ik ben de doelgroep van Moeders in de maatschappij. Ik herken mij in de reis van het moederschap, alsook het gevoel dat je naast moeder ook nog vrouw bent met ambities. De strubbelingen tussen enerzijds ambities hebben, anderzijds er voor je kind zijn.

Voordat ik moeder werd was ik mij overigens al bewust van het feit dat veel moeders moeite hebben met balanceren tussen thuis, gezin en werk. Als loopbaancoach heb ik de afgelopen jaren geregeld met vrouwen gesproken die vastgelopen waren in hun loopbaan door die eerdergenoemde strubbelingen (in dit stuk lees je er meer over).

Pas toen ik zelf moeder werd, voelde ik de intrinsieke motivatie om me hier wat meer over uit te spreken en om er iets mee te doen. Dit heeft uiteindelijk geresulteerd in Moeders in de maatschappij. Ik denk dat het met veel zaken zo gaat in het leven: ‘het weten’ omzetten naar acties komt tot stand als het dicht bij je komt te staan.

Mijn intrinsieke motivatie gaat eigenlijk nog iets verder. Het beantwoordt wellicht ook de vraag “en mannen dan?”. Ik neem hiervoor een duik in de geschiedenis ;-).

De reden waarom met name moeders/vrouwen worstelen met werk/privé heeft te maken met onze geschiedenis en waar we nu staan als samenleving. De geschiedenis waarbij de arbeidsmarkt voornamelijk een plek was voor mannen. Waar vrouwen in Nederland handelingsonbekwaam werden zodra ze trouwden en daardoor stopten met werken. Een wet die overigens pas in 1957 is aangepast. En alhoewel de wet was aangepast duurde het tot eind jaren 90 voordat vrouwen daadwerkelijk (meer) gingen werken en de arbeidsmarktparticipatie van vrouwen boven de 50% uitkwam.

Dit schaar ik onder: verandering heeft tijd nodig. Zeker als het gaat om overtuigingen (over wat een vrouw/moeder mag /kan, hoe een gezin georganiseerd ‘dient’ te worden, welke rol een man ‘moet’ aannemen etc.) van miljoenen mensen. En soms lijkt de berichtgeving in het nieuws anders, maar eigenlijk zitten we nog steeds in deze transformatiefase van het loslaten van oude patronen, overtuigingen én het inregelen van randvoorwaarden waardoor vrouwen en mannen beiden deel kunnen nemen aan de arbeidsmarkt zoals zij dat zelf wensen. Één van zo een randvoorwaarde is recent ter sprake gekomen in onze samenleving: het recht op meer partnerverlof.

Langer partnerverlof stelt ons in staat om als partners in dialoog te gaan over hoe we de zorg- voor het kind of kinderen, huishouden etc. – graag zien en verdelen. Kortom: het geeft ons meer keuzevrijheid, in plaats van dat dit automatisch bij de moeder ligt, omdat de partner al na 3 dagen weer aan het werk moet (weg keuzevrijheid!).

Ik heb mij als doel gesteld om een bijdrage te leveren aan deze transformatiefase, omdat die naar mijns inziens nog gaande is. Specifiek heb ik gekozen om moeders hierbij te helpen. Zoals eerder aangegeven: dit is een persoonlijke afweging.

Daarnaast kies ik er bewust voor om niet de man als zondebok weg te zetten, want dat zijn ze namelijk helemaal niet. Of om te wijzen ‘en de man dan?! Dit doe ik niet vanwege mijn overtuiging dat verandering ALTIJD bij jezelf begint. Begin bij wat jij anders wenst, welk gedrag daarvoor nodig is en hoe jouw ideale leven eruitziet. De rest volgt vanzelf.

En de man dan?
Nou, de man is inmiddels niet altijd een man meer. Vandaar dat ik vaak het woord partner gebruik. Emancipatie is voor mij niet persé dat vrouwen meer moeten werken (het mag, hoeft niet). Emancipatie houdt voor mij in: het hebben en organiseren van meer keuzevrijheid (ongeacht gezinssamenstelling!). Keuzevrijheid om dat te doen wat voor jou en je gezin goed voelt. Dit kan allerlei vormen aannemen, zoals beiden fulltime of parttime werken, een partner die (tijdelijk) betaald werk ter zijde schuift om de zorg van de kinderen op zich te nemen etc.

En soms ga ik voor deze missie op de barricade staan. Bijvoorbeeld voor bepaalde rechten, zoals meer partnerverlof en gelijke lonen. Initiatieven zoals stem op een vrouw moedig ik ook aan. Ik denk namelijk dat het bijdraagt aan een positieve transformatiefase en aan meer keuzevrijheid. 

Ik hoop dat ik de vraag  En de man dan?! heb kunnen beantwoorden. Daarnaast ben ik benieuwd naar jullie visie hierover. Laat vooral een reactie achter, hier, op Instagram of Facebook. 

Photo by Elisey Vavulin on Unsplash

Hoe jouw gedachtes invloed hebben op je (loopbaan)keuzes.

Hoe jouw gedachtes invloed hebben op je (loopbaan)keuzes.

Als loopbaancoach spreek ik voornamelijk mensen die iets anders willen. En zoals mijn functie al doet vermoeden: logischerwijs iets anders qua werk ;-). Ik heb al eens een kort artikel geschreven met tips over hoe je ervoor zorgt dat je gaat doen wat je echt leuk vindt. Deze lees je hierIn dit artikel wil ik wat dieper ingaan op de grootste blokkade die er is als het gaat om ‘iets anders willen’, namelijk dat wat zich in je hoofd afspeelt: gedachtes die angsten en onzekerheid veroorzaken.

Laten we eerst even teruggaan naar het begin van een loopbaanverandering. Uiteenlopende redenen kunnen ten grondslag liggen aan het gevoel dat je iets anders wilt gaan doen in je loopbaan (of misschien wel leven). Zo kan het zijn dat je door een innerlijke groei het gevoel hebt dat je niet meer op de juiste plek zit. Sommigen komen zelfs tot de conclusie dat het werk dat ze al jaren doen nooit datgene is geweest waar hun hart sneller van gaat kloppen. Ze zijn erin gerold en blijven hangen. Anderen zijn weer toe aan een nieuwe leercurve en merken dat de rek eruit is bij hun huidige werkgever.

De reden waarom je iets anders wilt is interessant en het is fijn om stil te staan bij het pad dat je tot nu toe hebt bewandeld. Het vormt een terugblik waaruit je waardevolle leermomenten kan halen. Hierin is geen goed of fout en het hebben van spijt heeft geen zin. Onthoud namelijk dat alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt nodig is geweest om te staan waar je nu staat

Je huidige zijn (het nu!) en de behoefte aan ‘iets anders willen’ vraagt van je om niet te lang in het verleden te blijven hangen, maar om de opgedane ervaringen en de daaruit gefilterde leermomenten om te zetten in actie, in verandering, in beweging.

Op basis van mijn ervaringen van de afgelopen 14 jaar als loopbaancoach kan ik zeggen dat dit een cruciale fase is. Een kantelpunt wil ik het ook wel noemen. Een kantelpunt, waarbij een grote groep mensen er toch voor kiezen om de groei- waar ze nu voorstaan- niet aan te gaan, om in het verleden te blijven. Om het vertrouwde te behouden en om datgeen te doen wat ze altijd deden. In de praktijk uit zich dit in het volgende situaties: 

  • Blijven in je huidige functie en bij je huidige werkgever.
  • Hetzelfde gaan doen, maar dan in een andere omgeving. Dit geeft kort een gevoel van vernieuwing, maar als snel komen ‘oude’ gedachtes en gevoelens weer om de hoek kijken.
  • Bovenstaand + daarbij neerslachtig worden. Het gevoel dat je vast zit overheerst en krijgt een negatieve uitwerking op je leven.

Indien men werkelijk gaat voor de groei en de verandering, dan wordt er een opwaartse spiraal gecreëerd. Deze bestaat uit “aha momenten” en het gevoel van innerlijke groei en eigen regie over het leven (in plaats geleefd worden). Het kenmerkt zich door doen (beweging).

Hoe creëer je die opwaartse spiraal voor jezelf?

Het antwoord is eigenlijk simpel: keuzes maken vanuit liefde en niet vanuit angst. 

Ik zal dit wat meer uitleggen.
Veruit de meest gegeven redenen die ik de afgelopen 14 jaar heb gehoord van mensen die iets anders willen maar nog niet in actie zijn gekomen, zijn allemaal varianten op het volgende:

1. Zekerheid.
Je baan met bijhorende inkomen zorgt voor zekerheid. Je weet wat je moet doen op het werk, wat er van je verwacht wordt en hoeveel geld er maandelijks binnenkomt.

2. Zorgdragen.
Voor anderen, de hypotheek, vaste lasten etc. Je verdient nu goed en bent bang dat je dit elders niet gaat verdienen. Je hebt een bepaald inkomen nodig om hypotheek te betalen, of je kinderen gaan studeren en dit kost veel geld, daarom kan je nu niet…..

3. Loyaliteit al dan niet in combinatie met gevoel van onmisbaarheid. 
Loyaliteit naar een werkgever, leidinggevende en/of collega’s. “ Ja maar, ik heb zulke fijne collega’s. Ik kan u niet weg gaan, want dan hebben ze echt een probleem.”

Allemaal betreft het gedachtes die angsten veroorzaken. Angst dat je met te weinig of zelfs zonder geld komt te zitten, dat je je hypotheek niet meer kan betalen, dat je niet voldoende kennis hebt om aan de verwachtingen van een nieuwe werkgever te voldoen, dat je onmisbaar bent en dat je hierdoor niet gezien wordt als belangrijk.

Keuzes op basis van deze angsten (en dus niet liefde) pakken zelden goed uit. Je bewandelt niet je pad, maar je bent voornamelijk bezig met het vermijden van mogelijke (in jouw ogen negatieve) situaties en/of het in stand houden van een situatie waar je diep van binnen eigenlijk niet tevreden over bent. 

Keuzes gebaseerd op liefde, zijn automatisch keuzes die in lijn liggen met wie je bent. Keuzes gebaseerd op liefde gaan over wat je echt leuk vindt. Waar vrolijkheid, dankbaarheid en energie uit voortvloeien. Het zijn eigenlijk simpele vragen die jezelf kan stellen: vind ik het leuk, beleef ik er plezier aan? Of als je zoekende bent naar wat je zou willen doen qua werk: waar beleef ik plezier aan? Wat vind ik echt leuk? Wat wil ik de aankomende periode graag (nog) leren? Waar wil ik aan bijdragen?

De vragen zijn zo simpel, dat men er vaak lacherig over doet. ‘Ja, maar zo simpel ligt het niet. Ik heb toch ook een hypotheek te betalen?’ Ja, echt: de vragen zijn zo simpel. En het antwoord erop geven misschien ook nog wel (of schakel een coach in). Het daadwerkelijk in de praktijk brengen van wat je echt leuk vindt kan (maar hoeft niet) misschien een meerjarenplan zijn. Eentje waarvoor je veel moeite moet doen. Lees maar eens het verhaal van Janneke op Moeders in de maatschappij.  Hierin zit een naar mijn idee belangrijke (levens)les: voor de mooie dingen in het leven, moet je moeite doen.

Ook als je kiest vanuit liefde, zijn angsten (die voorvloeien uit negatieve gedachtes) alsnog aan de orde van de dag.  Het grote verschil met de hierboven geschetste situatie is dat je ervoor kiest om er niet naar te handelen. Je laat ze als het ware passeren door je gedachte. De beginfase van elke verandering – op wat voor gebied dan ook- kenmerkt zich door onzekerheid, gedachtes dat je het niet kan en angsten dat het mis gaat. Haal dan diep adem, neem ze waar en laat ze passeren. Ga terug naar de kern: wat vind ik leuk en wat kan ik nu doen om het te bereiken?

 

( Foto van Raul Varzar on Unsplash)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als loopbaancoach spreek ik voornamelijk mensen die iets anders willen. En zoals mijn functie al doet vermoeden: logischerwijs iets anders qua werk ;-). Ik heb al eens een kort artikel geschreven met tips over hoe je ervoor zorgt dat je gaat doen wat je echt leuk vindt. Deze lees je hier.In dit artikel wil ik wat dieper ingaan op de grootste blokkade die er is als het gaat om ‘iets anders willen’, namelijk dat wat zich in je hoofd afspeelt: gedachtes die angsten en onzekerheid veroorzaken.

Laten we eerst even teruggaan naar het begin van een loopbaanverandering. Uiteenlopende redenen kunnen ten grondslag liggen aan het gevoel dat je iets anders wilt gaan doen in je loopbaan (of misschien wel leven). Zo kan het zijn dat je door een innerlijke groei het gevoel hebt dat je niet meer op de juiste plek zit. Sommigen komen zelfs tot de conclusie dat het werk dat ze al jaren doen nooit datgene is geweest waar hun hart sneller van gaat kloppen. Ze zijn erin gerold en blijven hangen. Anderen zijn weer toe aan een nieuwe leercurve en merken dat de rek eruit is bij hun huidige werkgever.

De reden waarom je iets anders wilt is interessant en het is fijn om stil te staan bij het pad dat je tot nu toe hebt bewandeld. Een vormt een terugblik waaruit je waardevolle leermomenten kan halen. Hierin is geen goed of fout en het hebben van spijt heeft geen zin. Onthoud namelijk dat alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt nodig is geweest om te staan waar je nu staat

Je huidige zijn (het nu!) en de behoefte aan ‘iets anders willen’ vragen van je om niet te lang in het verleden te blijven hangen, maar om de opgedane ervaringen en de daaruit gefilterde leermomenten om te zetten in actie, in verandering, in beweging.

Op basis van mijn ervaringen van de afgelopen 14 jaar als loopbaancoach kan ik zeggen dat dit een lastige fase is. Een kantelpunt wil ik het ook wel noemen. Een kantelpunt, waarbij een grote groep mensen er toch voor kiezen om de groei- waar ze nu voorstaan- niet aan te gaan, om in het verleden te blijven hangen. Om het vertrouwde te behouden en om datgeen te doen wat ze altijd deden. In de praktijk uit zich dit in het volgende situaties: 

  • Blijven in je huidige functie en bij je huidige werkgever.
  • Hetzelfde gaan doen, maar dan in een andere omgeving. Een soort schijnverandering. Dit geeft kort een gevoel van vernieuwing, maar als snel komen ‘oude’ gedachtes en gevoelens weer om de hoek kijken.
  • Bovenstaand + daarbij neerslachtig worden. Het gevoel dat je vast zit overheerst en krijgt een negatieve uitwerking op je leven.

Indien men werkelijk gaat voor de groei en de verandering, dan wordt er een opwaartse spiraal gecreëerd. Deze bestaat uit “aha momenten” en het gevoel van innerlijke groei en eigen regie over het leven (in plaats geleefd worden).

Hoe creëer je die opwaartse spiraal voor jezelf?

Het antwoord is eigenlijk heel simpel: keuzes maken vanuit liefde en niet vanuit angst. 

Ik zal dit wat meer uitleggen.
Veruit de meest gegeven redenen die ik de afgelopen 14 jaar heb gehoord van mensen die iets anders willen maar nog niet in actie zijn gekomen, zijn allemaal varianten op het volgende:

1. Zekerheid.
Je baan met bijhorende inkomen zorgt voor zekerheid. Je weet wat je moet doen op het werk, wat er van je verwacht wordt en hoeveel geld er maandelijks binnenkomt.

2. Zorgdragen.
Voor anderen, de hypotheek, vaste lasten etc. Je verdient nu goed en bent bang dat je dit elders niet gaat verdienen. Je hebt een bepaald inkomen nodig om hypotheek te betalen, of je kinderen gaan studeren en dit kost veel geld, daarom kan je nu niet…..

3. Loyaliteit al dan niet in combinatie met gevoel van onmisbaarheid. 
Loyaliteit naar een werkgever, leidinggevende en/of collega’s. “Ik kon toen niet weggaan want ze hadden me nodig. Ja maar, ik heb zulke fijne collega’s. Ik kan u niet weg gaan, want dan hebben ze echt een probleem.”

Allemaal betreft het gedachtes die angsten veroorzaken. Angst dat je met te weinig of zelfs zonder geld komt te zitten, dat je je hypotheek niet meer kan betalen, dat je niet voldoende kennis hebt om aan de verwachtingen van een nieuwe werkgever te voldoen, dat je onmisbaar bent en dat je hierdoor niet gezien wordt als belangrijk.

Keuzes op basis van deze angsten (en dus niet liefde) pakken zelden goed uit. Je bewandelt niet je pad, maar je bent voornamelijk bezig met het vermijden van mogelijke (voor jou negatieve) situaties en/of het in stand houden van een situatie waar je diep van binnen eigenlijk niet tevreden over bent. 

Keuzes gebaseerd op liefde, zijn automatisch keuzes die in lijn liggen met wie je bent. Keuzes gebaseerd op liefde gaan over wat je echt leuk vindt. Waar vrolijkheid, dankbaarheid en energie uit voortvloeien. Het zijn eigenlijk simpele vragen die jezelf kan stellen: vind ik het leuk, beleef ik er plezier aan? Of als je zoekende bent naar wat je zou willen doen qua werk: waar beleef ik plezier aan? Wat vind ik echt leuk? Wat wil ik de aankomende periode graag leren?

De vraag is zo simpel, dat men er vaak lacherig over doet. ‘Ja, maar zo simpel ligt het niet. Ik heb toch ook een hypotheek te betalen?’ Let wel: de vraag is echt zo simpel. En het antwoord erop geven ook. Het daadwerkelijk in de praktijk brengen van wat je echt leuk vindt kan (maar hoeft niet) misschien een meerjarenplan zijn. Eentje waarvoor je veel moeite moet doen. Lees maar eens het verhaal van Janneke op Moeders in de maatschappij.  Hierin zit een naar mijn idee belangrijke (levens)les: voor de mooie dingen in het leven, moet je moeite doen.

Ook als je kiest vanuit liefde, zijn het hebben van angsten (die voorvloeien uit negatieve gedachtes) aan de orde van de dag. Dit hoort nou eenmaal bij het proces van verandering.  Het grote verschil met de hierboven geschetste situatie is dat je ervoor kiest om er niet naar te handelen. Je laat ze als het ware passeren door je gedachte.
De beginfase van elke verandering – op wat voor gebied dan ook- kenmerkt zich door onzekerheid, gedachtes dat je het niet kan en angsten dat het mis gaat. Haal dan diep adem, neem ze waar, maar laat ze passeren. Ga terug naar de kern: wat vind ik leuk en wat kan ik nu doen om het te bereiken?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt

Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt

Waarom een scheidingslijn tussen werk en privé niet werkt.

 

Velen zullen nu zeggen dat dit komt door de technologie van vandaag. De technologie die ervoor zorgt dat we altijd bereikbaar zijn, altijd bij ons werkmail kunnen en waardoor thuiswerken mogelijk is. De scheidingslijn is moeilijker vol te houden, want je kan 24/7 werken. Onafhankelijk van waar je bent: thuis of op kantoor. Dit vraagt meer van ons dan voorheen. We moeten in ons dagelijks leven constant een afweging maken wanneer we iets wel of niet doen. Het vraagt van je dat je je grenzen bewaakt in plaats van dat dit voor je wordt gedaan door praktische zaken, zoals het sluiten van het kantoor om 17:00 uur.

En natuurlijk …..bovenstaand is een oorzaak waardoor het volhouden van een scheidingslijn tussen werk en privé moeilijker is. Maar laten we een laag dieper gaan en de volgende vraag stellen:

WAAROM wil je een scheidingslijn tussen werk en privé?


Het creëren van deze scheidingslijn komt voort uit de gedachte dat je werk niet leuk is (of minder leuk) en je er thuis daarom afstand van wilt nemen. Of puur alleen om inkomen te genereren…om in de privésfeer leuke dingen mee te kunnen doen.


De vraag ‘leef je om te werken, of werk je om te leven?’ wordt vaak gesteld. En het is eigenlijk geen vraag, het voelt meer als een test, want stiekem wordt het laatste als antwoord verwacht: ‘ik werk om te leven!’ En bij het geven van dit antwoord kloppen we onszelf op de borst.


Maar juist door het te benaderen als een verschil – leven óf werk- creëren we automatisch een setting waarbij werk dus niet verenigbaar is met wie we zijn en wat we graag doen (ons leven). En wordt werk een opzichzelfstaand ‘iets’ en een noodzakelijk kwaad waar we continue afstand van willen nemen. Waar we een scheidingslijn voor creëren.


Het creëren van deze lijn zorgt voor frictie. Zeker bij de jongere generatie. Zij willen juist werk doen dat een verlengstuk is van wie ze zijn. En waarom? Vanwege de welvaartsontwikkeling in Nederland: de jongere generatie hoeft geen keuzes te maken op basis van overleven of armoede. Dit in tegenstelling tot mensen die voor en net na de oorlog zijn geboren (en de generatie erna). Die de noodzaak hebben gevoeld om elk werk te accepteren, zodat er brood op de plank kwam. Waarbij gezinnen nog groot waren en je gewoon je steentje moest bijdragen als oudste zus of broer, punt!


Tegenwoordig is de keuzevrijheid groter doordat basisbehoeftes zoals veiligheid en zekerheid ten aanzien van voedsel en onderdak vrijwel zeker aanwezig zijn. Ook het volgen van onderwijs is toegankelijker geworden.


Kortom: de jongere generatie is opgegroeid met meer maar ook met een ander soort welvaart. Individuele gevallen van armoede zijn er overigens helaas wel, maar het merendeel kent geen schaarste. Juist door deze welvaartshift kan je je keuzes ‘veroorloven’ die op het vlak van persoonlijke ontwikkeling liggen: ‘wat wil ik nu echt? Wat vind ik leuk om te doen? Waar wil ik aan bijdragen?’


Maar laten we eerlijk zijn…dit zijn lastige vragen om te beantwoorden! Al helemaal om het door te vertalen naar werk. Ook voor jongeren. Dit komt omdat we het nog niet gewend zijn om zo invulling te geven aan werk én ons schoolsysteem voorziet je er ook niet in. Die voorziet voornamelijk in basiskennis en minder in persoonlijke ontwikkeling.


Maar hoe krijg je het dan wel voor elkaar? 

Allereerst door te stoppen met het zien van werk als iets dat los staat van je privé(leven). Het helpt om bij jezelf na te gaan welke waarden en overtuigingen jij hebt ten aanzien van werk. Bekijk je het vanuit moeten of willen?


Werk mag en kan een verlengstuk worden van wie je bent. Een uiting of manifestatie van wat jij belangrijk vindt en waar jij aan wilt bijdragen. Het beantwoorden van vragen zoals ‘wat vind ik belangrijk?’ en ‘waar wil ik aan bijdragen?’ vergt een investering in je persoonlijke ontwikkeling. Ook hier kan je je op bezinnen door na te gaan welke investering (in tijd, geld en energie) jij hebt gedaan op het gebied van persoonlijke ontwikkeling? Of staat het stil en blijf je maar doen wat je altijd deed?

Photo by Anika Huizinga on Unsplash

Moeder aan het woord: Blanche

Moeder aan het woord: Blanche

Moeder aan het woord: Blanche

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren 😀.

 

Het verhaal van: Blanche.Moeder aan het woord: Blanche
Moeder van 4 en samen met Gerben. Ze vertelt openhartig over haar zoektocht naar ‘je hart volgen.’

 

Ik zat in de trein op weg naar de tweede cursusdag. De dag daarvoor was er iets in mij aangeraakt. Het gaf een gevoel van heel de dag buitenspelen en thuiskomen op hetzelfde moment. Mijn hart werd aangesproken: werken vanuit je onderbuik, met oog voor schoonheid en de energie in de ruimte, luisteren naar je intuïtie om zo het grootste potentieel uit een groep naar boven te halen. Een bevestiging van hoe ik graag wilde werken. Maar wat in mijn werk vaak werd gezien als vaag zweverig en te weinig concreet.

Op dat moment in de trein, luisterde ik naar ‘Various storms and saints’ van Florence and the machine en rolde er binnen een paar seconden dikke tranen over mijn wangen. Mijn hoofd wegdraaiende van mijn medereizigers ontmoette ik mijn eigen ogen in de weerspiegeling in het raam. Ik kon niet anders dan mijzelf diep in de ogen kijken en naar binnenkeren. Iets heel krachtigs bloeide op de klanken van de muziek op en een heel ‘zeker weten’ stroomde door mijn aderen. Ik moest iets anders gaan doen. Vasthouden aan mijn hart en in die richting meegaan.

Mijn naam is Blanche. Ik ben moeder van 4. Lief van Gerben (en hij van mij), dochter, zus, vriendin en vrouw.

Een paar maanden voor het moment van inzicht in de trein, werd ik smoorverliefd op één van de favoriete mensen in mijn leven. Gerben en ik hadden elkaar 8 jaar daarvoor voor het eerst ontmoet als collega’s en veel samengewerkt. Een goed team omdat we allebei totaal andere kwaliteiten meebrachten. Meten is weten versus Volg je gevoel.

Gerben was favoriet omdat ik hem als heel open, oordeel vrij en oprecht nieuwsgierige man had leren kennen. Maar verliefd worden had ik nooit bedacht. Toch gebeurde het, juist toen hij en zijn dochters door een zware periode heen gingen na het overlijden van zijn vriendin. De liefdes goden en godinnen waren het toch met elkaar eens en zo waagde wij de sprong in het diepe. Een flinke sprong!

Voor ons allemaal een fase van transformatie en voor ons allemaal ook een liefdevolle troostende volgende stap. Het was heel intens om vanaf hier met elkaar verder te gaan en niet alleen Gerben maar ook zijn dochters, Nienke en Amber, iedere dag weer meer te leren kennen. Ondanks de intensiteit stroomde het enorm en was er weinig twijfel over de richting die we op gingen.

En juist in al die avonturen, kwam het besef dat de baan als community manager en carrière bij een grote corporate, waar ik al heel lang heel veel energie in stopte, niet écht dat was wat ik te doen had of in ieder geval, niet meer. Ik heb fantastische dingen mogen neerzetten en ontwikkelen, heel veel ruimte gekregen om te leren en te proberen. Veel liefde gestoken in het verzachten van het ‘corporate” systeem. Van alles bedacht om Yin & Yang op de werkvloer in balans te krijgen, omdat ik geloof dat, dat uiteindelijk tot daadwerkelijke duurzame innovaties zal leiden.
Maar ineens was het klaar, op.

Mijn twee liefdes dochters hebben mij enorm geïnspireerd, twee meiden van toen nog 8 en 10, die al zoveel pijn moesten voelen. Vanuit mijn onderbuik voelde ik heel sterk dat deze twee een veilige, warme basis verdiende. En ik wilde niets liever dan investeren in die basis, zodat ze daar als jonge tieners en vrouwen, later op zouden kunnen vertrouwen. De pijn wegnemen kan nooit, maar ik kan er wel zijn! Dit klinkt misschien heel zacht en zoet, maar is in de praktijk vaak juist heel rauw, hard werken en balanceren tussen tijd, aandacht en inleven. Dat ik hier tijd en ruimte voor wilde maken was mij helder en Gerben gelukkig ook.

Wat ‘werk’ betreft wilde ik mijn hart gaan volgen en stond ik het mezelf toe (dacht ik) het even niet te weten. Het gevoel van nuttig zijn en er toe doen, waren voor mij sterk verbonden met werk en hoe succesvol je daar in bent. Mijn baan en wat ik daar in bereikte, vormde een enorme drug voor mijn ego en gaven mij een zogenaamd ‘goed gevoel’ over mijzelf.

Kort nadat ik besloot te stoppen met mijn baan, bleek ik in verwachting. Ik dacht dat ik al op een stormachtige zee zat, maar de golven bleken nog hoger te kunnen. Super blij was ik, maar wel dubbel onzeker over mijn keuze. We besloten de zwangerschap als kans te zien om nog meer in verbinding te komen met wat ik vanuit mijn hart echt wilde gaan doen.

 

Moeder aan het woord: Blanche

 

De vraag: “wat ga je nu precies doen?” werd mij het meeste gesteld en vond ik op dat moment ook de meest irritante vraag die er bestond. Het confronteerde mij keer op keer met het nog niet weten wat ik ging doen voor de kost. Ik voelde me daar bezwaard over. Hoezo wist ik nog niet wat ik ging doen, terwijl ieder ander zich voor dag en dauw naar hun werk haastte. Wie was ik om daar zo maar niet meer aan mee te doen.

Schrijven, verhalen maken, illustreren” leek altijd als een windvlaag om mij heen te dansen, maar vond ik zo ontzettend moeilijk om hardop te zeggen. Nog moeilijker waren de woorden die van een laag dieper kwamen, vanuit mijn buik via mijn hart: ‘ Ik ben zwanger en wil er zijn voor Nienke en Amber in zorg en in voorleven. “En wat levert dat dan op aan het einde van de maand?” , hoorde ik mijn ego er dan spottend achter aan zeggen.

Ik begon met een opleiding illustreren en genoot van het moeder worden op de verschillende manieren waarop dit voor mij op plaatsvond. Zowel voor Nienke en Amber als voor het meisje dat in mij groeide.

Op de momenten dat mijn hart voor mijn hoofd ging verdiepte ik mij meer en meer in gezonde voeding, mediteren, moestuinieren en tijd nemen om te zijn in plaats van te doen. Allerlei ideeën stroomde binnen en overspoelde mij regelmatig. Maar niets daarvan kreeg echt vast vorm, alsof ik iedere keer heel liefdevol werd teruggebracht bij het moeder worden, aandacht voor wat er speelde en nodig was.

Toen in het voorjaar onze dochter werd geboren, besloot ik in september echt concreet van start te gaan met een kinderboek. Onze jongste dochter zou 1 dag per week naar de crèche gaan, dan had ik een opleidingsdag en verder werkte ik als zij sliep en de oudere meiden naar school waren. Als jonge moeder van 3 vloog ik hier behoorlijk uit de bocht, als het ging om alles wat ik wilde doen op een dag en de dosering van mijn energie. Nog steeds ging er energie verloren doordat ik het lastig vond om echt te gaan staan en hardop te zeggen dat ik zorgde voor onze 3 dochters en dat ik in de tijd die over was mijn dromen uitwerkte of veel tijd stopte in het bereiden van verse maaltijden.

Onderhuids borrelde er ook een financieel issue, een schuldgevoel omdat ik niet meer op hetzelfde niveau financieel kon bijdragen. De waarde van geld en een ‘serieuze’ baan, had ik toch nog steeds hoger staan dan de waarde van tijd, aandacht voor het gezin en investeren in zelfontwikkeling.

Door mijn keuze (die we natuurlijk samen hebben gemaakt, maar dat vergeet ik op die momenten) moesten we bewuster gaan leven op verschillende vlakken. Bewuster leven om ruimte te creëren voor wat je vanuit je hart echt wilt of wat je gevoel je ingeeft. Ondanks dat dit van binnen heel goed voelde en ik wist dat het heel veel rust, warmte en voldoening op zou leveren, vond ik het aan de buitenkant heel lastig om er voor te gaan staan. In een samenleving waar meer (vakantie, spullen, geld…) vaak gelijk staat aan beter, het goed hebben, succesvol (gelukkig) zijn.

En daar kwam de volgende golf om op mee te gaan.
Al zolang als ik me kan herinneren heb ik iets met stenen. sleep ik ze overal vandaan mee naar huis. En zocht ik bij bepaalde situaties een passende steen om met me mee te gaan en te versterken. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn lief een cursus ‘helende edelstenen.’ RAAK, het mediteren en werken met de stenen ging als vanzelf, DIT IS WAT IK TE DOEN HEB. Deze kracht van de natuur afstoffen en opnieuw dichtbij onze eigen natuur brengen. Kristal helder was het me ineens.

Tijdens de cursus bleek ik, 9 maanden na mijn bevalling weer in verwachting, na de eerste schok en angst gedachten vanuit praktische overwegingen, was daar bij ons allebei een volmondig ‘JA Hier gaan we voor!’ Kom maar kleine ziel, je bent welkom!

Vol verwachting en liefde, hadden we al heel snel namen, waren we vol passie aan het bedenken en bespreken hoe we ons leven, huis etc. gingen inrichten. Omdat ik nog borstvoeding gaf aan Amélie, was het lastig in te schatten hoe lang ik al in verwachting was. Bij het eerste bezoek aan de verloskundige werd dit nog niet echt duidelijk. Toen we voor de tweede keer naar haar toe gingen, was er geen teken van leven meer.
En toen werd het stil, heel stil.

Ik had al die tijd zo’n sterke verbinding gevoelt en nu werd dat hier zo ineens stop gezet. We besloten de natuur en mijn lichaam de ruimte te geven om dit loslaten op eigen tempo te doen. Wat betekenende dat ik nog een paar weken zwanger was inclusief alle symptomen. Het uiteindelijke loslaten brak mijn hart en kostte mij zowel fysiek als mentaal heel veel moeite. Juist omdat het gevoel van verbinding bleef. Ik begreep er niets van.

In het donker vond ik mijn troost bij het maanlicht. Ze gaf me de kracht om simpelweg te zijn. Niet te vluchten, niet door te rennen, maar te zijn met alles wat er door mij heen ging en wat ik voelde. Super hard werken vond ik dat. Er bouwde zich een enorme energie op een heel krachtig gevoel en dat moest eruit. Als vanzelf kreeg dit vorm in schilderingen en korte versjes. Schilderingen en teksten vol vrouwelijke energie, vertaalt naar deze wereld en deze tijd. Het bracht me rust, helende tranen en ruimte van binnen om heel aanwezig met alles wat er gebeurde mee te bewegen.

Meer dan ooit werd ik me bewust van de maancyclus, mijn eigen cyclus, de cycli in de natuur om mij heen en de verbinding tussen al deze bewegingen. Ik leerde over de verschillende fase in de cycli, de kracht en waarde van deze fasen en de wijsheid die schuil gaat en helder wordt in dit natuurlijke ritme. Ik ging ervaren hoe fijn het voor mij is om bewust met het ritme van mijn cyclus en de maancyclus te leven. Hoe verrijkend het is om mijn activiteiten, werk, afspraken, voeding, kleding…hier op af te stemmen. Het maakt me helder, bewust van de wijsheid en de magie van onze eigen natuur. De maan en de vrouwelijke cyclus kwamen steeds vaker en meer op mijn pad en vertaalde zich steeds vaker in versje, verhalen en manen.

Mijn onrust werd zachter
Mijn haast trager
Mijn vuur ging ik gericht gebruiken in het schilderen en schrijven
Angst werd steeds sneller liefde voor het leven
Schuldgevoel werd dankbaarheid dat ik er voor onze dochters kan zijn en de verbinding met het 4e zieltje mag voelen.

Moeder aan het woord: Blanche


Mijn manen noem ik edelmanen een visualisering van energie, geïnspireerd op de maan, een edelsteen, een persoon of situatie. Een creatie die raakt op veel verschillende niveau’s. Ze tonen iets dat gezien of gehoord wil worden. Ze laten je zijn met alles wat er nu is. Een reminder aan dit moment. Een bron van vrouwelijke energie om harmonie te brengen.

De periodes van het niet weten, het loslaten en meebewegen niet wetende waar naar toe, gaven iedere keer ruimte aan creativiteit, onverwachtse wendingen die mij lieten groeien. Vertrouwen op het leven en mijn innerlijke wijsheid is wat deze ervaringen mij leerde.

En als ze me nu vragen wat ik doe?
Ik zorg voor onze dochters, besteed veel aandacht aan ons voedsel, ik leef onze dochters een liefdevol, duurzaam, leergierig leven voor met alle donkere en lichte tijden die daar bij horen.
Ik schilder en schrijf geïnspireerd en ingefluisterd door de edelstenen, de maan, de mens en de natuur om mij heen. Ik begin elke dag opnieuw als leerling en durf tegelijkertijd mijn innerlijke wijsheid steeds meer te delen. Ik volg mijn hart en mijn cyclus en soms weet ik het nog steeds niet.

Door het te ervaren ben ik overtuigt van de behoefte aan meer vrouwelijke energie in onze samenleving. Zodat er balans komt, harmonie en duurzaamheid op vele lagen. Meer ruimte voor creatie, zorg, rust, intuïtie en het ritme van ieders eigen natuur zal leiden naar behoefte aan gezonde voeding, oprechte aandacht voor elkaar, respect en dankbaarheid voor onze planeet en leergierigheid naar wat het leven je te brengen heeft.
Dat wil ik mijn meiden graag voor doen!

Bekijk het werk van Blanche op: www.blanchebeijersbergen.nl

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier

Moeder aan het woord: Marlinde

Moeder aan het woord: Marlinde

Moeder aan het woord: Marlinde.

In de rubriek Moeders aan het woord vertellen moeders over werk, hun gezin en de keuzes die ze hebben gemaakt. Het zijn uiteenlopende verhalen met als doel je te inspireren. Of misschien ben je gewoon nieuwsgierig naar hoe anderen het toch allemaal doen. Dat kan natuurlijk ook ;-).

 

Moeder aan het woord: MarlindeHet verhaal van: Marlinde
Getrouwd en moeder van 3 kinderen. Ze is juf en heeft afgelopen jaar een bewuste keuze gemaakt om geen vaste klas te hebben, maar om te werken via de invalpool.

 

Beperkt?!
Daar ga ik, kriskrossend over de kronkelwegen door de weilanden……zonnestralen schitteren door de boomtoppen heen, kleine stukjes dauw zweven nog boven het gras. Ik draai mijn raampje open en snuif de frisse ochtendlucht op. Heerlijk. Ik geniet van dit vrije moment!

Ondertussen mijmerend over het feit of ik ook deze ochtend weer als een reddende engel onthaald zal worden door de schooldirecteur.

Ik ben op weg naar een dorpje een paar kilometer van mijn woonplaats vandaan. Vanmorgen rond zeven uur kreeg ik de oproep of ik kon invallen in groep 8. Ik stond al op stand-by, de kids waren al gewassen en aangekleed en zaten braaf aan de ontbijttafel hun boterham met hagelslag op te eten, waarvan ik vanmiddag natuurlijk nog weer meer dan de helft kan gaan opzuigen van de keukenvloer, maar goed. Voor nu iedereen blij en applausje, we zijn op tijd klaar. Ik ben opgewekt in mijn Ford kaatje gesprongen, nadat ik manlief en kids tot ziens heb gekust en op pad gegaan.

Sinds een klein jaar, ben ik na 21 jaar eigen groepen gehad te hebben als juf, de invalpool van mijn werkgever ingegaan. “Vrijwillig?” vragen diverse collega’s die ik ontmoet op de vele scholen waar ik nu kom. Ja, vrijwillig, antwoord ik dan. “O, je komt zeker net van de Pabo!” was zelfs laatst een opmerking. Ik nam het maar dankbaar aan als compliment. De invalpool wordt vooral gezien als een verzamelbak voor leerkrachten, die (nog) niet aan het werk kunnen komen. Maar als ik dan uitleg wat mijn reden is voor deze niet- alledaagse “carrière switch”, zijn de reacties meelevend en positief.

Twee jaar en 9 maanden geleden kwam ons zoontje levenloos ter wereld met een spoed keizersnee en na een reanimatie van ongeveer 5 minuten, was daar dan toch zijn eerste huiltje! Wat een opluchting na deze helse spanning. Na ruim een week ziekenhuisopname mochten we naar huis, wat fijn! Er wachtte een schat van een kraamverzorgster en ik lag intens gelukkig met mijn zoontje in mijn armen, in mijn schone kraambed. Onze 2 oudste dochtertjes er gezellig bij, die het kraampakket mochten uitpakken. Thuis, we hadden het gered!

Maar ons zoontje bleek door zijn lage weerstand door zijn geboorte, meer dan vatbaar voor allerlei ziektes en al snel gingen we het ziekenhuis in en uit. Vele infecties en virussen passeerden de revue en dan lag hij aan de antibiotica, zuurstof en sondevoeding. Weken zaten we aan zijn bed. Wat voelde ik me opgesloten tussen die 4 muren van dat ziekenhuiskamertje. Mijn man en ik wisselden elkaar af, zodat de een dan weer een goede nacht kon maken, maar vooral om de boel thuis draaiende te houden voor onze twee prachtige dochtertjes. Zij moesten er in ieder geval zo min mogelijk onder lijden. Wat een geluk dat we lieve opa’s en oma’s om de hoek hebben wonen en ons opvingen waar nodig.

Maar toen mijn zwangerschaps- en ouderschapsverlof voorbij was, was ik zo ontzettend uitgeput en getraumatiseerd door zijn geboorte en ziekenhuisopnames, dat ik meteen door kon in de ziektewet. Deze maanden werkte ik hard aan mijn herstel en nam heel bewust soms een dag voor mezelf, zoals bijvoorbeeld een dag in mijn eentje naar het strand. Mijn man ondersteunde mij in alles, nam veel van mij over en ging ondertussen ook nog gewoon naar zijn werk.

Zo langzamerhand krabbelde ik weer op, ons zoontje werd minder vaak ziek en ik begon weer op therapeutische basis te werken. Alles leek weer normaal te worden.

Maar toen kwam de mokerslag: ons zoontje had niet alleen een lage weerstand en was geen overstrekte baby, nee hij had CP! ( cerebrale parese). Een fikse hersenbeschadiging, opgelopen door het zuurstofgebrek rond zijn geboorte, wat voor hem inhoud dat hij niet zelfstandig kan zitten, staan en lopen. En last heeft van stijve spasme. Bam!

Na een aantal weken klapte mijn man in elkaar, na maanden hoopvol en positief de kar getrokken te hebben, deze diagnose kwam als een knock out voor hem.

Ons zoontje heeft een lichamelijke beperking, en pas na een aantal maanden kon ik het woord gehandicapt uit mijn mond laten komen. Want dat is wat het is.

En nu, zeiden we tegen elkaar, hoe gaan we dit handelen en overleven met elkaar en ons gezin? Concreet betekent het nu dat we elke dag, op het weekend na, met ons zoontje naar een therapie gaan, wekelijkse gesprekken met behandelaars, WMO medewerkers, zorgverzekeraars, artsen enz. Op zoek naar een nieuw huis of toch ons bestaande huis verbouwen met een slaap- en badkamer op de begane grond. En daarnaast nog de alledaagse beslommeringen en huishouden van een gezin van 5.

Ik kreeg een heldere ingeving en wist dat ik de invalpool in moest gaan. Dit zou mij verlichting geven van de vele verplichte (extra) taken in het onderwijs, denk aan vergaderen, rapporten en groepsplannen schrijven, oudergesprekken, commissie overleggen, huisbezoeken enz.

Moeder aan het woord: Marlinde

Ik ben nu een invaljuf, of zoals een leerling laatst opmerkte, de oppasjuf. Ja, zo zou ik me kunnen voelen inderdaad, een veredelde oppas.

Maar hé, ik ben wel een juf met 21 jaar ervaring en het lukt me vaak al in een paar minuten een klas naar mijn hand te zetten en heb ik alle kinderen in mijn vizier; de lolbroek, het stille meisje, de computertechneut (die zijn zo’n dag goud waard), de bijenkoningin, de ADHD’er, de dromer, de kletskousen en de haantjes. Wat een geweldig bonte stoet aan kinderen heb ik toch al voorbij zien komen.

En wat is het genieten als de dag gezellig verloopt en ik zelfs nog uitdagende rekenlessen heb kunnen gegeven en inspirerende geschiedenislessen. Elke dag een klas is zo verschillend, de ene groep kinderen is zeer geïnteresseerd in mij als persoon, terwijl de andere mij tolereert voor een dagje voor de klas en vriendelijk doet wat ik van ze vraag, maar meer ook niet. En wat een verschillende directeuren hebben mij al niet staan opwachten. Zelfs een directeur a la Anton van De Luizenmoeder, die ik na zijn niet-helpende dreigende prietpraat tegen de leerlingen aan het begin van de dag, vriendelijk doch beslist “mijn” lokaal uit heb gebonjourd. Ik red me wel hoor, Anton! Ik moest mezelf nog beheersen om die dag niet verder te openen met :”Hallo allemaal, wat fijn..”

De beperking van onze zoon, brengt ook voor ons als gezin heel wat consequenties met zich mee, zowel in tijd, energie en financieel. Maar we gaan de uitdaging aan en proberen te genieten van elke dag. De beperkingen leren ons denken in nieuwe oplossingen en andere perspectieven. Het leven is perfect onvolmaakt!

En ja, ik kan de uitgebreide takenpakket van een eigen klas hebben er nu eerlijk gezegd niet bij hebben. Hoe ik ook genoten heb van al die jaren met mijn eigen klasjes. Voor nu is het goed zo. Deze tijd en energie heb ik nu hard nodig voor de extra zorgtaken in mijn gezin. Toch doe ik nog wat ik leuk vind en goed in ben, lesgeven aan kinderen! Wat anderen er ook van vinden, ik kies ervoor om het niet als een degradatie te zien. Het is een nieuwe uitdaging, er gaan nieuwe (school)deuren voor mij open, ik voel me fris en vrij in deze nieuwe functie, krijg waardering en er worden me zelfs banen aangeboden. Ja, ik zie nieuwe mogelijkheden aan de horizon gloren. Ik vraag me af, hoe beperkt is beperkt?!

 

Wil je nog meer verhalen van moeders lezen? Klik dan hier